Choosing vocalizations by the LXX translators / Επιλογές φωνηεντισμού από τους μεταφραστές της Εβδομήκοντα

The translation of the Septuagint goes back to a Hebrew Vorlage, which, apart from the casual use of scriptio plena, did not mark vowels. On the other hand, the Greek renderings of this Vorlage obviously imply certain vocalizations.

Of course, the translators of the Septuagint had a certain knowledge of the Hebrew language, which certainly gave them an appropriate understanding of the consonantal framework in most cases. On the other hand, the biblical text contains many Hebrew words and passages, which can be vocalized in different ways involving different meanings. Why then did the translators choose the one way and not the other? What was their understanding based on? The aim of the following investigation is to clarify this question.


Η μετάφραση των Εβδομήκοντα ανάγεται σε ένα εβραϊκό πρωτότυπο, το οποίο εκτός από τη συνήθη χρήση της scriptio plena, δεν σημείωνε τα φωνήεντα. Από την άλλη πλευρά, οι ελληνικές αποδόσεις αυτού του πρωτοτύπου είναι προφανές ότι προϋποθέτουν συγκεκριμένους φωνηεντισμούς.

Φυσικά, οι μεταφραστές της Εβδομήκοντα είχαν ως κάποιο βαθμό γνώση της εβραϊκής γλώσσας, που τους έδινε σίγουρα τη δυνατότητα να έχουν ορθή κατανόηση του συμφωνικού πλαισίου στις περισσότερες των περιπτώσεων. Από την άλλη πλευρά, το βιβλικό κείμενο περιέχει πολλές εβραϊκές λέξεις και περικοπές, οι οποίες μπορούν να φωνηεντιστούν με διαφορετικούς τρόπους που συνεπάγονται διαφορετικές σημασίες. Γιατί λοιπόν οι μεταφραστές επέλεξαν τον ένα τρόπο και όχι τον άλλο; Πάνω σε τι βασιζόταν η κατανόησή τους; Ο σκοπός της ακόλουθης εξέτασης είναι να διευκρινίσει αυτό το ζήτημα.

* Stefan Schorch,
“The Septuagint and the Vocalization of the Hebrew Text of the Torah”
[«Η Εβδομήκοντα και ο Φωνηεντισμός του Εβραϊκού Κειμένου της Τορά»]
[English/Αγγλικά, PDF],

in: / στο:
Melvín K.H. Peters (ed.),
XII Congress of the International Organisation for Septuagint and Cognate Studies,
Leiden 2004. Leiden/Boston: Brill, 2006 (Septuagint and Cognate Studies; 54),
pp./σσ. 41, 42 [41-54].

The Orthodox Church of Russia facing the Babushka Factor /Η Ορθόδοξη εκκλησία της Ρωσίας αντιμέτωπη με τον Παράγοντα Μπάμπουσκα

@

* Christopher Marsh,
“Russian Orthodox Christians and their orientation toward Church and State”
[«Οι Ρωσορθόδοξοι χριστιανοί και η τοποθέτησή τους προς την Εκκλησία και το Κράτος»],
Journal of Church and State 2005 47: 554, 555 [545-561].

The Holocaust & a Christian “unpopular minority” /Το Ολοκαύτωμα & μια χριστιανική «ανεπιθύμητη μειονότητα»

Jolene Chu,
"From marginalization to martyrdom"
[«Από την περιθωριοποίηση στο μαρτύριο»],

in:/ στο:
Hans Hesse,
Persecution and Resistance of Jehovah's Witnesses
during the Nazi Regime, 1933-1945,
Berghahn Book 2001,
p./σ. 368.

The sign of the cross: An originally Jewish symbol reinterpreted in Christianity /Το σημείο του σταυρού: Ένα αρχικά ιουδαϊκό σύμβολο επανερμηνευμένο στον χριστιανισμό

* Nicholas De Lange,
Origen and the Jews: Studies in Jewish-Christian Relations in third-century Palestine,
[Ο Ωριγένης και οι Ιουδαίοι: Μελέτες στις Ιουδαιο-Χριστιανικές Σχέσεις στην Παλαιστίνη του τρίτου αιώνα]
Cambridge University Press 1978,
pp./σσ. 116, 117.

@

Ps-Dionysius the Areopagite& the right understanding of the divine names /Ο Ψ-Διονύσιος Αρεοπαγίτης& η ορθή κατανόηση των θείων ονομάτων

Naomi Janowitz,
"Theories of Divine Names
in Origen and Pseudo-Dionysius"
[Θεωρίες περί Θείων Ονομάτων
στον Ωριγένη και στον Ψευδο-Διονύσιο],

History of Religions,

vol./τόμ. 30, No./Αρ. 4 (May/Μάιος, 1991),
p./σ. 367 [359-372].

Σε αυτό το σύστημα των κοσμικών απορροών, ο Θεός είναι δυνατόν να είναι ανώνυμος αλλά τα θεϊκά ονόματα δεν είναι αυθαίρετα ή χωρίς νόημα. Η πραγματεία [ενν. η Περί Θείων Ονομάτων] εξηγεί τη σημασία καθενός από τα ονόματα της θεότητας, ξεκινώντας από το Αγαθός, το Φως, κλπ. Κάθε όνομα, όπως εξηγεί πολύ αναλυτικά, αποτελεί ένα μικρό σύγγραμμα που αποκαλύπτει τη σχέση της θεότητας με τον κόσμο και εξηγεί τη φύση της [ενν. της θεότητας]. Κάθε όνομα βοηθάει τους κατοίκους αυτού του κόσμου να κατανοήσουν τη θεότητα. [...]

Η γλωσσολογική μονάδα "όνομα" προσφέρει μια συγκεκριμένη πλούσια εξηγητική ευκαιρία σε αυτόν ώστε να τη χρησιμοποιήσει για να ξεδιπλώσει την απορροϊκή θεωρία του. Καθένας έχει την αίσθηση ότι με κάποιον τρόπο το όνομα του/της είναι συγκεκριμένα στενά συνδεδεμένα με αυτόν/αυτήν.  [...]

Και πάλι, αξιοποιεί αυτόν ακριβώς τον συγκεκριμένο ρόλο του "ονόματος". Τα ονόματα του Θεού έχουν περιεχόμενο (π.χ. το όνομα "Αγαθός") αλλά πρωτίστως αποτελούν αναφορές: δηλαδή,  αναφέρονται στην ονομαζόμενη θεότητα. Αυτή η διπλή αναφορά/περιεχόμενο είναι που ενθουσιάζει και ικανοποιεί τον Ψευδο-Διονύσιο. Ο Θεός δεν είναι το όνομά του, και καθένας που συγχέει το όνομα του [ενν. του Θεού] με τον ίδιο [ενν. τον Θεό] είναι φανερά παροδηγημένος (πρόκειται για κάτι μαγικό). Αλλά ο Θεός στην πραγματικότητα είναι το όνομά του· καθένα από αυτά [ενν. τα ονόματα] αποτελεί μια φανέρωση, μια αποκάλυψη, μια αναπαράσταση των ανωτέρων επιπέδων που είναι πλέον παρόντα στη γη.

Κατά την ανάγνωση της πραγματείας του Ψευδο-Διονύσιου, που εξηγεί το ένα όνομα μετά το άλλο, θα πρέπει να συλλάβουμε όχι το συγκεκριμένο περιεχόμενο κάθε ονόματος που εξετάζει αλλά μάλλον τη σύνδεση μεταξύ του θεϊκού ονόματος και της ονομαζόμενης θεότητας.

«Ἐλευθερία, Ἰσότης, Ἀδελφότης» & τα τραγελαφικά Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών /“Liberté, égalité, fraternité” & the ridiculous Protocols of the Elders of Zion

*
Front page illustration from the 1911 edition
of Sergei Nilus' book The Great in the Small
that contained The Protocols of the Elders of Zion

*

Τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών,
1928, σ. 42.
[Ελληνικά/Greek, PDF]

*

A Dictionary of Biblical Tradition in English Literature, “Christmas” / «Χριστούγεννα»

* A Dictionary of Biblical Tradition in English Literature,
David L. Jeffrey (gen. ed.),
Wm. B. Eerdmans Publishing, 1992,
pp./σσ. 140, 141.

Η Εκκλησία της Ελλάδος & το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στη διάρκεια του μεσοπολέμου / The Church of Greece & the right to vote during the Interbellum

* Πολύκαρπος, μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως,
«Η γυνή και αι εκλογαί»,
περιοδικό Εκκλησία, 26 Σεπτεμβρίου 1931,
έτος Θ', τεύχ. 39,
σσ. 305, 306.

H. Conzelmann on the meaning of psyche (ψυχή) in the New Testament /Ο H. Conzelmann περί της έννοιας της ψυχής στην Καινή Διαθήκη

נֶפֶשׁ - ψυχή

Hans Conzelmann,
An outline of the theology of the New Testament,
[Περίγραμμα της θεολογίας της Καινής Διαθήκης]
Harper & Row, Publishers 1969,
p./σ. 179.

Η λέξη [ψυχή] δεν παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο [ενν. στην ΚΔ]. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι το ελληνικό δόγμα της ψυχής δεν εμφανίζεται σε κανένα σημείο. Η ιουδαϊκή προέλευση της λέξης είναι καθοριστική: נֶפֶשׁ είναι το ζων χαρακτηριστικό της σάρκας. Η ψυχή ανήκει στην επίγεια ύπαρξη του ανθρώπου. Δεν υφίσταται χωρίς φυσική ζωή. Δεν ελευθερώνεται, φερ' ειπείν, κατά τον θάνατο, για να ζήσει κατόπιν σε απέραντη καθαρότητα. Ο θάνατος είναι το τέλος της. Η λέξη ψυχή μπορεί να σημαίνει επίσης το άτομο.

Luther on Bible interpretation by the patristic writings /Ο Λούθηρος περί της ερμηνείας των Γραφών από τα πατερικά συγγράμματα

Taras Khomych,
"Luther's Assertio:
A preliminary assessment of the reformer's relationship to patristic"


In: / Στο: Annali di storia dell'esegesi (ASE), 28/1 (2011),
p./σ. 360 [351-363].

Αφού αναγνώρισε την σαφήνεια των Γραφών, ο Λούθηρος επιστρέφει στο ζήτημα των πατερικών ερμηνειών της Βίβλου. Αναφέρει ότι τα συγγράμματα των Πατέρων, όπως συμβαίνει αντίστοιχα με οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου, θα πρέπει να κρίνονται από την Γραφή και όχι το αντίστροφο. Κατόπιν τονίζει ότι οι Πατέρες συνήθως αναφέρονταν στη Βίβλο για να επιβεβαιώσουν τις δηλώσεις τους. Αν ήταν τα πατερικά συγγράμματα πιο κατανοητά απ' ό,τι οι Γραφές, οι Πατέρες δεν θα υπήρχε ανάγκη να επικαλούνται τη Βίβλο για να επιβεβαιώσουν και να διευκρινήσουν τις σκέψεις του. Το γεγονός αυτό επιτρέπει στον Λούθηρο να συμπεράνει ότι οι εκκλησιαστικοί πατέρες θεωρούσαν τη Γραφή ως το υπέρτατο σημείο αναφοράς. Αναρωτιέται γιατί θα πρέπει να ερμηνεύουμε τη Βίβλο, η οποία είναι σαφής αφ' εαυτού της, με τη βοήθεια πιο συσκοτισμένων πατερικών συγγραμμάτων, εφόσον οι ίδιοι οι πατέρες έκαναν το ακριβώς αντίθετο.

"Non ergo hoc est elucidare sapientiam, de quo gloriantur, multa patrum dicta congerere et ex iis scripturam intellectam praesumere, sed e scriptura intelligentia relata et per sui solius collationem elucidata illorum dicta iudicare. "

Εφόσον η Γραφή περιέχει την ολότητα της σοφίας, δεν θα πρέπει να επιβεβαιώνεται από άλλα συγγράμματα. Αντιθέτως, τα συγγράμματα των ανθρώπων θα πρέπει να επικυρώνονται από τη Γραφή.