Thomas Hartwell Horne: Popery, the enemy and the falsifier of Scripture

 Thomas Hartwell Horne,

Popery, the enemy and the falsifier of Scripture:
or, Facts and evidences, illustrative of the conduct of the modern church of Rome;
in prohibiting the reading and circulation of the Holy Scriptures in the vulgar tongue;
and also of the falsification of the sacred text in translations of the Bible
executed by Romanists,

London: W.E. Painter 1844.

[English/Αγγλικά, PDF]

Η ανάγνωση της Αγίας Γραφής στο Βυζάντιο /Reading the Holy Bible at Byzantium

¹³⁸ Οὗτος τοίνυν ἔτι νέαν ἄγων τὴν ἡλικίαν συνέβη ἐν συντυχίᾳ ἐλθεῖν ἀσέμνου τινὸς γυναικὸς οὔσης ἐκ μανιχαϊκῆς, ὡς εἴρηται, αἱρέσεως. Ἡ δὲ τοῦ διαβόλου μαθήτρια πανοῦργος ὑπάρχουσα καὶ ὕπουλος λέγει αὐτῷ· «Ἀκούω περὶ σοῦ, κύρι Σέργιε, ὅτι ἐν ἐπιστήμῃ γραμμάτων καὶ παιδεύσεως πέλεις καὶ ἀγαθὸς κατὰ πάντα ὑπάρχεις ἄνθρωπος. Εἰπὲ οὖν μοι, ἵνα τί τὰ θεῖα οὐκ ἀναγινώσκεις εὐαγγέλια;» Ὁ δὲ τοῖς λόγοις αὐτῆς κεπφωθείς, μὴ γινώσκων μάλιστα τὸν ἐγκεκρυμμένον τῆς κακίας ἰὸν ἐν αὐτῇ, λέγει· «Οὐκ ἔξεστιν ἡμῖν κοσμικοῖς οὖσιν ταῦτα ἀναγινώσκειν, εἰ μὴ τοῖς ἱερεῦσι μόνοις.» ¹³⁹ Ἡ δέ φησι πρὸς αὐτόν· «Οὐκ ἔστιν οὕτως, ὡς σὺ ὑπολαμβάνεις· ‘οὐ γάρ ἐστι προσωποληψία παρὰ τῷ θεῷ’· ‘Πάντας γὰρ θέλει σωθῆναι ὁ κύριος καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν’. Ἀλλ’ ἐπειδὴ οἱ ἱερεῖς ὑμῶν καπηλεύονται τὸν τοῦ θεοῦ λόγον καὶ τὰ ἐν εὐαγγελίοις μυστήρια ἀποκρύβουσιν, διὰ τοῦτο οὐκ ἀναγινώσκουσιν εἰς ὑπήκοον ὑμῶν τὰ ἐν αὐτοῖς γεγραμμένα ἅπαντα, ἀλλὰ τὰ μέν, ναί, τὰ δέ, οὔ, ὅπως μὴ ἔλθητε εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας. ¹⁴⁰ Γέγραπται γὰρ ἐν αὐτοῖς ὅτι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ τινὲς ἐροῦσι· ‘Κύριε, κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν καὶ δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν;’ καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ‘Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς’. Ἐρεύνησον οὖν καὶ ἴδε, οὐ γέγραπται οὕτως; Καὶ τίνες εἰσὶν οὗτοι πρὸς οὓς ὁ κύριος λέξει· Οὐκ οἶδα ὑμᾶς;» Ὁ δὲ ἀλογώτατος ἀμαθὴς ὢν ἐξαπορηθεὶς ἐσιώπα.

* Petrus Siceliota Monachus / Πέτρος Σικελιώτης ο Μοναχός,
Historia utilis et refutatio Manichaeorum vel Paulicianorum /
Ιστορία χρειώδης ἔλεγχός τε καὶ ἀνατροπὴ τῆς κενῆς καὶ ματαίας αἱρέσεως τῶν Μανιχαίων, τῶν καὶ Παυλικιάνων λεγομένων, προσωποποιηθεῖσα ὡς πρὸς τὸν ἀρχιεπίσκοπον Βουλγαρίας 138-140,

D. Papachryssanthou,
"Les sources grecques pour l'histoire des Pauliciens d'Asie Mineure I. Pierre de Sicile. Histoire des Pauliciens,"
Travaux et mémoires 4 (1970),
p./σ. 53.

Hans-Georg Beck,
Η Βυζαντινή χιλιετία,
Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 2000,
σ. 374.

Hans-Georg Beck,
Das Byzantinische Jahrtausend,
C.H.Beck 1978,
p. 274.

Hans-Georg Beck

Ioannikios Kartanos: A pioneer in translating the Holy Scriptures in the vernacular Greek /Ιωαννίκιος Καρτάνος: Ο πρωτοπόρος στη μετάφραση της Αγίας Γραφής στην καθομιλούμενη Ελληνική

Και τότες υπήγεν εις τους Αποστόλους και ηυρίσκει τους και κοιμούνται και λέγει τους: Έτσι δεν ημπορέσετε να αγρυπνήσετε μίαν νύκτα μετ’ εμένα. Γρηγορείτε και προσεύχεσθε ίνα μη πειραχθείτε, ότι εκείνος οπού με παραδίδει έναι σιμά. Και λέγει του Πέτρου: Εσύ είσαι εκείνος οπού έλεγες ότι την ψυχήν σου να βάλεις διάτ’ εμέν, και τώρα κοιμάσαι. Λέγει: Ναι, Κύριε, καν δέη με συν σοι αποθανείν. Kαι μόνον έρχεται ο Ιούδας ο Ισκαριώτης με τους Εβραίους με όλην την σπείραν αρματωμένοι με κοντάρια, με σπαθία και με ξύλα και με λαμπάδες πολλές αναμμένες, και είχεν τους ειπεί ο Ιούδας ότι εκείνον οπού θέλω φιλήσει εγώ εκείνον πιάσετε, και έτσι ήλθαν μετά φανών και λαμπάδων εις τον Χριστόν και ο Ιούδας ήλθεν και επίασεν και αγκαλίασε τον Χριστόν και λέγει του: Χαίρε, Ραββί. Λέγει του ο Χριστός: Και με το φίλημα ήλθες να με παραδώσεις; Και εκεινών τους λέγει: Και εγώ ήμουν καθ’ ημέρα μετ’ εσάς και δεν με επιάνετε και εδώ ήλθετε να με πιάσετε; Aμή δια να πληρωθεί η Γραφή οπού λέγει: να σκοτώσουν τον ποιμένα και τα πρόβατα να σκορπισθούν, και έτσι έρχονται οι Ιουδαίοι να τον πιάσουν και πέφτουν όλοι κάτω εις την γην με όλα τους τα άρματα, και τότες τους λέγει ο Χριστός: Ασηκωθείτε, τίναν γυρεύετε; Λέγουν του: Ιησούν τον Ναζωραίον. Λέγει τους: Εγώ είμαι. Kαι τότες τον πιάνουν. Και ο Πέτρος εβάσταινε ένα μαχαίρι και εβγάνει το και θέλει να κόψει το κεφάλι του Μάλχου, οπού ήτονε δούλος του Άννα του αρχιερέως, και εκείνος εταύρισε το κεφάλι του και έκοψέ του μόνον το αφτί. Και τότες ο Ιησούς επετίμησε τον Πέτρον και είπε του: Βάλε οπίσω το μαχαίρι, διότι ει τις δώσει μετ’ αυτό απ’ αύτο λαμβάνει. Και του Μάλχου υγίανεν το αφτί και αυτός λέγει του Πέτρου: Τι πιστεύεις, ότι δεν δύνομαι εγώ να κάνω τον Πατέρα μου να μου στείλει δώδεκα λεγεώνας αγγέλων να μου βοηθήσουν, αμή εσύ θέλεις να μου βοηθήσεις, οπού πάσα ένας λεγεών έναι μύριοι μυριάδες αγγέλων, αμή πως, λέγει, θέλεις να πληρωθούν οι Γραφές και να γένει η σωτηρία των ανθρώπων; Έτσι γουν τον επίασαν και εδέσαν τον και υπήραν τον εις του Άννα το σπίτι και ήτονε πενθερός του Καϊάφα και εκείνος τον εκράτειεν όλην την νύκταν οπού τον εξέταζεν και προς την αυγήν τον υπήραν εις του Καϊάφα και οι Απόστολοι έφυγαν όλοι.

—Περί του Δείπνου του Μυστικού και ετέρων αποδείξεων Κεφ. ρπ΄.

Ιωαννίκιος Καρτάνος,
 Η Παλαιά τε και Νέα Διαθήκη,
ήτοι το άνθος και αναγκαίον αυτής (1536)

Ιωάννης Ν. Καρμίρης,
Ὁ Παχώμιος Ρουσάνος καὶ τὰ ἀνέκδοτα δογματικὰ καὶ ἄλλα ἔργα αὐτοῦ,
Verlag der “ Byzantinisch-Neugriechischen Jahrbücher”, 1935, σ. 32.

[Ελληνικά/Greek, PDF]

Adolf G. Deissmann on LXX & the rendering of the Tetragrammaton /Ο Adolf G. Deissmann περί της Ο' & της απόδοσης του Τετραγράμματου

“Die Bibel, deren Gott Jahveh heißt,
ist die Bibel eines Volkes;
die Bibel, deren Gott κύριος [HERR] heißt,
ist die Weltbibel.”

“The Bible whose God is named Yahweh
is the Bible of a nation,
the Bible whose God is named κύριος [LORD]
is a universal Bible.”

«Η Βίβλος της οποίας ο Θεός ονομάζεται Γιαχβέ
είναι η Βίβλος ενός έθνους,
η Βίβλος της οποίας ο Θεός ονομάζεται Κύριος
είναι παγκόσμια Βίβλος».


— Adolf Gustav Deissmann,
"Die Hellenisierung des semitischen Monotheismus"
[Ο εξελληνισμός του σημιτικού μονοθεϊσμού],
Neue Jahrbücher für das klassische Altertum,
vol./τόμ. 11, 1903, p./σ. 174.

Αν επρόκειτο να σώσετε ένα μόνο βιβλίο από τη βιβλιοθήκη σας που κινδύνευε από πυρκαγιά, ποιο θα σώζατε;

Αν επρόκειτο να σώσετε ένα μόνο βιβλίο από τη βιβλιοθήκη σας που κινδύνευε από πυρκαγιά, ποιο θα σώζατε; Το κρίσιμο αυτό ερώτημα ετέθη στον Γερμανό συγγραφέα Γκύντερ Γκρας (βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας 2000). Ο Γκρας αναγνωρίζοντας τη δυσκολία επιλογής, απάντησε, τελικά, ότι θα έσωζε τη Βίβλο, γιατί «είναι μια πολύτιμη συλλογή συλλογικής μνήμης με μια μεγάλη ποικιλία γραπτού λόγου».

* Δημήτρης Τσινικόπουλος,
«Η επίδραση της Βίβλου
στις Τέχνες και τα Γράμματα»,
Χρονικά,
έκδ. Κ.Ι.Σ., Ιανουάριος-Μάρτιος 2012,
σ. 3.
[Ελληνικά/Greek, PDF]

Charles Augustus Briggs & the historical criticism of the Holy Scripture /Ο Charles Augustus Briggs & η ιστορική κριτική της Αγίας Γραφής

The Holy Scripture, as given by divine inspiration to holy prophets, lies buried beneath the rubbish of centuries. It is covered over with the debris of the traditional interpretations of the multitudinous schools and sects. The intellectual and moral conflicts which have raged about it have been vastly more costly than all the battles of armed men. For this conflict has never ceased. This battle has taxed and strained all the highest energies of our race. It has been a struggle in the midst of nations and of families, and has torn many a man's inmost soul with agony and groanings.

The valleys of biblical truth have been filled up with the debris of human dogmas, ecclesiastical institutions, liturgical formulas, priestly ceremonies, and casuistic practices. Historical criticism is digging through this mass of rubbish. Historical criticism is searching for the rock-bed of divine truth and for the massive foundations of the Divine Word, in order to recover the real Bible. Historical criticism is sifting all this rubbish. It will gather out every precious stone. Nothing will escape its keen eye.



Η Αγία Γραφή, όπως δόθηκε υπό θεία έμπνευση στους άγιους προφήτες, βρίσκεται θαμμένη κάτω από τα σκουπίδια αιώνων. Είναι καλυμμένη με τα μπάζα των παραδοσιακών ερμηνειών των πολυπληθών σχολών και σεκτών. Οι πνευματικές και ηθικές συγκρούσεις που έχουν διεξαχθεί εξαιτίας της στοίχησαν πολύ περισσότερο απ' ό,τι όλες οι μάχες μεταξύ ενόπλων. Διότι αυτή η σύγκρουση δεν έπαψε ποτέ. Αυτή η μάχη συνέλεξε ως φόρο και στράγγιξε όλη την υψηλότερη ενεργητικότητα της φυλής μας. Πρόκειται για μια πάλη στο μέσο εθνών και οικογενειών και έχει ξεσκίσει την εσώτερη ψυχή πολλών ανθρώπων με οδύνη και πόνο.

Οι κοιλάδες της βιβλικής αλήθειας γέμισαν με τα μπάζα των ανθρώπινων δογμάτων, των εκκλησιαστικών θεσμών, των λειτουργικών τύπων, των ιερατικών τελετών και των περιπτωσιολογικών πρακτικών. Η ιστορική κριτική είναι το σκάψιμο μέσα από τον όγκο αυτών των σκουπιδιών. Η ιστορική κριτική είναι η αναζήτηση του βραχώδους στρώματος της θεϊκής αλήθειας και των συμπαγών θεμελίων του Θείου Λόγου, ούτως ώστε να ανακτηθεί η πραγματική Βίβλος. Η ιστορική κριτική είναι το σείσιμο όλων αυτών των σκουπιδιών. Θα ξεδιαλέξει όλους τους πολύτιμους λίθους. Τίποτα δεν θα ξεφύγει από το άγρυπνο μάτι της.

* Charles Augustus Briggs,

General introduction to the study of Holy Scripture

[Γενική εισαγωγή στη μελέτη της Αγίας Γραφής],

T. & T. Clark, 1899,

p./σ. 531.
[English/Αγγλικά, PDF]

J. H. Michaelis: Biblia Hebraica, ex aliquot manuscriptis et compluribus impressis codicus

The Biblia Hebraica of 1720 was edited by Johann Heinrich Michaelis. Michaelis (1668-1738), theologian and Hebraist and professor of theology at the University of Halle, intended primarily to provide a correct Hebrew text based on nineteen printed editions and on five manuscripts preserved at Erfurt. His marginal Latin notes, printed in a very small font, constitute a concise running scientific apparatus.

Η Μπίμπλια Χεμπράικα του 1720 εκδόθηκε από τον Johann Heinrich Michaelis. Ο Μικαέλις (1668-1738), θεολόγος και Εβραϊστής και καθηγητής θεολογίας στο Πανεπιστήμιο της Χάλλης, αποσκοπούσε κυρίως να κάνει διαθέσιμο ένα ορθό εβραϊκό κείμενο βασισμένο σε δεκαεννιά τυπωμένες εκδόσεις και σε πέντε χειρόγραφα που διατηρούνταν στην Ερφούρτη. Οι περιθωριακές λατινικές σημειώσεις, τυπωμένες με πολύ μικρούς χαρακτήρες, αποτελούν έναν συνοπτικό επιστημονικό κριτικό μηχανισμό που διατρέχει το κείμενο.

Available here/Διαθέσιμη εδώ:

* 1) Biblia hebraica (archive.org)

* 2) Biblia hebraica (books.google.com)

[Hebrew-Latin/Εβραϊκά-Λατινικά, PDF]


See also/Δείτε επίσης:

Maas, Anthony. "Editions of the Bible." The Catholic Encyclopedia. Vol. 5. New York: Robert Appleton Company, 1909. 12 Feb. 2010. [Editions of the Bible / Editions of the Hebrew text of the Bible / (b) Texts Corrected according to Codices and Printed Texts]

Η γλώσσα της Αγίας Γραφής& η κατανόηση των αναγνωσμάτων από το λαό

«Το δεύτερο θέμα είναι η γλώσσα των αναγνωσμάτων. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο οτι η γλώσσα της Αγ. Γραφής απέχει πολύ από εκείνη που ομιλεί και κατανοεί σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού. Έτσι μόνο τα ιστορικά μέρη της Αγ. Γραφής είναι κάπως κατανοητά από τό εκκλησίασμα, ενώ τα διδακτικά, και ιδίως οι επιστολές, είναι δυσνόητα και εν πολλοίς ακατανόητα. Και το χάσμα συνεχώς μεγαλώνει. Το πρόβλημα υπάρχει και δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά σ' αυτό. Και η λύσις του δεν είναι δυνατόν να επιτευχθή με την εξύψωσι του γλωσσικού επιπέδου τού λαού, όπως υποστηρίζουν μερικοί, γιατί αυτή αφ' ενός μεν δεν είναι έργο της Εκκλησίας, αφ' ετέρου δε δεν είναι δυνατόν να καλύψη όλο το φάσμα του εκκλησιαστικού πληρώματος. Μόνη λύσις κατά τη γνώμη μου είναι να εισαχθή το συντομώτερο δυνατόν η ανάγνωσις των αγιογραφικών περικοπών από δόκιμη μετάφρασι που θα γίνη υπό την επίβλεψι της Ι. Συνόδου από ειδικούς καθηγητάς σε γλώσσα ευπρεπή και κατανοητή και θα αποδίδη πιστά το νόημα του πρωτοτύπου. Μια τέτοια θαρραλέα απόφασις δεν θα είναι αντίθετη, αλλά απολύτως σύμφωνη προς την αρχή και την παράδοσι της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία ανέκαθεν υπεστήριζε την τέλεσι της θείας λατρείας και την ανάγνωσι της Αγ. Γραφής στη γλώσσα τού κάθε λαού και κατέκρινε δικαίως τη Δυτική Εκκλησία, η οποία ισχυρίζετο ότι μόνο σέ τρεις γλώσσες πρέπει να λατρεύεται ο Θεός: εβραϊκά, ελληνικά και λατινικά. Η Δυτική Εκκλησία όμως προ πολλού έχει εγκαταλείψει την αρχή αυτή και χρησιμοποιεί στη λατρεία τις τοπικές γλώσσες. Δεν είναι παράλογο να εμμένη σήμερα η Ορθόδοξος Εκκλησία σ' αυτό που επί αιώνες κατέκρινε;»

* Πρωτοπρ. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη,
«Τα Αγιογραφικά αναγνώσματα και το κήρυγμα στη θεία Λειτουργία»,
Το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας,
εκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 2004, σσ. 93, 94. [pdf]

Η Αγία Γραφή — Μετάφραση Νέου Κόσμου:μια αμφιλεγόμενη μετάφρασηπου διακρίνεταιανάμεσα στις ελληνικές μεταφραστικές απόπειρες

«Εκτεταμένες κριτικές και σχόλια έχουν γίνει για την αγγλική [Αγία Γραφή—Μετάφραση Νέου Κόσμου (ΜΝΚ)], η οποία, κατά το HarperCollins Bible Dictionary (Βιβλικό Λεξικό εκδόσεων Χάρπερ Κόλινς), συγκαταλέγεται στις κύριες αγγλικές μεταφράσεις της Γραφής του δεύτερου ημίσεως του 20ού αιώνα. Οι κριτικές για τη ΜΝΚ είναι σε ορισμένες περιπτώσεις αντιφατικές.

Στη New Catholic Encyclopedia (Νέα Καθολική Εγκυκλοπαίδεια) το κριτικό υπόμνημα της Μετάφρασης Νέου Κόσμου με Υποσημειώσεις (1984) αποκαλείται «εντυπωσιακό». Το έργο χαρακτηρίζεται εν γένει ως «έξοχο, εκτός των περιπτώσεων που η επιστημονική γνώση έρχεται σε σύγκρουση με τα αποδεκτά δόγματα του κινήματος», και στη συνέχεια η εκγυκλοπαίδεια αναφέρει συγκεκριμένα τις 237 περιπτώσεις εισαγωγής του ονόματος Ιεχωβά στην ΚΔ καθώς και τις αποδόσεις στα εδάφια Ματθαίος 26:26 και Κολοσσαείς 1:16-17. Σε δύο κριτικές του για τη Μετάφραση των Χριστιανικών Γραφών (1950), ο καινοδιαθηκολόγος Μπρους Μέτζερ [Bruce Metzger] επίσης κατέκρινε ως αβάσιμη τη χρήση του ονόματος Ιεχωβά στην ΚΔ καθώς και θεολογικά απαράδεκτες τις αποδόσεις των εδαφίων Ιωάννης 1:1, Λουκάς 23:43 και Κολοσσαείς 1:16-17, αλλά έγραψε πως από το έργο «γενικά παίρνει κανείς μια σχετικά καλή εντύπωση για την επιστημοσύνη των μεταφραστών».

Για την ίδια έκδοση, ο θεολόγος Δρ. Τσαρλς Φράνσις Πότερ [Charles Francis Potter] έχει σχολιάσει: «Πέρα από ορισμένες σημασιολογικές εκκεντρικότητες, όπως η απόδοση της λέξης σταυρός ως "πάσσαλος", και τη συχνά αιφνιδιαστική χρήση σχημάτων λόγου της καθομιλουμένης και της δημώδους, οι ανώνυμοι μεταφραστές έχουν ασφαλώς κάνει μετάφραση από τα καλύτερα χειρόγραφα, ελληνικά και εβραϊκά, με λογιοσύνη και οξύνοια». Ο καθηγητής κλασικών σπουδών Τόμας Γουίντερ [Thomas Winter], σε σχετική κριτική του, επαίνεσε τη Διάστιχη Μετάφραση της Βασιλείας των Χριστιανικών Γραφών ως «ιδιαίτερα χρήσιμη για την άρτια εκμάθηση της κοινής (και της κλασικής) Ελληνικής» και χαρακτήρισε τη μετάφραση ως «πλήρως ενημερωμένη και απαρέγκλιτα ακριβή».[*] Αντιθέτως, ο κληρικός και καθηγητής θεολογίας Γουίλιαμ Μπάρκλεϊ [William Barclay] κατέκρινε γενικά το τμήμα της ΚΔ στη ΜΝΚ ως «ηθελημένη διαστρέβλωση της αλήθειας». Διαφορετική άποψη φαίνεται να έχει ο καινοδιαθηκολόγος Έντγκαρ Γκούντσπιντ [Edgar Goodspeed], ο οποίος, σε επιστολή του που δημοσιεύτηκε στη Σκοπιά, έγραψε για την ΚΔ της ΜΝΚ: «Είμαι […] πολύ ευχαριστημένος με την ελεύθερη, ειλικρινή και ζωντανή μετάφραση. Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι επιδεικνύει ένα ευρύ φάσμα σοβαρής γνώσης».

Ο Δρ. Σάμιουελ Χάας [Samuel Haas], σε κριτική του για τον πρώτο τόμο της Μετάφρασης Νέου Κόσμου των Εβραϊκών Γραφών (1953), δήλωσε ότι «το έργο μαρτυρεί μεγάλη προσπάθεια και περίσκεψη καθώς και αξιόλογη επιστημοσύνη, αλλά δυστυχώς η θρησκευτική προκατάληψη έχει χρωματίσει αρκετά χωρία». Για τον ίδιο τόμο, ο Δρ. Χάρολντ Ρόουλι [Harold Rowley] κατέκρινε συγκεκριμένα το γλωσσικό ιδίωμα του μεταφράσματος ως «ξύλινο» και «σκληρό» και κατέληξε λέγοντας: «Από την αρχή μέχρι το τέλος αυτός ο τόμος αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα ως προς το πώς η Αγία Γραφή δεν πρέπει να μεταφράζεται». Από την άλλη μεριά, ο Εβραίος ακαδημαϊκός Μπέντζαμιν Κένταρ [Benjamin Kedar] είπε το 1989: «Στη γλωσσολογική μου έρευνα σε σχέση με την Εβραϊκή Βίβλο και τις μεταφράσεις, συχνά ανατρέχω στην αγγλική έκδοση της που είναι γνωστή ως Μετάφραση Νέου Κόσμου. Όποτε το κάνω αυτό, βρίσκω τον εαυτό μου να πείθεται ξανά και ξανά για το ότι αυτό το έργο αντανακλά μια έντιμη προσπάθεια να κατανοηθεί το κείμενο με τον ακριβέστερο δυνατό τρόπο. [...] Σε καμιά περίπτωση δεν έχω διαπιστώσει ότι η Μετάφραση Νέου Κόσμου, λόγω προκατειλημμένων ιδεών, αλλοιώνει σκόπιμα κάποιο σημείο του κειμένου».

To 2003 o επίκουρος καθηγητής θρησκειολογίας Τζέισον Μπιντούν [Jason Beduhn] εξέδωσε μελέτη που περιελάμβανε σημεία της ΚΔ για τα οποία είχε κατακριθεί η ΜΝΚ από θεολογικούς και αντιαιρετικούς κύκλους, όπως το Ιωάννης 1:1 και το Κολοσσαείς 1:15-17. Συγκρίνοντας σε αυτά τα σημεία τις εννιά δημοφιλέστερες βιβλικές μεταφράσεις στα Αγγλικά, κατέληξε στο ότι η ΜΝΚ είναι «ακριβέστερη» ([Truth in Translation: Accuracy and Bias in English Translations of the New Testament] σ. 163) και γενικά αποτελεί «μία από τις πιο ακριβείς μεταφράσεις της ΚΔ που είναι διαθέσιμες στα Αγγλικά» (σ. 169). Ωστόσο, διαφώνησε με τη χρήση του ονόματος Ιεχωβά στην ΚΔ».

Βικιπαίδεια, «Η Αγία Γραφή-Μετάφραση Νέου Κόσμου»

* Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά,
Η Αγία Γραφή — Μετάφραση Νέου Κόσμου,
έκδοση 2008.
[Greek/Ελληνικά, PDF]



Also / Επίσης:

* Bible Translation and Study [pdf]

* In Defense of  The New World Translation of the Holy Scriptures