Ο Ψαλμός 23 υπό Γιωσέφ Ελιγιά / Psalm 23 by Joseph Eliyia

 

*

 

 

Γιωσέφ Ελιγιά, Ψαλμός 23,
Φιλική Εταιρεία, τεύχ. 5-6 (Μάιος-Ιούνιος 1925), σ. 208.

 

 

 

Rendering of the Tetragrammaton in William G. MacDonald's The Idiomatic Translation of the New Testament Απόδοση του Τετραγράμματου στην The Idiomatic Translation of the New Testamentτου William G. MacDonald

 

Matthew 1:20-25

20 While he was mulling over the whole situation, Yahveh's messenger surprised him by appearing and speaking in a dream: Joseph, descendant of David, do not be apprehensive about accepting Mary as your wife, for that which is spirit generated is holy.

21 She will give birth to a son. You are to call his name Jesus, for in keeping with the meaning of his name, 'he will save' his people from their sins.

22 All this occurred that Yahveh's word through his prophet might be fulfilled:

23 Notice: The virgin will conceive and bear a son. His identity will be Immanuel. That designator means literally: with us [is] God.

24 When Joseph got up after sleep, he did as Yahveh's messenger directed. He took his wife as his companion,

25 yet he did not have intimate relations with her until her son was born. He named him Jesus.

MIT — The Idiomatic Translation of the New Testament

Copyright © 2006 by William Graham MacDonald

Prepublication edition; June 28, 2006


Included in the BibleWorks 8 software.

 

E.W. Hengstenberg on Jehovah and Jahveh / Ο E.W. Hengstenberg περί του Ιεχωβά και Γιαχβέ

 

 

Ernst Wilhelm Hengstenberg,

Beiträge zur Einleitung ins Alte Testament,

Berlin 1836,

Vol. 2, p.226.

Diese behalten wir nichts desto weniger für den gewohnlichen Gebrauch bei. Der Name Jehovah ist einmal eingebürgert und hat sogar kirchliche Bedeutung gewonnen. Das JahvehJ obgleich dem Buchstaben nach richtiger, iat doeb der Sache nach weniger angemessen, weil es, wie die Sachen jetzt liegen, io seiner Lostrennnng von dem kirchlichen Sprachgebrauche die Vorstellung von dem Israelitischen Nationalgotte begünstigt. Man kann sich eines unangenehmen Gefühles nicht erwehren, wenn man z. B. in Ewalds Bearbeitung der Psalmen den Gebrauch des Jahveh so starr durchgefuhrt sieht Haben doch selbst die klassischen Philologen hier ein viel weiteres Gewissen! Von solchem Standpunkte aas dürfte kein Astronom mehr von Aufgang und Untergang der Sonne reden. Das Jehovah wird bleiben, wir mogen Jahveh schreiben, so viel wir wollen. Deshalb thun wir klüger, auch Jehovah zu schreiben and uns mit Aufklarung der Sache za begnügen.

We would nevertheless retain this pronunciation for common use. The name Jehovah has been naturalised and taken its place in our religious vocabulary. Jahveh, although literally more correct, is practically less suitable, since, as matters now stand, in its departure from ecclesiastical usage, it would favour the idea of an Israelitish national God. We cannot avoid an unpleasant feeling in reading Ewald's version of the Psalms to notice the invariable recurrence of Jahveh. Even classical philologists would in such a case have a more compliant conscience! On the same principle, no astronomer should talk of the rising and setting of the sun. But write Jahveh as often as we please, Jehovah will retain its place in popular usage. We should therefore act more wisely to write Jehovah, and satisfy ourselves with explaining the precise matter of fact.

Αγγελική Φ. Καλφαπαναγιώτου-Αλεξανδρίδου: Ο Ιεχωβά ως εξέλιξη του Γιαχβέ;!

Σε αντίθεση με τις πολυθεϊστικές και ειδωλολατρικές θρησκείες της αρχαιότητας, στην Π. Δ. αναφέρεται ότι ο Θεός είναι ένας και μόνος.

Ο τοπικός και φυλετικός Θεός Γιαχβέ μετατράπηκε σε πανεβραϊκό και αργότερα σε μοναδικό Θεό και Παντοκράτορα, τον Ιεχωβά: Λέξη εβραϊκή, που σημαίνει: ο ων, ο υπάρχων, ο ζων. Οι ιδιότητες του χαρακτηρίζονται με τα επίθετα: Παντογνώστης, Πάνσοφος, Παντοδύναμος, Παντοκράτωρ, που δημιούργησε τα πάντα, προνοεί, συντηρεί και κυβερνά τον κόσμο. Στην αραμαϊκή είχαν και τη λέξη αββά από το Εβρ. Άβ, που δηλώνουν και οι δύο: Πατήρ. Οι ελληνιστές Εβραίοι διετήρησαν τη λέξη αββά, ως ευφωνότερη από το ελληνικό πατήρ.

Εκφράζει δε τρυφερότητα των τέκνων προς τους γονείς, όχι μόνο προς τον πατέρα, αποδίδεται ακόμη προς τον πάππο, τον ευεργέτη, προς ηγεμόνες και ιερείς (γι' αυτό και μέχρι σήμερα η λ. αββάς χρησιμοποιείται από την Καθολική Εκκλησία για την ονομασία των ιερέων).

Στην Κ. Δ. λέγεται: Πατήρ, ο Θεός. Η ονομασία του Θεού-Πατρός αποδίδεται στο α΄ πρόσωπο της Αγ. Τριάδος. Ο Θεός απεκαλύφθη ως Πατήρ, ως Υιός και ως θείο Άγιο Πνεύμα (Αγ. Τριάς). Χρησιμοποιείται και η λέξη Αββά, όταν ο Κύριος ή οι Απόστολοι αναφέρονται προς τον Θεόν-Πατέρα με τρυφερότητα (Μάρκ. 14, 36, «αββά, ο Πατήρ, πάντα δυνατά σοι»), (Ρωμ. 8, 15 «ελάβετε πνεύμα υιοθεσίας, εν ω κράζομεν αββά, ο πατήρ»).

Και ο Χριστός δίδαξε τους μαθητές του, ν' αποκαλούν στην προσευχή τους τον Θεό, με την φράση «Πάτερ ημών» με η, ενώ ο ίδιος μιλούσε για τον Θεό με τη φράση «ο Πατήρ μου», στον ενικό και «Πατήρ υμών» με ν στον πληθυντικό. Συγχρόνως έκανε τη διάκριση στη σχέση ανάμεσα στους μαθητές του και τον Θεό, και στην ιδική Του σχέση με τον Θεό.

Στον Χριστιανισμό, η λέξη Θεός δηλώνει τον δημιουργό του κόσμου, το άναρχο και αιώνιο Πνεύμα, και ο χριστιανός τον πιστεύει ως Πατέρα, Παντοκράτορα, φιλόστοργο και προσηνή, που περιβάλλει τον άνθρωπο με την άπειρη αγάπη Του και εκδηλώνεται με την πρόνοια Του για τη συντήρηση και σωτηρία του ανθρώπου, όπως τονίζει ο Απ. Παύλος: «εν Αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν».

Στην Ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία η έννοια Θεός είναι ακατάληπτη, απρόσιτη και απροσπέλαστη στην πεπερασμένη διάνοια του ανθρώπου. Η Αγ. Γραφή καλεί τον Θεό αόρατο που κατοικεί «εν απροσίτω φωτί». Τον γνωρίζει ο άνθρωπος «εκ μέρους μόνον», η δε άμεση γνώση του Θεού θα γίνει στην πέραν του Τάφου ζωήν «ένθα οψόμεθα αυτόν καθώς εστί».

Στα Ρωμαϊκά χρόνια και στο μοναρχικό πολίτευμα υπήρχε η λόγια φράση: «ελέω Θεού», χρησίμευε η λέξη Θεός για τη μετάφραση του λατιν. divus, ως τίτλος Αυτοκράτορος: «ο Θεός Καίσαρ» (Στράβων 117). Δηλώνει ότι η εξουσία τους είναι δεδομένη παρά Θεού στον οποίον και μόνο είναι υπόλογοι.

* Αγγελικής Φ. Καλφαπαναγιώτου-Αλεξανδρίδου,
«Θεός: Ετυμολογικές ρίζες και σημασίες της έννοιας»,
Πρακτικά Θεολογικού Συνεδρίου με θέμα: «Ο Επουράνιος Πατήρ»
(10-13 Νοεμβρίου 1992),
Ι. Μητρόπολις Θεσσαλονίκης. Θεσσαλονίκη 1993,
σσ. 255, 256 [249-258].