.

Showing posts with label ΤΕΤΡΑΓΡΑΜΜΑΤΟ: ΙΑΩ. Show all posts
Showing posts with label ΤΕΤΡΑΓΡΑΜΜΑΤΟ: ΙΑΩ. Show all posts

Saturday, October 4, 2014

Ποιος είναι «ὁ Ὤν» (Εξ 3:14)
κατά τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο; /

Who is the "I AM" (Ex 3:14)
according to John the Chrysostom?



CBd-814


Βούλει καὶ τὸ ἀΐδιον μαθεῖν; Ἄκουσον τί φησιν ὁ Μωϋσῆς περὶ τοῦ Πατρός. Ἐρωτήσας γὰρ, εἰ ἐρωτηθείη παρὰ τῶν Αἰγυπτίων, τίς ὁ ἀπεσταλκὼς αὐτὸν εἴη, τί ποτε δὴ καὶ ἀποκρίνηται πρὸς αὐτοὺς, κελεύεται εἰπεῖν, ὅτι Ὁ ὢν ἀπέσταλκέ με. Τὸ δὲ, Ὁ ὢν, τοῦ ἀεὶ εἶναι σημαντικόν ἐστι, καὶ τοῦ ἀνάρχως εἶναι, καὶ τοῦ ὄντως εἶναι καὶ κυρίως.

* Ιωάννης Χρυσόστομος, Ομιλία 15, PG 59:99, 100.

Θέλεις δε να μάθης και την αϊδιότητά του; Άκουσε τι λέγει ο Μωυσής δια τον Πατέρα. Όταν ερώτησε τι να απαντήση εάν τον ερωτήσουν οι Αιγύπτιοι ποιος είναι αυτός που τον απέστειλε, διατάσσεται να ειπή ότι «με απέστειλεν ο Ων»· το δε «ο ων» σημαίνει ότι υπάρχει αιωνίως, και χωρίς αρχήν και πραγματικώς.

* ΕΠΕ 39:719 (μετάφρ. Παν. Παπαευαγγέλου).

Wouldest thou learn also His eternity? Hear what Moses saith concerning the Father. When he asked what he was commanded to answer should the Jews enquire of him, "Who it was that had sent him," he heard these words: "Say, I AM hath sent me." (Ex. iii. 14.) Now the expression "I AM," is significative of Being ever, and Being without beginning, of Being really and absolutely.

* John Chrysostom, Homily 15, NPNF(S1) 14:52 (ed. Ph. Schaff).

Sunday, August 19, 2012

P.Oxy.XXXVI 2745
(3rd-4th cent./3ος-4ος αι.):

A Christian onomasticon of Hebrew names
using the IAO form
of the sacred Tetragrammaton /

Χριστιανικό ονομαστικό εβραϊκών ονομάτων
που χρησιμοποιεί τη μορφή ΙΑΩ
του ιερού Τετραγράμματου






Onomasticon of Hebrew Names
ed. D. Rokeah


Publication date: 1970
Author: Origen?
Date: Third/fourth century
Provenance: Oxyrhynchus
Location: Papyrology Rooms, Sackler Library, Oxford
Genre: Lexicography
Format: Roll
Material: Papyrus

Source / Πηγή: Oxyrhynchus Online.

------------------------------


A doubted basis for a conclusion
concerning the excusively Jewish use of the form IAO: /

Μια εν αμφιβόλω βάση για συμπέρασμα
αναφορικά με την αποκλειστικά ιουδαϊκή χρήση της μορφής ΙΑΩ:


P. Kahle (based on Rev. Dr. J. Barns commenting),
"The Greek Bible and the Gospels",
Studia Evangelica, vol./τόμ. 1, 1959, p./σ. 616.




Tuesday, December 7, 2010

The "untranslated" appellation of God Jao (Jaho/Yaho)
in John Chrysostom's corpus /

Η "αμετάφραστη" ονομασία του Θεού Ιαώ
στα αποδιδόμενα στον Ιωάννη Χρυσόστομο έργα




«Τὴν δὲ τοῦ Ἀλληλούϊα ἑρμηνείαν ἐν τούτοις εἶναι λέγουσιν, Αἶνον τῷ Θεῷ Ἰαώ· τὸ δὲ, Ἰαὼ, Ἑβραῖοι ὀνομασίαν ὥσπερ τινὰ τῷ Θεῷ κατέλιπον ἀνερμήνευτον».

– Ιωάννης Χρυσόστομος / Joannes Chrysostomus,
Εις τους Ψαλμούς ΡΑʹ-
ΡΖʹ [Sp.] / In Psalmos 101–107 [Sp.] (CPG 4551).
J.-P. Migne, Patrologiae cursus completus (series Graeca) (MPG) 55, Paris: Migne, 1857-1866, 653:62
.

Thursday, November 18, 2010

IAO,
an ancient phonetic trancription
of the Tetragrammaton,
still pronounced by Christians
at the 4th or 5th cent. C.E. /

ΙΑΩ,
μια αρχαία φωνητική μεταγραφή
του Τετραγράμματου,
εξακολουθούσε να προφέρεται
από Χριστιανούς τον 4ο ή 5ο αι. Κ.Χ.





ΙΑΩ ΣΑΒΑΩΘ ΑΔΩΝΑΙ ΕΛΩΕ
Ιαώ Σαβαώθ Αδωνάι Ελωέ
(ΙΧΒ[Χ] των Στρατευμάτων, Κύριος, Θεός]

IAO SABAOTH ADONAI ELOE
(YHW[H] of Armies, Lord, God)




P.Oslo inv. 303

Christian
amulet, 4/5th  century  C.E. /
Χριστιανικό φυλακτό, 4/5ος αιώνας Κ.Χ.

Unknown  place,  province  of  Egypt /
Άγνωστος τόπος, επαρχία της Αιγύπτου


* Oslo Papyri Electronic System,
P.Oslo inv. 303  [also here / επίσης εδώ].


See also / Βλέπε επίσης:


= = + + = =

Monday, August 23, 2010

The Hebrew Tetragrammaton & Divine Titles
transcripted or transcribed in Greek LXX
used at Greek magical papyri & amulets /

Το Τετραγράμματο & Θεϊκοί Τίτλοι στα Εβραϊκά
που μεταγράφηκαν ή μεταφέρθηκαν στα Ελληνικά
στη μετάφραση των Εβδομήκοντα
σε χρήση σε ελληνικούς μαγικούς πάπυρους & φυλαχτά

«Greek magical papyri often include various names of deities and demons, some of which are transcriptions of God's names as they appear in the Hebrew Bible, among them αδωναι (אדני, e.g. PGM I:305; sometimes written as αδωναιος). Other such names are: ελωαιος (אלוהים; PGM I:311; sometimes written as ελωαι [e.g. PGM IV:1577, VII:564], or ελωη, ελωυειν) and ιαω for YHWH (PGM VII:564). Ιαω occurs also in the Nag Hammadi library, and in 4QpapLXXLeviticus (e.g. Frgs. 20-21 = Lev 4:27). For a combination of such names, see the Greek magical papyrus (PGM XXXVI:42) that provides a "Charm to restrain anger and to secure favor and an excellent charm for gaining victory in the courts," where it says: "The names to be written are these: 'ΙΑΩ ΣΑΒΑΩΘ ΑΔΩΝΑΙ ΕΛΩΑΙ...'"

An interesting parallel to our amulet was found on a golden charm dated ca. 75-140 C.E. This amulet was discovered during the excavations of the house called Cefn Hendre, "located outside the southernmost corner of the Roman fort of Segontium." This amulet originated probably in a grave (although no details of its exact location are known). The text attests to "a Jewish liturgical formula written in Greek letters, and including a curious mixture of normal Greek phrases, some of which appear to have been marginal glosses inserted into the body of the text." In addition, there are some words squeezed in between the lines or at the right margin, as well as some punctuation between magic names. According to Kotansky, the Greek and Hebrew equivalent of lines 1-15 can be reconstructed as follows:

Ἀδωναῖε Ἐλωαῖε Σαβαωθ = אדני אלוהי צבאות "'The Lord, the God of Hosts" (cf. Hos 12:6).

ειε εσαρ ειε = אהיה אשד אהיה "Ehyeh-Asher-Ehyeh" (Exod 3:14).

σουρα αρβαρτ Ιαω = סו־ה עברת יהוה "turn aside, Ο wrath of [IAO]" (cf. Isaiah 9:18,13:13).

ελλιων ἁνωρα ἁγγιβωρ = עליון הנורא הגיבור "(the) Most High, the Awesome, the Mighty (God)" (cf. Deut 10:17).

βαιλλαλααμωθ = בעל לעלא למות "Lord over the Pestilence/Death."

βαρουχ αθθα ουβαρουζ οὑδηχα ἀεί ωλαμ λεωλαμ = ברוך אתה וברוך הורבה עולם לעולם "Blessed are You and blessed is Your splendor, (for) ever (and) ever."

The Jewish "liturgical formula" of this text includes the following: Ἀδωναῖε Ἐλωαιε Σαβαωθ. As noted by the editor, this combination, of which parts are known in other amulets, probably represents the Hebrew אדני אלוהי צבאות, "Lord, God of Hosts," as found e.g. in Hosea 12:6.»


«Οι ελληνικοί μαγικοί πάπυροι συχνά περιέχουν διάφορα ονόματα θεοτήτων και δαιμόνων, κάποια από τα οποία είναι μεταγραφές των ονομάτων του Θεού όπως εμφανίζονται στην Εβραϊκή Βίβλο, μεταξύ των οποίων το αδωναι (אדני, πχ. PGM I:305· σε κάποιες περιπτώσεις και αδωναιος). Άλλα τέτοια ονόματα είναι: ελωαιος (אלוהים; PGM I:311· σε κάποιες περιπτώσεις και ελωαι [e.g. PGM IV:1577, VII:564], ή ελωη, ελωυειν) και ιαω αντί του ΙΧΒΧ (PGM VII:564). Το Ιαώ εμφανίζεται επίσης στη βιβλιοθήκη του Ναγκ Χαμαντί και στον πάπυρο 4QpapLXXLeviticus (πχ. σπαράγμ. 20-21 = Λευ 4:27). Για συνδυασμό τέτοιων ονομάτων, βλέπε τον ελληνικό μαγικό πάπυρο (PGM XXXVI:42) που περιέχει ένα "φυλαχτό που απομακρύνει το θυμό και εξασφαλίζει έναντι καλοτυχία και ένα εξαιρετικό φυλαχτό για την εξασφάλιση νίκης στα δικαστήρια", όπου αναφέρεται: "Τα ονόματα που πρέπει να γραφτούν είναι τα εξής: 'ΙΑΩ ΣΑΒΑΩΘ ΑΔΩΝΑΙ ΕΛΩΑΙ...'"

Ένα ενδιαφέρον παράλληλο του εν λόγω φυλαχτού βρέθηκε σε ένα χρυσό φυλαχτό που χρονολογείται περ. 75-140 Κ.Χ. Αυτό το περίαπτο ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στο σπίτι που ονομάζεται Κεφν Χεντρέ, "που βρίσκεται έξω από την πιο βόρεια γωνία του ρωμαϊκού φρουρίου του Σεγοντίου. Αυτό το φυλαχτό προήλθε κατά πάσα πιθανότητα από τάφο (αν και δεν είναι γνωστές οι λεπτομέρειες της ακριβούς τοποθεσίας). Το κείμενο μαρτυρεί ότι πρόκειται για "μια ιουδαϊκή λειτουργική στερεότυπη φράση γραμένη με ελληνικά γράμματα και η οποία περιέχει ένα παράξενο μίγμα κανονικών ελληνικών φράσεων, κάποιες από τις οποίες φαίνεται ότι ήταν περιθωριακές γλώσσες που εισάχθηκαν στο σώμα του κειμένου". Επιπρόσθετα, υπάρχουν κάποιες λέξεις που είναι στριμωγμένες ανάμεσα στους στίχους ή στο δεξιό περιθώριο, καθώς επίσης και σημεία στίξης μεταξύ των μαγικών ονομάτων. Σύμφωνα με τον Κοτάνσκι, τα ελληνικά και τα εβραϊκά αντίστοιχα των στίχων 1-15 μπορούν να ανασυντεθούν ως ακολούθως:

Ἀδωναῖε Ἐλωαῖε Σαβαωθ = אדני אלוהי צבאות "'Ο Κύριος, ο Θεός των Δυνάμεων" (παράβαλε Ωσ 12:6).

ειε εσαρ ειε = אהיה אשד אהיה "Εχγέχ-Ασέρ-Εχγέχ" (Εξ 3:14).

σουρα αρβαρτ Ιαω = סו־ה עברת יהוה "απομακρύνσου, θυμέ του Ιαώ" (παράβ. Ησ 9:18,13:13).

ελλιων ἁνωρα ἁγγιβωρ = עליון הנורא הגיבור "(ο) Ύψιστος, ο Μεγαλειώδης, ο Κραταιός (Θεός)" (παράβ. Δευ 10:17).

βαιλλαλααμωθ = בעל לעלא למות "Κύριος της Επιδημίας/του Θανάτου".

βαρουχ αθθα ουβαρουζ οὑδηχα ἀεί ωλαμ λεωλαμ = ברוך אתה וברוך הורבה עולם לעולם "Ευλογημένος είσαι Εσύ και ευλογημένη είναι η λαμπρότητά Σου, (για) πάντα (και για) πάντα".

Η ιουδαϊκή "στερεότυπη φράση" αυτού του κειμένου περιλαμβάνει τα ακόλουθα: Ἀδωναῖε Ἐλωαιε Σαβαωθ. Όπως σημειώνεται από τον εκδότη, αυτός ο συνδυασμός, μέρη του οποίου είναι γνωστά από άλλα φυλαχτά, πιθανόν αναπαριστάνει την εβραϊκή φράση אדני אלוהי צבאות, "ο Κύριος, ο Θεός των Δυνάμεων", όπως εμφανίζεται πχ. στο Ωσηέ 12:6».


* Esther Eshel, Hanan Eshel & Armin Lange,
"“Hear, O Israel” in Gold: An Ancient Amulet from Halbturn in Austria,"
[«"Άκου, Ισραήλ" σε Χρυσό: Ένα Αρχαίο Φυλαχτό από το Halbturn της Αυστρίας»]
Journal of Ancient Judaism, Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2010.


Summary: This article presents a recently discovered gold amulet, dated to the 3rd century C. E. and inscribed with the Hebrew text of the “Shema‘” (Deut 6:4) in Greek characters. The amulet was found in 2000, in excavations of a cemetery in Halbturn, Austria. This discovery sheds new light on the history of the Jews in Roman Pannonia and illuminates how the Shema‘ was used and understood by Jews of late antiquity. In addition to a line-by-line commentary of the amulet, we also discuss the interpretive history of Deut 6:4 and the use of mezuzot and amulets in ancient Judaism.

Monday, January 25, 2010

Ο υπέρτατος θεός Ιαώ
ως Άδης, Δίας, Ήλιος και Διόνυσος



«Ο τρίτος αιώνας μ.Χ. ήταν διαφορετικός. Στη διαμάχη με το χριστιανισμό οι ειδωλολάτρες αισθάνθηκαν την ανάγκη να συγκροτήσουν ένα σώμα αποκαλύψεως, αν όχι ακριβώς μια θρησκεία. Η εποχή του φιλοσοφικού σκεπτικισμού ανήκε γενικά στο παρελθόν, και ήταν αισθητή η πίεση για κάποιο συγκρητισμό που θα μπορούσε να ερμηνεύσει και να συνδυάσει τις διάφορες θρησκευτικές εκδηλώσεις. Αυτό όμως μπορύσε να γίνει μόνο με την έγκριση κάποιου μαντείου, και ο Μακρόβιος, για παράδειγμα, παραθέτει τα εξής σαν απάντηση που δόθηκε από τον Απόλλωνα της Κλάρου στο ερώτημα με ποιον από τους θεούς έπρεπε να ταυτιστεί ο καλούμενος Ιαώ (Ιεχωβά):

"Όσοι έχουν μελετήσει τα ανεξερεύνητα μυστήρια πρέπει να τα κρατήσουν κρυφά, μα αν έχεις μόνο πολύ μικρή σύνεση και ασθενές πνεύμα, σημείωσε ότι ο Ιαώ είναι ο μεγαλύτερος από τους θεούς· το χειμώνα είναι ο Άδης, και ο Δίας όταν αρχίζει η άνοιξη, ο Ήλιος το καλοκαίρι, και το φθινόπωρο ο αβρός Ιαώ [sic, το ορθό είναι "Ίακχος" (βλέπε Peter Schäfer, Judeophobia: Attitudes toward the Jews in the Ancient World (1997), σ. 232, υποσημ. 126.]". [υποσημ. Macrobii Saturnalia 1, 18, 19 κέ. Βλ. επίσης Nilsson, Geschichte der griechischen Religion II, 457]

Βλέπουμε εδώ μια προσπάθεια να παρουσιαστεί βάσει των εποχών ένας υπέρτατος θεός με τέσσερις όψεις: ο Άδης και ο Δίας, ο θεός Ήλιος (εννοούμενος πιθανόν ως ο Απόλλωνας) και ο Διόνυσος (γιατί η λέξη Ιαώ ερμηνευόταν μερικές φορές σαν τίτλος του Διονύσου και άλλοτε αναγνωριζόταν σαν το όνομα του θεού των Ιουδαίων). Αν αυτή αποτελεί αυθεντική απάντηση του ναού της Κλάρου, δείχνει μια γενναία προσπάθεια να συνδυαστούν οι κορυφαίοι θεοί της ειδωλολατρείας, αλλά και να δημιουργηθούν περιθώρια στο οικουμενικό σύστημα για τους Ιουδαίους και τους χριστιανούς, υπό την προϋπόθεση ότι ήταν έτοιμοι να εισέλθουν σ' αυτό με τούτους τους όρους».

* Herbert William Parke,
Τα ελληνικά μαντεία,
μετάφρ. Ανδρέα Βοσκού, εκδ. Καρδαμίτσα, Αθήνα 1979, σσ. 179, 180.
For the english version, Herbert William Parke, Greek Oracles, Hutchinson university library: Classical history and literature, London 1967.

Wednesday, January 20, 2010

Η κοσμογονία και η κοσμολογία
του Βασιλείδη /
Basilides' cosmogony and cosmology



«Ο Β[ασιλείδης] ανέπτυξε τη διδασκαλία ενός συστήματος δημιουργών αγγέλων, όπως έκαναν και άλλοι γνωστικοί της εποχής (βλ. Επιστολή Ευγνώστου και Απόκρυφο του Ιωάννη). Σύμφωνα με τον Ειρηναίο (Κατὰ αἱρέσεων 1.24.3) στην περίπτωσή του οι άγγελοι είναι 365 και αντιστοιχούν σε 365 ουρανούς και τις 365 ημέρες του έτους. Η δημιουργία του δικού μας κόσμου είναι έργο των αγγέλων του τελευταίου κόσμου (1.24.4). Δε γνωρίζουμε πόσοι άγγελοι κατοικούσαν σε αυτόν τον τελευταίο ουρανό, πολύ πιθανόν όμως να ήταν 72, όπως και στην Επιστολή Ευγνώστου. Αρχηγός τους είναι ο Θεός των Ιουδαίων, ιδέα που απαντά και στον Σατουρνίνο. Σύμφωνα με τον Ειρηναίο οι μαθητές του Βασιλείδη τον ονόμαζαν Αβρασάξ. Πιθανόν ο Β. να χρησιμοποίησε ένα ήδη υφιστάμενο όνομα θεότητας. Το όνομα Αβρασάξ απαντά σε μαγικά κείμενα και πολύτιμους λίθους. Συχνά μάλιστα σε αυτούς τους λίθους ο Αβρασάξ παριστάνεται ως ένα ζώο με κεφάλι λιονταριού και φιδίσια πόδια. Μαζί του εμφανίζεται μία άλλη θεότητα: ο Ιαώ (ένα όνομα που συχνά χρησιμοποιείται για τον Θεό των Ιουδαίων). Ο Α.Α. Barb πρότεινε μία εβραϊκή ετυμολογία του ονόματος (arba= τέσσερα, το τετραγράμματον του ονόματος του Γιαχβέ). Για αυτόν τον Άρχοντα του συστήματος του Β. κάνει λόγο και ο Κλήμης Αλεξ. (Στρωματεῖς 2.36.1). Παρόμοιες πληροφορίες δίνει και ο Ιππόλυτος (Haer. 7.16.1-2), κάτι που οδήγησε τον Α. Méhat στην υπόθεση ότι και οι δύο αντλούν από τα Εξηγητικά του Β. Σύμφωνα με αυτά τα κείμενα ο Άρχων πληροφορήθηκε κάτι από το Πνεύμα που απέστειλε ο ύψιστος Θεός κι αυτό τον γέμισε φόβο (Κλήμης). Αυτό που πληροφορήθηκε ήταν υπήρχε ένας Θεός ανώτερος από τον ίδιο (πρβλ. τη γνωστική ιδέα "η βλασφημία του Δημιουργού", δηλ. την πεποίθηση του Άρχοντα ότι είναι ο μοναδικός Θεός).

Ο κόσμος που δημιουργήθηκε από τον Άρχοντα είναι σύμφωνα με τον Β. "μονογενής" (βλ. Πλάτωνος, Τίμαιος 31ab)».

* Αικατερίνη Τσαλαμπούνη,
«Βασιλείδης: το έργο και η διδασκαλία του (Β΄ μέρος): Κοσμογονία και κοσμολογία»,
13 Ιουνίου 2009, στο ιστολόγιο biblicalstudiesblog.

Εικόνα: University of Michigan, Traditions of Magic in Ancient Antiquity: Protective Magic / Amulets and Gems.

Tuesday, January 19, 2010

Οι Έλληνες και ο Ιαχβέ [Γιαχβέ] /
The Greeks and Yahweh


«Yahweh’s revelation on Mount Horeb is a powerful theme in the Jewish
Scripture, and in this paper I shall address the question of whether something of the
revelation of Yahweh’s name to Moses, the second founding father of Judaism after
Abraham, was known to the Greeks, and how they perceived Moses and Yahweh».

[«Η αποκάλυψη του Ιαχβέ στο Όρος Χωρήβ αποτελεί ισχυρότατο θέμα στις Ιουδαϊκές Γραφές, και σε αυτή τη μελέτη θα διερευνήσω το ζήτημα του κατά πόσον η αποκάλυψη του ονόματος του Ιαχβέ στον Μωυσή, τον δεύτερο βασικό πατέρα του Ιουδαϊσμού μετά τον Αβραάμ, ήταν γνωστή στους Έλληνες, και το πώς αντιλαμβάνονταν τον Μωυσή και τον Ιαχβέ».]

Ένα εξαιρετικό συλλογικό πόνημα του George H. van Kooten που ασχολείται με την πρόσληψη της έννοιας του ιουδαϊκού Θεού και του ονόματος του από τους εθνικούς-παγανιστές της ελληνορωμαϊκής περιόδου, όπως φαίνεται από κείμενα των συγγραφέων τους.

Σημ. Ο όρος Ιαχβέ ως απόδοση του Yahweh/Jahve χρησιμοποιείται από μεγάλους Έλληνες θεολόγους σε όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Ο πρόσφατος παραφθαρμένος (γΙ αντί Ι) τύπος Γιαχβέ χρησιμοποιεί δύο ελληνικούς χαρακτήρες (γ και ι) για να αποδώσει τον αντίστοιχο έναν εβραϊκό χαρακτήρα (γιώδ), χωρίς να υπάρχει σοβαρός ή ουσιαστικός λόγος για αυτή την επιμήκυνση. Όσον αφορά τον χαρακτήρα χ, έχει παγιωθεί ήδη από τα πρώτα εγχειρίδια Εβραιοελληνικής (18ος αιώνας) να αποδίδει τον αντίστοιχο εβραϊκό χαρακτήρα χε.

* George H. van Kooten,
The Revelation of the Name YHWH to Moses: Perspectives from Judaism, the Pagan Graeco-Roman World, and Early Christianity
[Η Αποκάλυψη του Ονόματος ΙΧΒΧ στον Μωυσή: Οι Θεωρήσεις του Ιουδαϊσμού, του Παγανιστικού Ελληνορωμαϊκού κόσμου, και του Πρώιμου Χριστιανισμού],
Series: Themes in Biblical Narrative, 9. Brill 2006. [Αγγλικά]

Η σχετική βιβλιοκρισία του από το Review of Biblical Literature βρίσκεται εδώ. [Αγγλικά, PDF]

Επίσης, υπάρχει διαθέσιμο το άρθρο του Van Kooten «Moses/Musaeus/Mochos and his God YHWH, Iao, and Sabaoth, Seen from a Graeco-Roman Perspective»
[Ο Μωυσής/Μουσαίος/Μωχός και ο Θεός του ΙΧΒΧ, Ιαώ, και Σαβαώθ, Μέσα από Ελληνορωμαϊκό Πρίσμα]. [Αγγλικά, PDF]