Ο Σιαμάκης & η χρονολογία της άλωσης της Ιερουσαλήμ /Siamakis& the date of Jerusalem's fall

πρῶτο ἔτος τοῦ Κύρου λοιπὸν καὶ ἔτος τῆς ἐπανόδου τοῦ Ἰσραὴλ εἶναι τὸ α’ ἔτος τῆς 55^ης ὀλυμπιάδος. ἂν ἀπὸ τὸ 776 π.Χ., τὴν ἀφετηρία τῶν ὀλυμπιάδων, ἀφαιρέσουμε 54 τετραετίες –ἡ πρώτη ὀλυμπιὰς δὲν μέτρησε προηγούμενη τετραετία–, ἤτοι 216 ἔτη (54 x 4 = 216˙ 776 - 216 = 560 π.Χ.), αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτον ἔτος Κύρου, κατ̉ αὐτὸ ἐκδόθηκε τὸ διάταγμά του γιὰ τὸν ἐπαναπατρισμὸ τῶν Ἰουδαίων, καὶ κατ̉ αὐτὸ ἔγινε ὁ ἐπαναπατρισμὸς αὐτός. κι ἀφοῦ ἡ αἰχμαλωσία διήρκεσε 70 χρόνια (Ἰε 36,10˙ Δα 9,2˙ Β’ Πα 36,21˙ Ἔσ 1,1), ἡ ἅλωσι τῆς Ἰερουσαλὴμ ἔγινε τὸ 630 π.Χ.      

Τὸ 584 π.Χ., ποὺ θέλουν ὡς ἔτος ἁλώσεως οἱ κράχτες τῆς ἀρνητικῆς κριτικῆς δὲν προκύπτει ἀπὸ κανένα ἀρχαῖο κείμενο˙ προκύπτει μόνο ἀπὸ τὴ φαντασία τους, καὶ ἡ φαντασίωσί τους ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τους, καὶ ἡ ἐπιθυμία τους ἀπὸ τὴν ἀντιβιβλικὴ λύσσα τους.

* Δρ Κωνσταντῖνος Σιαμάκης,
«Αρχαιότατο χειρόγραφο της Βίβλου»,
philologus.gr, 24 Ιανουάριος 2010.

"ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας" (James / Ιακ. 3:6): Siamakes' comments on it /Σχολιασμός υπό Σιαμάκη

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ

ΚΙ Ο ΚΟΣΜΑΚΗΣ ΤΗΣ ΑΝΟΗΣΙΑΣ

       Ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος στὴν πέμπτη ἀπὸ τὶς δώδεκα διδαχὲς τῆς Ἐπιστολῆς του, γράφοντας γιὰ τὴ γλῶσσα ἑφτὰ παραβολές, λέει στὴν τρίτη ἀπ̉ αὐτές (Ἰα 3, 6)˙ Ἰδοὺ ὀλίγον πῦρ ἡλίκην ὕλην ἀνάπτει! καὶ ἡ γλῶσσα πῦρ, ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας. οἱ μεταφρασταὶ τῆς Κ. Διαθήκης καταλαβαίνουν τὴν ἐδῶ λέξι κόσμος μὲ τὴ σημασία της ΄΄λαός΄΄, ΄΄ἀνθρωπότης΄΄, ΄΄ὄχλος΄΄, ΄΄ντουνιᾶς΄΄, ΄΄κόσμος΄΄, καὶ ΄΄κοσμάκης΄΄. παραθέτω τὶς μεταφράσεις των.

Ἰα 3, 6˙ Ἡ γλῶσσα πῦρ, ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας.

Vulgata - Ἱερώνυμος	universitas iniquitatis
Γερμανικὴ - Λούθηρος	eine Welt voll Ungerechtigkeit
Γαλλική	le monde du mal
Ἱσπανική	un mundo de maldad
Ἰταλική	il mondo dell ̉ iniquità
Ἀγγλική (1611)	a world of iniquity
(1946)	an unrighteous world
Μάξιμος	ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας
Βάμβας	ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας
Τρεμπέλας	εἶναι ὁ κόσμος ὁλόκληρος καὶ πλῆθος πολὺ τῆς ἀδικίας
Δημητρόπουλος	ὁ κόσμος, ἤτοι τὸ ὄργανο τῆς ἀδικίας
Κολιτσάρας	κόσμος ὁλόκληρος ἀδικίας καὶ πάσης κακίας
Βέλλας καὶ Σια¹ [ΚΔΤΚ]	κόσμος κακίας
Ψαρουδάκης	ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας
Ἀγουρίδης καὶ Σια² [ΝΔΜ]	εἶναι ἕνας ὁλόκληρος κόσμος ἀδικίας
ΕΚΠΑ  [ΛΖ]	κόσμος ὁλόκληρος γιὰ τὸ κακό
Καραλῆς	ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας
Χιλιασταί [ΜΝΚ]	κόσμος ἀδικίας (woldiniquity)
Ἰωαννίδης	ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας
Φίλος	ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας
Σωτηρόπουλος	α’. ἡ μεγάλη καταστροφή β’. ἢ ἡ μεγάλη συμφορά γ’. ἢ ὁλόκληρος κόσμος καταστροφῆς
Καζανάκης	εἶναι ὁλόκληρος κόσμος γεμάτος ἀδικία.

__________________

1. Β. Βέλλας, Εὐ. Ἀντωνιάδης, Ἁ. Ἀλιβιζάτος, Γερ. Κονιδάρης.

2. Σ. Ἀγουρίδης, Γ. Γαλίτης, Ἰω. Καραβιδόπουλος, Ἰω. Γαλάνης, Β. Στογιάννος, Π. Βασιλειάδης, Β. Φόρης, Κ. Χιωτέλη.

       Ὁ Λατῖνος μοναχὸς Ἱερώνυμος, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τοὺς παπικοὺς θεωρεῖται ὡς ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς τέσσερες πιὸ σοφοὺς πνευματικοὺς καὶ ἁγίους πατέρες τῆς οἰκουμενικῆς ἐκκλησίας, τοὺς λεγομένους ΄΄διδασκάλους τῶν διδασκάλων΄΄ (doctoresdoctorum) καὶ μᾶλλον κι ἀπὸ τοὺς τέσσερες ὁ πρῶτος, μισοῦσε τὴ μετάφρασι τῶν Ἑβδομήκοντα καὶ τὴ λατινική της μετάφρασι ΄΄ἰταλικὴ΄΄ (itala) τόσο πολύ, πού, ἐκτὸς τοῦ ὅτι τὴν πολέμησε, ἔβαλε καὶ τὸν ἐχθρὸ τῆς Χριστιανικῆς πίστεως Ἰουδαῖο ῥαββῖνο Βαρανίνα (Baranina), καὶ τοῦ ἔκανε μιὰ μετάφρασι τοῦ φθαρμένου ἤδη κατὰ τὸν Δ’ αἰῶνα ἑβραϊκοῦ - πρωτομασοριτικοῦ κειμένου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης σὲ κακὰ λατινικά, τὴν ὁποία ὁ ἴδιος ὁ Ἱερώνυμος γλωσσικῶς μόνο διαμόρφωσε σὲ κομψὰ λατινικά. καὶ φιλοδοξοῦσε νὰ ἐξαφανίσῃ τὴ μετάφρασι τῶν Ο’ καὶ νὰ ἐπιβάλῃ καὶ στοὺς ἑλληνογλώσσους Χριστιανοὺς μιὰ ἄλλη ἑλληνικὴ μετάφρασι τῆς Π. Διαθήκης καμωμένη ἀπὸ τὴ ΄΄δική του΄΄ λατινικὴ μετάφρασι τὴ λεγομένη σήμερα βουλγάτα (vulgata, δημοτική). ἔβαλε δὲ νὰ κάνῃ τὴν ἐκ βουλγάτας ἑλληνικὴ μετάφρασι κάποιος νεαρὸς φίλος του λεγόμενος Σωφρόνιος, γιὰ τὸν ὁποῖο λέει μὲ θαυμασμὸ καὶ λατρεία ὅτι εἶναι ἄνθρωπος ΄΄τῆς πιὸ ὑψηλῆς μορφώσεως, ποὺ ἀπὸ παιδὶ ἀκόμη συνέταξε Ἐγκώμιον εἰς τὴν Βηθλεέμ, καὶ τώρα τελευταία ἕνα περίφημο βιβλίο Περὶ ἀνατροπῆς τοῦ Σαράπιος˙ μέτεφρασε δὲ σὲ κομψὴ ἑλληνικὴ μικρὰ ἔργα μου…΄΄ (Vir. ill., 134). ὁ ἴδιος ὁ Ἱερώνυμος τροποποίησε σὲ κομψότερα λατινικὰ καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης τὴν παλιότερη λατινικὴ μετάφρασι itala, τὴν ὁποία κι ἐκτόπισε κι ἐξαφάνισε μὲ τὴ vulgata του. ἤθελε ὁπωσδήποτε ἡ ἐκκλησία ὅλης τῆς οἰκουμένης νὰ διαβάζῃ τὴ Βίβλο μόνο ἀπὸ τὸ χέρι του κι ἀπὸ τὸ φίλτρο τῆς κομψότητός του τῆς νοημοσύνης του καὶ τῆς ἀντιλήψεώς του˙ ἀκόμη καὶ οἱ ὁμιλοῦντες ὡς μητρικὴ γλῶσσα τους τὴν ἑλληνικὴ τοῦ ἀποστολικοῦ πρωτοτύπου τῆς Κ. Διαθήκης. φιλοδοξία κι αὐτή! τὴν Κ. Διαθήκη ὁ Ἱερώνυμος μετέφρασε λαθεμένα σὲ πάρα πολλὰ σημεῖα της, ἐπειδὴ δὲν ἤξερε καλὰ ἑλληνικά, τόσο καλὰ ὅσο τὰ ἑλληνικὰ τῶν ἀνωνύμων μεταφραστῶν τῆς itala, ὅπως τὸ ἀπέδειξα αὐτὸ στὴ διδακτορικὴ διατριβή μου ΄΄Ἱερωνύμου De viris illustribus΄΄, στὴν ὁποία ἐπισυνάπτω καὶ μιὰ ἀπὸ χειρογράφων κριτική μου ἔκδοσι αὐτοῦ τοῦ ἔργου του καὶ νεοελληνική μου μετάφρασι. κι ἐδῶ εἰδικὰ στὸ Ἰα 3, 6 μετέφρασε λαθεμένα τὸ κόσμος τῆς ἀδικίας ὡς universitasiniquitatis, καὶ ὅπως σ̉ ὅλες τὶς ἄλλες περιπτώσεις τῶν μεταφραστικῶν σφαλμάτων του, πῆρε κι ἐδῶ στὸ λαιμό του ὅλο τὸν παπικὸ κόσμο καὶ μέσῳ αὐτοῦ κι ὅλο τὸν προτεσταντικὸ κι ἀγγλικανικὸ καί γε τὸν ΄΄ὀρθόδοξο΄΄. διότι φυσικὰ οἱ Ἕλληνες μεταφρασταί, καθηγηταὶ τῶν πανεπιστημίων καὶ ἄλλοι θεολόγοι, τὸ λάθος αὐτὸ τοῦ Ἱερωνύμου παίρνουν ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαίους κι Ἀμερικανοὺς προτεστάντες δασκάλους των ὅπως καὶ πολλὰ ἄλλα.

       Ἡ μετάφρασι τοῦ χωρίου εἶναι ἁπλούστατη. κόσμος ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι τὴν ἅλωσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἐπὶ 25 αἰῶνες, λέγεται στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἡ εὐταξία (Ὅμηρος, Κ 472˙ Μ 85˙ γ 138) καὶ τὸ κόσμημα ἢ καὶ τὸ σύνολο τῶν κοσμημάτων (Ὅμηρος, Δ 145˙ Ξ 187˙ Βίβλος, Γε 2, 1˙ Ἰε 2, 12)˙ στὴν Π. Διαθήκη 30 φορὲς καὶ μόνο αὐτὴ ἡ σημασία, κόσμημα. ὁ μαθηματικὸς καὶ ἀστρονόμος Πυθαγόρας τὸν F’ π.Χ. αἰῶνα εἶπε πρῶτος κόσμον τὸν πανόμορφο ἔναστρο οὐρανό, δηλαδὴ τὸ σύμπαν (Διογένης Λαέρτιος 8, 48. Βίβλος, Δε 4, 19). καὶ στὴν Κ. Διαθήκη πρῶτα λέγεται κόσμος ἡ ὑφήλιος (Μθ 4, 8˙ Λκ 12, 30) κι ἔπειτα ὁ κοσμάκης, ἡ ἀνθρωπότης, ὁ λαός, ὁ ὄχλος (Μθ 13, 38˙ 18, 7˙ Ἰω 1, 10˙ Ῥω 3, 6). καὶ οἱ πέντε σημασίες, ὁμηρικὲς πυθαγόρειες βιβλικές, συνεχίζουν νὰ ὑπάρχουν μέχρι σήμερα (οἱ δυὸ ὁμηρικὲς μόνο στὴν καθαρεύουσα). ὑπάρχουν ὅμως τοῦ κόσμος - κόσμημα καὶ σήμερα στὴ δημοτικὴ παράγωγα ἐνεργά, ὅπως τὰ κοσμῶ κόσμημα διακοσμῶ διάκοσμος διακόσμησι διακοσμητὴς κλπ., ὥστε τὸ κόσμος ὡς κόσμημα νὰ μὴν εἶναι κι ἄγνωστο, καὶ μάλιστα στοὺς βιβλικούς, ὅταν στὴν Π. Διαθήκη, ὅπως εἶπα, αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη σημασία ποὺ ἔχει ἡ λέξι, ἐπαναλαμβανόμενη 30 φορές, ὑπάρχουν δὲ καὶ πλεῖστοι ἀκόμη ἄνθρωποι ποὺ καταλαβαίνουν τὴν καθαρεύουσα 100%, οἱ δὲ προεκτεθειμένοι μεταφρασταὶ κι ἑρμηνευταί, ὅσοι ζοῦν, τὴν καταλαβαίνουν ἁπαξάπαντες, ἀφοῦ ὅλοι τους τὶς πρῶτες ἐργασίες των τὶς ἔχουν γράψει σὲ καθαρεύουσα. ἐδῶ λοιπὸν στὸ χωρίο αὐτὸ τοῦ Ἰακώβου ἡ λέξι κόσμος λέγεται μὲ τὴ σημασία κόσμημα. ἡ φράσι τοῦ ἀποστόλου σημαίνει˙ ΄΄Ἡ γλῶσσα εἶναι φωτιά (φλόγα, φλόγινη γλῶσσα), τὸ κόσμημα τῆς ἀδικίας΄΄˙ ὅπως λέμε ἀλλιῶς ΄΄τὸ κερασάκι τῆς τούρτας΄΄, ἂν ὡς τούρτα ἐννοήσουμε τὴν ἀδικία, ΄΄τὸ ἀποκορύφωμα τῆς ἀδικίας΄΄. θέλει νὰ πῇ ὁ ἀπόστολος ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀδικοπραγεῖ μὲν καὶ μὲ τὰ χέρια του καὶ μὲ τὸ βλέμμα του καὶ μὲ ἄλλα μέλη του, ἀλλὰ κυρίως ἀδικοπραγεῖ μὲ τὴ γλῶσσα του, μὲ τὸ λόγο του, ψευδόμενος καὶ λοιδορώντας καὶ βλασφημώντας καὶ συκοφαντώντας. ἡ γλῶσσα κόκκαλα δὲν ἔχει (ὅπως ἡ γροθιὰ καὶ τὸ πόδι ποὺ λακτίζει), καὶ κόκκαλα τσακίζει. δὲν χρειάζεται καμμιὰ ἀπολύτως ἀρχαιομάθεια καὶ λοιπὴ ἐπιστημονικὴ κατάρτισι, γιὰ νὰ καταλάβῃ κανεὶς αὐτὸ τὸ χωρίο˙ χρειάζεται μόνο κοινὴ λογική, μέσος βαθμὸς ἀντιλήψεως.

       Πολλὲς φορὲς κάθισα καὶ συλλογίστηκα γιατί οἱ μεταφρασταὶ τῆς Βίβλου, ὅλοι μαζὶ χωρὶς ἐξαίρεσι, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ λάθη τους τὰ ὀφειλόμενα σὲ ἐλλιπῆ γνῶσι τῆς γλώσσης τοῦ κειμένου ποὺ μεταφράζουν καὶ γενικῶς σὲ ἔλλειψι ἐπιστημονικῆς καταρτίσεως, γιατί δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν καὶ χωρία πολὺ ἁπλᾶ, ποὺ ἡ κατανόησί τους καὶ ἡ σωστὴ μετάφρασί τους δὲν χρειάζεται καμμιὰ ἀρχαιομάθεια καὶ καμμιὰ ἐπιστημονικὴ κατάρτισι, ἀλλὰ μόνο ἁπλῆ σκέψι ἀκόμη καὶ ἀγραμμάτου ἀνθρώπου; ἀσφαλῶς τὰ περισσότερα βιβλικὰ χωρία, ποὺ δὲν καταλαβαίνουν, εἶναι δύσκολα, μερικὰ τσακίζουν κόκκαλα, καὶ ἡ κατανόησί τους χρειάζεται ἄριστη ἐπιστημονικὴ κατάρτισι, ἀπόλυτη γνῶσι τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσης, στὴν ὁποία εἶναι γραμμένα ἡ μετάφρασι τῶν Ο’ καὶ ἡ Κ. Διαθήκη, σὲ χρονικὸ βάθος χίλια χρόνια πρὶν καὶ χίλια χρόνια μετὰ ἀπ̉ αὐτές, καὶ μιὰ ἐπίσης καλὴ γνῶσι τόσο τῆς βιβλικῆς ἑβραϊκῆς ὅσο καὶ τῆς λατινικῆς γλώσσης˙ διότι τὰ βιβλικὰ κείμενα εἶναι σὲ γλῶσσα ἀρχαία ἑλληνικὴ κατάφορτη ἀπὸ λέξεις καὶ ἐκφράσεις ἑβραϊκὲς (καὶ στὶς δυὸ Διαθῆκες) καὶ λατινικὲς (στὴ μία μόνο). οὐ παντὸς ἀνδρὸς τὸ κατανοῆσαι καὶ μεταφράσαι τὴν Βίβλον. τὸ ὅτι ὅμως οἱ ἀποτυχημένοι μεταφρασταὶ δὲν καταλαβαίνουν ἁπλὲς φράσεις ὅπως τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ χριστοῦ (Ἑβ 11, 26), πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος (Β’ Τι 3, 16), καὶ ὁ κόσμος τῆς ἀδικίας (Ἰα 3, 6) εἶναι ἀκατανόητο κι ἀφήνει κατάπληκτο κάθε λογικὸ ἄνθρωπο ἔστω κι ὀλιγογράμματο. γιατί δὲν καταλαβαίνουν τόσο ἁπλὲς φράσεις, οἱ ὁποῖες δὲν χρειάζονται καμμιὰ ἀρχαιογνωσία καὶ καμμιὰ ἀπολύτως μόρφωσι; τί ἔχουν πάθει;

       Δὲν μ̉ ἀπασχολοῦν οἱ μετὰ τὸ 1611 (ἀγγλικὴ μετάφρασι) μεταφρασταί, δηλαδὴ οἱ ἀπὸ τὸν Μάξιμο Καλλιουπολίτη (1638) κι ἔπειτα, οἱ ὁποῖοι, ἔχοντας γιὰ τυφλοσύρτη τοὺς τυφλοὺς προτεστάντες, ΄΄κουκιὰ ἔφαγαν, κουκιὰ μαρτυρᾶνε΄΄. ἀπὸ δῶ καὶ κάτω ἀναφέρομαι μόνο στοὺς μέχρι τὸ 1611. γιατί δὲν ἔπιασαν τὸ σωστὸ νόημα καὶ δὲν μετέφρασαν σωστὰ σὲ χωρία σὰν τὰ τρία ποὺ ἀράδιασα, ἐνῷ αὐτὰ ἦταν τόσο ἁπλᾶ; μετὰ ἀπὸ πολλὴ σκέψι κατέληξα στὸ συμπέρασμα˙ ἦταν ὅλοι τους περιωρισμένης νοημοσύνης καὶ ἀντιλήψεως˙ ἦταν τελείως ἀκατάλληλοι γιὰ τὸ ἔργο τῆς μεταφράσεως τὸ ὁποῖο ἀνέλαβαν. ἰσχύει γι̉ αὐτοὺς ἡ παροιμία ΄΄Βάλε τὸν πόλο μάγειρα νὰ σοῦ μαγειρέψῃ σπατά΄΄. δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἐξήγησι τοῦ φαινομένου. δυστυχῶς μὲ τὴ μετάφρασι καὶ γενικώτερα τὴν ἑρμηνεία τῆς Βίβλου ἀπὸ τὸ 400 κι ἔπειτα, θέλω νὰ πῶ μετὰ τὸν Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο, δὲν ἀσχολήθηκαν ἄνθρωποι μὲ μυαλὸ πρώτης διαλογῆς καὶ δευτέρας καὶ τρίτης, ἀλλ̉ ἀπὸ κεῖ καὶ κάτω. μετὰ δὲ τὴν ἐμφάνισι τῆς τυπογραφίας, ποὺ δρομολόγησε τὸ ἅλμα τῆς ἐπιστημονικῆς καὶ βιομηχανικῆς προόδου, καὶ ἰδίως μετὰ τὸ 1800 περίπου, οἱ λεγόμενες θετικὲς ἐπιστῆμες ἀπορρόφησαν ὅλα τὰ μεγάλα καὶ τὰ μέσα μυαλὰ καὶ κυριολεκτικῶς τὰ σάρωσαν καὶ τ̉ ἀποστράγγισαν. ἔκαναν δὲ καὶ τὰ μεγάλα μυαλὰ τὴ βλάσφημη βλακεία νὰ γυρίσουν τὴν πλάτη στὸ θεὸ καὶ τὴ Βίβλο καὶ νὰ προσηλωθοῦν καὶ νὰ κολλήσουν στὴν ὕλη σὰ μῦγες στὸ μέλι.

Κωνσταντίνος Σιαμάκης, Μελέτες 4 (2008)

 

##

Καΐρης & Μακράκης: Η σύγχρονη χριστεπώνυμη διώξη της αίρεσης κατά τον Κ. Σιαμάκη

Απόστολος Μακράκης  &  Θεόφιλος Καΐρης

Θὰ μάθουν [καὶ οἱ δικοί μας Χριστιανοὶ] πρῶτα πρῶτα ὅτι εἶναι μὲν δική τους ἡ Χριστιανικὴ πίστι, ἀλλ̉ ὄχι καὶ τὸ ἔδαφος τῆς Ἑλλάδος. ὅτι εἶναι καὶ τῶν ἄλλων τὸ ἔδαφος καὶ τῆς ὑπαίθρου καὶ τῶν πλατειῶν καὶ τῶν δρόμων καὶ τῶν νεκροταφείων στὸ ποσοστὸ φυσικὰ ποὺ τοὺς ἀναλογεῖ. κι ὅτι δὲν μποροῦν, δὲν τοὺς ἄφησε τέτοια παραγγελία ὁ Χριστός, νὰ καταλαμβάνουν μὲ τὶς πομπὲς καὶ τὶς λιτανεῖες των τὶς προκυμαῖες, τὶς πλατεῖες, καὶ τοὺς δρόμους, καὶ νὰ σταματοῦν τὴν κυκλοφορία, οὔτε νὰ ἐνοχλοῦν μὲς στ̉ ἄγρια μεσάνυχτα ἢ καὶ τὸ πρωῒ πρωῒ τοὺς ἄλλους μὲ τοὺς ἐπιταφίους των, μὲ τὶς καμπανοκρουσίες των, μὲ τὰ βλάσφημα βεγγαλικά τους καὶ τὶς ἐπικίνδυνες μπαλωθιές των, μὲ τὰ μεγάφωνά τους˙ δὲν μποροῦν νὰ ὑποχρεώνουν τὸ κράτος νὰ θάβῃ τὸν ὁπωσδήποτε αἱρετικὸ καὶ παλαβὸ Καΐρη ὄχι στὸ νεκροταφεῖο ἀλλὰ στὴν αὐλὴ τῆς φυλακῆς, ὅπου τὸν φυλάκισε ἡ ἐκκλησία παρὰ τὴ σεμνὴ κωλυσιεργία τοῦ ἁμαρτωλοῦ κράτους καὶ παρὰ τὴ διαμαρτυρία τοῦ συνηγόρου του Σαριπόλου ὅτι εἶναι γέρος κι ἄρρωστος καὶ μέσα στὸ καταχείμωνο, στὴν κρύα φυλακή, θὰ πεθάνῃ σ̉ ἕνα μῆνα, πρᾶγμα ποὺ συνέβη κιόλας. δὲν ἔπρεπε ἡ ἐκκλησία ν̉ ἀπαγορεύσῃ ἀκόμη καὶ στὸ γέρο ἀδερφό του νὰ παραστῇ στὴν ταφή του στὴν αὐλὴ τῆς φυλακῆς. κι ὅταν δικαίως καταδίκασε ὡς αἱρετικὸ τὸ Μακράκη, δὲν ἔπρεπε νὰ τοῦ κατάσχῃ ἡ ἐκκλησία καὶ τὴν περιουσία του, τόσο τὴν προσωπική του ὅσο καὶ τὴν τοῦ σωματείου του, οὔτε νὰ τὸν βάλῃ αὐτὸν τρεῖς μῆνες στὴ φυλακή, καὶ τοὺς ὀπαδούς του τρία χρόνια στὴν ἐξορία καὶ σὲ κράτησι μέσα σὲ μοναστήρια.

* Κωνσταντίνος Σιαμάκης,

«Χαράς ευαγγέλια»,

philologus.gr, 17 Σεπτεμβρίου 2011.



Βλέπε επίσης:

* Λέων Μπραγκ,
«Το μέλλον του Ελληνισμού στον ιδεολογικό κόσμο του Μακράκη»,
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ), Σχολή Θεολογική, Τμήμα Θεολογίας, 1992.

*

Είναι ο άρτος και ο οίνος «σύμβολα»; / Are the bread and the wine "symbols"?

  «{ΕΡΑΝ.} Χαριῇ μοι τοῦτο δρῶν· τὴν γὰρ ὠφέλειαν αὐξήσεις.

  {ΟΡΘ.} Οἶσθα ὅτι ἄρτον ὁ δεσπότης τὸ οἰκεῖον προσηγόρευσε σῶμα;

  {ΕΡΑΝ.} Οἶδα.

  {ΟΡΘ.} Καὶ ἑτέρωθι δὲ τὴν σάρκα σῖτον ὠνόμασεν; 

  {ΕΡΑΝ.} Οἶδα καὶ τοῦτο. Ἤκουσα γὰρ αὐτοῦ λέγοντος· “Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου·” καί· “Ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ,πολὺν καρπὸν φέρει.”

  {ΟΡΘ.} Ἐν δέ γε τῇ τῶν μυστηρίων παραδόσει, σῶμα τὸν ἄρτον ἐκάλεσε, καὶ αἷμα τὸ κρᾶμα.

  {ΕΡΑΝ.} Οὕτως ὠνόμασεν.

  {ΟΡΘ.} Ἀλλὰ καὶ κατὰ φύσιν, τὸ σῶμα σῶμα ἂν εἰκότως κληθείη, καὶ τὸ αἷμα αἷμα.

  {ΕΡΑΝ.} Ὡμολόγηται.

  {ΟΡΘ.} Ὁ δέ γε σωτὴρ ὁ ἡμέτερος ἐνήλλαξε τὰ ὀνόματα, καὶ τῷ μὲν σώματι τὸ τοῦ συμβόλου τέθεικεν ὄνομα, τῷ δὲ συμβόλῳ τὸ τοῦ σώματος· οὕτως ἄμπελον ἑαυτὸν ὀνομάσας, αἷμα τὸ σύμβολον προσηγόρευσεν.

  {ΕΡΑΝ.} Τοῦτο μὲν ἀληθῶς εἴρηκας. Ἐβουλόμην δὲ τὴν αἰτίαν μαθεῖν τῆς τῶν ὀνομάτων ἐναλλαγῆς.

  {ΟΡΘ.} Δῆλος ὁ σκοπὸς τοῖς τὰ θεῖα μεμυημένοις. Ἠβουλήθη γὰρ τοὺς τῶν θείων μυστηρίων μεταλαγχάνοντας μὴ τῇ φύσει τῶν προκειμένων προσέχειν, ἀλλὰ διὰ τῆς τῶν ὀνομάτων ἐναλλαγῆς πιστεύειν τῇ ἐκ τῆς χάριτος γεγενημένῃ μεταβολῇ. Ὁ γὰρ δὴ τὸ φύσει σῶμα σῖτον καὶ ἄρτον προσαγορεύσας, καὶ αὖ πάλιν ἄμπελον ὀνομάσας, οὗτος τὰ ὁρώμενα σύμβολα τῇ τοῦ σώματος καὶ αἵματος προσηγορίᾳ τετίμηκεν, οὐ τὴν φύσιν μεταβαλών, ἀλλὰ τὴν χάριν τῇ φύσει προστεθεικώς.

  {ΕΡΑΝ.} Καὶ μυστικῶς ἐρρέθη τὰ μυστικὰ καὶ σαφῶς ἐδηλώθη τὰ πᾶσιν οὐ γνώριμα.

  {ΟΡΘ.} Ἐπειδὴ τοίνυν συνωμολόγηται καὶ στολὴν καὶ περιβολὴν ὑπὸ τοῦ πατριάρχου τὸ δεσποτικὸν ὠνομάσθαι σῶμα, εἰς δὲ τὸν περὶ τῶν θείων μυστηρίων εἰσεληλύθαμεν λόγον, εἰπὲ πρὸς τῆς ἀληθείας τίνος ἡγῇ σύμβολόν τε καὶ τύπον τὴν παναγίαν ἐκείνην τροφήν; τῆς θεότητος τοῦ δεσπότου Χριστοῦ ἢ τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος;

  {ΕΡΑΝ.} Δῆλον ὡς ἐκείνων, ὧν καὶ τὰς προσηγορίας ἐδέξατο.

  {ΟΡΘ.} Τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος λέγεις;

  {ΕΡΑΝ.} Οὕτω λέγω.

  {ΟΡΘ.} Φιλαλήθως εἴρηκας. Καὶ γὰρ ὁ κύριος τὸ σύμβολον λαβὼν οὐκ εἶπε· τοῦτό ἐστιν ἡ θεότης μου· ἀλλά, “Τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου·” καὶ πάλιν· “Τοῦτό ἐστι τὸ αἷμά μου·” καὶ ἑτέρωθι· “Ὁ δὲ ἄρτος ὃν ἐγὼ δώσω, ἡ σάρξ μού ἐστιν, ἣν ἐγὼ δώσω ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς.”

  {ΕΡΑΝ.} Ἀληθῆ ταῦτα, θεῖα γάρ ἐστι λόγια».

–Θεοδώρητος Κύρου, Ερανιστής 77,
G.H. Ettlinger, Theodoret of Cyrus. Eranistes.
Oxford: Clarendon Press, 1975, σσ. 78, 79.

.

"Eran.—I shall be grateful to you for so doing, for you will increase the favour done me.
Orth.—You know how God called His own body bread?
Eran.—Yes.
Orth.—And how in another place he called His flesh corn?
Eran.—Yes, I know. For I have heard Him saying “The hour is come that the Son of man should be glorified,” and “Except a corn of wheat fall into the ground and die, it abideth alone; but if it die it bringeth forth much fruit.”
Orth.—Yes; and in the giving of the mysteries He called the bread, body, and what had been mixed [i.e. mixed wine], blood.
Eran.—He so did.
Orth.—Yet naturally the body would properly be called body, and the blood, blood.
Eran.—Agreed.
Orth.—But our Saviour changed the names, and to His body gave the name of the symbol and to the symbol that of his body. So, after calling himself a vine, he spoke of the symbol as blood.
Eran.—True. But I am desirous of knowing the reason of the change of names.
Orth.—To them that are initiated in divine things the intention is plain. For he wished the partakers in the divine mysteries not to give heed to the nature of the visible objects, but, by means of the variation of the names, to believe the change wrought of grace. For He, we know, who spoke of his natural body as corn and bread, and, again, called Himself a vine, dignified the visible symbols by the appellation of the body and blood, not because He had changed their nature, but because to their nature He had added grace.
Eran.—The mysteries are spoken of in mystic language, and there is a clear declaration of that which is not known to all.
Orth.—Since then it is agreed that the body of the Lord is called by the patriarch “robe” and “mantle” and we have reached the discussion of the divine mysteries, tell me truly, of what do you understand the Holy Food to be a symbol and type? Of the godhead of the Lord Christ, or of His body and His blood?
Eran.—Plainly of those things of which they received the names.
Orth.—You mean of the body and of the blood?
Eran.—I do.
Orth.—You have spoken as a lover of truth should speak, for when the Lord had taken the symbol, He did not say “this is my godhead,” but “this is my body;” and again “this is my blood” and in another place “the bread that I will give is my flesh which I will give for the life of the world.
Eran.—These words are true, for they are the divine oracles."


–Theodoret of Cyrus,
Eranistes 168.

Δρ Σιαμάκης: το ιερό Τετραγράμματο & οι επιγραφές της ιερατικής ευλογίας της Κετέφ Χινόμ / Dr Siamakis: The sacred Tetragrammaton & the Priestly Blessing inscriptions from Ketef Hinnom

«Ὅπως εἶναι εὐνόητο, στὰ δυὸ ἀργυρᾶ μικροσκοπικὰ εἰλητάρια τοῦ Ζ’ π.Χ. αἰῶνος συναντᾶται γιὰ πρώτη φορὰ σὲ σῳζόμενα χειρόγραφα τὸ ‘‘τετραγράμματον’’ –κι ἀργότερα κι ‘‘ἀνεκφώνητον’’– ὄνομα τοῦ Κυρίου στὴν ἑβραϊκὴ γλῶσσα καὶ γραφὴ τοῦ Μωϋσέως˙ Ιαυε. ἀκριβῶς καὶ φωτογραφικῶς γράφεται . πιὸ ἄνετα καὶ καθαρὰ θὰ γραφόταν ἀριστερόστροφα μὲν , δεξιόστροφα δὲ  , μὲ σημερινὰ ἔντυπα δεξιόστροφα γράμματα ΙΑFΕ˙ τὸ F εἶναι τὸ Y. δηλαδὴ τὸ ὄνομα εἶναι ΙΑYΕ, καὶ μὲ πεζὰ γράμματα Ιαυε ἤτοι Ἰαυέ. (στὴ φωτογραφία τοῦ ὀνόματος (=Ἰαυὲ) στὴν ἐφημερίδα ‘‘Τὰ Νέα’’ τῆς 2 - 3 Ὀκτωβρίου 2004 τὸ ὄνομα, ἐνῷ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀριστερόστροφο, δημοσιεύται κατὰ λάθος ἔτσι δεξιόστροφο , ἐπειδὴ τοποθέτησαν τὴ διαφάνεια τῆς φωτογραφίας ἀνάποδα, κι ὄχι ἐπειδὴ στὴν ἐπιγραφὴ τοῦ ἀνασκαφικοῦ εὑρήματος εἶναι πράγματι δεξιόστροφο). τὸ πρῶτο γράμμα Ι (ιωτ, ἰῶτα) γράφεται ἔτσι σὰν τριπλῆ τεθλασμένη κι ἀριστερόστροφο τρεῖς φορὲς καὶ στὴν ἀρχαιότερη ἑλληνικὴ ἐπιγραφή, ἐκείνη τῆς οἰνοχόης τοῦ Διπύλου, τοῦ Η’ π.Χ. αἰῶνος ΗΟΣ ΝΥΝ ΟΡΧΕΣΤΟΝ ΠΑΝΤΟΝ ΑΤΑΛΟΤΑΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΤΟ ΔΕΚΑΝ ΜΙΝ (=Ὃς νῦν ὀρχηστῶν πάντων ἀταλώτατα παίζει, τούτῳ δεκᾶν μιν = Τώρα ὅποιος ἀπὸ τοὺς χορευτὰς χορεύει πιὸ χαριτωμένα ἀπ̉ ὅλους, σ̉ αὐτὸν νὰ δώσετε αὐτό), δηλαδὴ τὸ πήλινο ἀγγεῖο (οἰνοχόη), πάνω στὸ ὁποῖο εἶναι χαραγμένη (μετὰ τὸ ψήσιμο) ἡ ἐπιγραφή. (βλ. Κ. Σιαμάκη, Τὸ Ἀλφάβητο, σ. 431). τὸ δεύτερο γράμμα Α (αλπ, ἄλφα) γράφεται στὸ σχῆμα ἔτσι ἀλλὰ καὶ πλαγιαστὸ κι ἀριστερόστροφο στὴν ἴδια ἐπιγραφὴ ἑφτὰ φορές. τὸ τρίτο γράμμα F(υαυ, fαῦ, βαῦ, δίγαμμα, ef) γράφεται στὸ σχῆμα ἔτσι ἀλλὰ γυρισμένο πλέον δεξιόστροφο δύο φορὲς σὲ μιὰ βοιωτικὴ ἐπιγραφὴ πάνω σὲ χάλκινο λέβητα λίγο ἀρχαιότερο τοῦ 500 π.Χ. (βλ. Κ. Σιαμάκη, Τὸ Ἀλφάβητο, σ. 449). τὸ τέταρτο γράμμα Ε (= έι, εἶ, ἒ ψιλὸν) γράφεται ἀριστερόστροφο καὶ μὲ προεκτεταμένη τὴν κατακόρυφη γραμμή του πρὸς τὰ κάτω ἔτσι  τρεῖς φορὲς πάλι στὴν ἐπιγραφὴ τῆς οἰνοχόης τοῦ Διπύλου».

–Δρ Κωνσταντίνος Σιαμάκης,
«Αρχαιότατο χειρόγραφο της Βίβλου»,
προσωπικός ιστότοπος philologus.gr, δημοσίευση 24 Ιανουαρίου 2010.

1. Από ποια γράμματα αποτελείται το ιερό Τετραγράμματο της επιγραφής;
   ,יהוה δηλαδή από δεξιά προς τα αριστερά: ιωδ, χε, βαυ/δίγαμμα, χε.
2. Υπάρχει άλεφ/αλπ [א/] στο εβραϊκό Τετρα-γράμματο της επιγραφής;
   Όχι. Σε καμία από τις τρεις περιπτώσεις εμφάνισης του Τετραγράμματου δεν εμφανίζεται το άλεφ/αλπ. Σε κάθε περίπτωση στο Όνομα περιλαμβάνονται δύο χε [].
3. Αποτελεί η επιγραφή του φυλακτού απόδειξη για τον φωνηεντισμένο ελληνικό τύπο  ΙΑΥΕ - ΙΑFΕ - Ἰαυὲ;
   Όχι. Οι εβραϊκοί χαρακτήρες που περιέχονται είναι τα τέσσερα εβραϊκά σύμφωνα, τα οποία από μόνα τους δεν παρέχουν απόδειξη για συγκεκριμένη προφορά του Ονόματος.

 

Τα τρία σημεία όπου εμφανίζεται το Τετραγράμματο.

(Πλευρά Α, σειρές 12-17)

 Το κείμενο της επιγραφής στη σύγχρονη εβραϊκή γραφή.

(Πλευρά Α, σειρές 11-18)

Μεγέθυνση του Τετραγράμματου στη σειρά 15.

Είναι εμφανή τα δύο χε.

* Gabriel Barkay, Marilyn J. Lundberg, Andrew G. Vaughn, Bruce Zuckerman & Kenneth Zuckerman,
«The Challenges of Ketef Hinnom: Using Advanced Technologies to Reclaim the Earliest Biblical Texts and Their Context»
[«Οι προκλήσεις της Κετέφ Χινόμ: Χρήση Ανεπτυγμένων Τεχνολογιών για την Αποκατάσταση των πιο Πρώιμων Βιβλικών Κειμένων και του Συγκειμένου τους»],
Near Eastern Archaeology, The American Schools of Oriental Research, Vol./Τόμ. 66, No./Αρ. 4 (Dec./Δεκ., 2003), pp./σσ. 162-171.

* Ada Yardeni,
«Remarks on the Priestly Blessing on Two Ancient Amulets from Jerusalem»
[Παρατηρήσεις στην Ιερατική Ευλογία Δύο Αρχαίων Φυλαχτών από την Ιερουσαλήμ],
Vetus Testamentum, Brill, Vol./Τόμ. 41, Fasc./Δεσμ. 2 (Apr./Απρ., 1991), pp./σσ. 176-185.

* «Strata: A Good Look, Hi-Tech Peek at the “Priestly Blessing” Amulets»
[«Strata: Μια Προσεκτική Ματιά, Παρατήρηση Υψηλής Τεχνολογίας στα Φυλαχτά της "Ιερατικής Ευλογίας"»]
Biblical Archaeology Review 31:01, Jan/Feb-Ιαν/Φεβ 2005.

* Gabriel Barkay, Marilyn J. Lundberg, Andrew G. Vaughn & Bruce Zuckerman,
«The Amulets from Ketef Hinnom: A New Edition and Evaluation»
[«Τα Φυλαχτά της Κετέφ Χινόμ: Νέα Έκδοση και Επανεκτίμηση»],
Bulletin of the American Schools of Oriental Research, No./Αρ. 334 (May/Μάιος, 2004), pp./σσ. 41-71.

* John Noble Wilford,
«Solving a Riddle Written in Silver»
[«Η Λύση ενός Αινίγματος Γραμμένου σε Ασήμι»],
The New York Times, 28 Σεπτεμβρίου 2004.