Swete's Principle for the Breathings of Hebrew Proper Names in Greek /Ο Κανόνας του Sweteγια τη Δάσυνση των Εβραϊκών Κύριων Ονομάτων στα Ελληνικά

«The breathings of proper names, whether transliterated or made to assume a Greek form, have been brought into conformity with the system adopted by Dr Westcott and Dr Hort in their edition of the Greek New Testament. Initial א and ע are represented by the lenis, ה and ח by the aspirate; words beginning with י uniformly receive the smooth breathing.»

«Η δάσυνση των κύριων ονομάτων, είτε των μεταγραμματισμένων είτε εκείνων που έλαβαν ελληνική μορφή, καταστάθηκε ομοιόμορφη με το σύστημα που υιοθετήθηκε από τους Δρ Westcott  και Δρ Hort στην έκδοσή τους της Ελληνικής Καινής Διαθήκης. Τα αρχικά א και ע αναπαριστούνται με την ψιλή, ενώ τα ה και ח από τη δασεία· λέξεις που αρχίζουν με י ομοιόμορφα παίρνουν ψιλή».

* Henry Barclay Swete,
The Old Testament in Greek according to the Septuagint,
Cambridge University Press, 1896,
Vol./Τόμ. 1. p./σ. xiv.
[English/Αγγλικά, PDF]

About the Phoenician originof the Greek vowels /Σχετικά με την Φοινικική καταγωγήτων Ελληνικών φωνηέντων

Semitic and Greek alphabetical order and numerical values /
Σημιτική και ελληνική αλφαβητική σειρά και αριθμητικές αξίες

«The Greeks correctly assumed that the Phoenician letters were acrophonic: the first sound of the name provided the sound value of the letter. In the case of the very first Phoenician letter, called *ʔalp ‘ox,’ this led the Greeks, who lacked a phoneme /ʔ/, to assume that the sound value of the letter was /a/. Greek also did not have a phoneme /j/ ([j] was merely an allophone of /i/), so the letter *yɔːd ‘hand’ was taken as acrophonic for /i/. The vowel /u/ was provided by Phoenician *waw ‘hook’ (although a doublet letter had to be created for the Greek phoneme /w/). Of the two Phoenician h-like sounds, Greek chose the more marked one (*ħɛːt) to stand for the Greek rough breathing, which made Phoenician *heː ‘hey!’ (= Greek ᾒ /έː/ ‘hey!’) available for the vowel /e/. For the final vowel, /o/, no obvious Phoenician model was available, and the Greeks adopted the remaining letter that to them sounded as if it was vowel-initial, [*]ʕɛːn ‘eye,’ perhaps by default, perhaps because the Greek word for ‘eye’ (ὀφθαλμός /op^ht^halmós/) starts with an o-.»

«Οι Έλληνες ορθά θεώρησαν ότι τα φοινικικά γράμματα ήταν ακροφωνικά: ο πρώτος ήχος του ονόματος παρείχε την ηχητική αξία του γράμματος. Στην περίπτωση του πρώτου-πρώτου φοινικικού γράμματος, που ονομαζόταν *ʔalp "βόδι", αυτό οδήγησε τους Έλληνες, οι οποίοι δεν είχαν φώνημα /ʔ/, να θεωρήσουν ότι η ηχητική αξία του γράμματος ήταν /a/. Η Ελληνική δεν είχε επίσης φώνημα /j/ (το [j] ήταν απλώς αλλόφωνο του /i/), κι έτσι το γράμμα *yɔːd "χέρι" εκλήφθη ως ακροφωνικό για το /i/. Το φωνήεν /u/ προήλθε από το φοινικικό *waw "άγκιστρο, γάντζος" (καίτοι αντίστοιχο γράμμα θα έπρεπε να δημιουργηθεί για το ελληνικό φώνημα /w/). Από τους δύο φοινικικούς ήχους του /h/, η Ελληνική επέλεξε τον πιο χαρακτηρισμένο (*ħɛːt) για να δηλώσει την ελληνική δασεία [δασύ πνεύμα], καθιστώντας έτσι το φοινικικό *heː "χέι!" (= ελληνικό ᾒ /έː/ "χέι!") διαθέσιμο για το φωνήεν /e/. Για το τελικό φωνήεν, το /o/, δεν υπήρχε διαθέσιμο κανένα εμφανές φοινικικό πρότυπο και οι Έλληνες υιοθέτησαν το γράμμα που απέμεινε το οποίο τους ηχούσε σαν να άρχιζε με φωνήεν, [*]ʕɛːn "μάτι", πιθανώς εξ ορισμού, πιθανώς επειδή η αρχαιοελληνική λέξη για το "μάτι", (ὀφθαλμός /op^ht^halmós/) αρχίζει με o-».

 * Encyclopedia of Language and Linguistics,
2nd Edition, Elsevier Pergamon, 2006,
Vol./Τόμ. 4, pp./σσ. 270, 271 ("Europe Alphabets, Ancient Classical").