Catlette v. United States [132 F.2d 902, No. 4992 (1943)]:Την εποχή που οι ΗΠΑ ήταν κατάφωρα μισαλλόδοξες / The time when USA were grossly intolerant

The Pittsburgh Press,
June 4th 1942 / 4 Iουνίου 1942, p./σ. 29

 "That on June 28, 1940, Charles Stanley Jones and C. A. Cecil, two young, native-born citizens and residents of Mount Lookout, West Virginia, and members of the Jehovah Witness Company in that area, went to Richwood, an incorporated town within the Southern District of West Virginia, to distribute literature of said religious sect, seek converts, and secure signatures to a petition addressed to the Governor of Ohio, protesting the action of the Ohio State Fair Association in cancelling a contract for the use of the Ohio State Fair Grounds, at Columbus, Ohio, for a national convention of said sect or organization;

"That said Jones and Cecil were asked to come to State Police Headquarters at Richwood, to answer questions and under questioning by West Virginia State Policeman Bernard McLaughlin, advised him of their business and purpose in Richwood; said Jones and Cecil were thereafter questioned in said State Police Headquarters by about six members of the Richwood American Legion Post, including Lee Reese, Louis Baber, and the defendant Catlette, who accused said Jones and Cecil of being spies and Fifth Columnists and ordered Jones and Cecil to leave town within four hours; that Jones and Cecil returned to Mount Lookout, West Virginia, on the same day.

"On June 29, 1941, said Jones and Cecil, together with Walter Stull, 31; Arthur Stull, 30; Howard Stull, 20; John Leedy, 39; Harding Legg, 21; Carlton Stull, 27; and Robert Shawver, 18; also residents of Mount Lookout, returned to Richwood about 10:30 A. M. and stopped at the Town Hall, in order to present a letter to the Mayor, requesting police protection while carrying on their work as such Jehovah's Witnesses; Carlton Stull, Cecil, and Jones, leaving the other four Jehovah's Witnesses in the car, went toward the Mayor's Office, but did not find the Mayor and met the defendant Bert Stewart, who was then Chief of Police of Richwood, and the defendant Catlette, who was a Deputy Sheriff of Nicholas County acting under and pursuant to the laws of the State of West Virginia, in which county said Town of Richwood is situate. A letter was thereupon delivered to Chief of Police Stewart requesting police protection and explaining the intended activity of the group. The three were ushered into the Mayor's Office, which was also used by Catlette in the collection of taxes as a Deputy Sheriff, and who detained the Witnesses in his said office and was wearing his official badge at the time, and the defendant Stewart acted as doorkeeper.

"Thereupon, a mob gathered estimated to contain upwards of fifteen hundred persons, and other members of the American Legion arrived; that Catlette called other members of the American Legion by phone, saying among other things, `We have three of the S[ons] O[f] B[itches]'s here and we are rounding up the others'; that one Louis Baber, also a member of the local American Legion Post, brought the other four Jehovah's Witnesses into the room; that the defendant Catlette thereupon removed his badge as Deputy Sheriff of Nicholas County, West Virginia, and stated in substance and effect, `What is done from here on will not be done in the name of the law'; three of the Jehovah's Witnesses were forced to drink eight ounces of castor oil and another, who protested and at first refused, was required to drink sixteen ounces of castor oil, after having been threatened by a doctor with a stomach pump; that said seven Jehovah's Witnesses were thereupon tied along a large rope, each being fastened thereto by his left arm and some three or four feet removed from each other on the rope; that so tied they were marched to the front of the Richwood Post Office on the top of which was flying an American flag; the defendant Catlette read the preamble to the American Legion Constitution and all persons present saluted the flag, except the Jehovah's Witnesses;

"That said Jehovah's Witnesses were thereafter marched through the streets of the Town of Richwood and out of its corporate limits, yet attached to the rope, and there, released from the rope, restored to their automobiles, which had been damaged, and their other property, which had been covered with castor oil and uncomplimentary inscriptions, and advised never to return;

"That they entered the office of said Deputy Sheriff about 9:30 in the morning and were released between 3 and 4 o'clock P. M. in the afternoon of the same day, and except for said castor oil, none of said Jehovah's Witnesses received either food or drink during said hours, nor was permitted to go to a toilet;

"That between said hours no request for protection was made of the defendant Catlette and at no time did the defendant Catlette protect the Jehovah's Witnesses from the acts administered to them, but actually participated in the infliction of the same, and the only protest made during the time of such treatment was made by the Jehovah's Witness who originally refused to drink the castor oil."



* The case of Catlette v. United States
132 F.2d 902, No. 4992 (1943). *

* Chuck Smith,
"Catlette v. United States",
West Virginia State College. *

* "The castor oil incident: Statutory protection of religious liberty",

in: Derek Davis, Barry Hankins (eds.),

New Religious Movements and Religious Liberty in America,

Baylor University Press, 2003,

pp 159-165.

Monotheism, Nicaea & orthodoxy /Μονοθεϊσμός, Νίκαια & ορθοδοξία

Eventually Athanasius was able to convince Marcellus and his disciples that they should join forces, because they had more in common with one another than with the Arians. Those who said that the Logos was of the same nature as the Father and those who believed that he was similar in nature to the Father were 'brethren, who mean what we mean and are disputing only about terminology'. The priority must be to oppose Arius, who declared that the Son was entirely distinct from God and of a fundamentally different nature. To an outsider, these theological arguments inevitably seem a waste of time: nobody could possibly prove anything definitively, one way or the other, and the dispute proved to be simply divisive. But for the participants, this was no arid debate but concerned the nature of the Christian experience. Arius, Athanasius and Marcellus were all convinced that something new had come into the world with Jesus and they were struggling to articulate this experience in conceptual symbols to explain it to themselves and to others. The words could only be symbolic, because the realities to which they pointed were ineffable. Unfortunately, however, a dogmatic intolerance was creeping into Christianity, which would ultimately make the adoption of the 'correct' or orthodox symbols crucial and obligatory. This doctrinal obsession, unique to Christianity, could easily lead to a confusion between the human symbol and the divine reality. Christianity had always been a paradoxical faith: the powerful religious experience of the early Christians had overcome their ideological objections to the scandal of a crucified Messiah. Now at Nicaea the Church had opted for the paradox of the Incarnation, despite its apparent incompatibility with monotheism.

* Karen Armstrong,
A history of God: the 4000-year quest of Judaism, Christianity, and Islam,
A.A. Knopf, 1993,
p. 112.

Προς στιγμήν ο Αθανάσιος μπόρεσε να πείσει τον Μάρκελλο και τους μαθητές του ότι έπρεπε να ενώσουν τις δυνάμεις τους, επειδή είχαν περισσότερα κοινά μεταξύ τους απ' ό,τι με τους Αρειανιστές. Εκείνοι που υποστήριζαν ότι ο Λόγος είχε την ίδια φύση με τον Πατέρα κι εκείνοι που πίστευαν ότι ήταν παρόμοιας φύσεως με τον Πατέρα ήταν «αδελφοί, που εννοούν το ίδιο με μας και διαφέρουν μόνο στην ορολογία». Η προτεραιότητα έπρεπε να είναι η απόκρουση του Αρείου, ο οποίος διακήρυσσε ότι ο Υιός ήταν εντελώς διακριτός από το Θεό και ριζικά διαφορετικής φύσεως. Για κάποιον από τα έξω, αυτές οι θεολογικές διαμάχες φαίνονταν αναπόφευκτα σαν μια ανώφελη δαπάνη χρόνου: ίσως κανείς δεν μπορούσε να αποδείξει οριστικά κάτι, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, και η όλη συζήτηση φαίνεται ότι το μόνο που έκανε ήταν να διχάζει. Ωστόσο, για τους συμμετέχοντες δεν ήταν καθόλου μια άγονη διαμάχη, αλλά αφορούσε την ίδια τη φύση της χριστιανικής εμπειρίας. Ο Άρειος, ο Αθανάσιος και ο Μάρκελλος ήταν όλοι τους πεπεισμένοι ότι κάτι καινούργιο είχε φανεί στον κόσμο με τον Ιησού και αγωνίζονταν να εκφράσουν αυτή τους την εμπειρία με εννοιακά σύμβολα, έτσι ώστε να την εξηγήσουν στον εαυτό τους και στους άλλους. Οι λέξεις δεν μπορούσαν να είναι παρά συμβολικές, επειδή οι πραγματικότητες τις οποίες δήλωναν ήταν άφατες. Δυστυχώς όμως, μέσα στο Χριστιανισμό γεννιόταν μια δογματική μισαλλοδοξία, η οποία θα έκανε εν τέλει την υιοθέτηση των «ορθών» ή ορθόδοξων συμβόλων κρίσιμη και υποχρεωτική. Αυτή η δογματική εμμονή, μοναδική στο Χριστιανισμό, μπορούσε εύκολα να δημιουργήσει μια σύγχυση ανάμεσα στο ανθρώπινο σύμβολο και τη θεία πραγματικότητα. Ο Χριστιανισμός υπήρξε πάντα μια παράδοξη πίστη: η πανίσχυρη θρησκευτική εμπειρία των πρώτων Χριστιανών είχε υπερνικήσει τις ιδεολογικές τους αντιρρήσεις απέναντι στο σκάνδαλο ενός σταυρωμένου Μεσσία. Τώρα στη Νίκαια, η Εκκλησία είχε υποστηρίξει το παράδοξο της ενσάρκωσης, παρ' όλο που ήταν ολοφάνερα ασύμβατη με το μονοθεϊσμό.

* Κάρεν Άρμστρονγκ,

Η ιστορία του Θεού: Η καταγωγή της ιδέας του Θεού, οι μονοθεϊστικές θρησκείες και το μέλλον τους,

Φιλίστωρ, 1998,

σσ. 179, 180.

Η Εκκλησία της Ελλάδος & η Ταφή των «Αιρετικών» / The Church of Greech & the Burial of the "Heretics"

Η Ιερά Σύνοδος Της Εκκλησίας της Ελλάδος

Προς τους σεβ. Ιεράρχας της Εκκλησίας της Ελλάδος

Εν συνεχεία της υπ' αριθ. 434 και από 22/10/45 Εγκυκλίου ημών, εις ην ιδιαιτέρως ετονίσθη το αντιχριστιανικόν και αντεθνικόν περιεχόμενον του Χιλιασμού [ενν. των Μαρτύρων του Ιεχωβά] και παρεκλήθησαν οι Σεβ. Αρχιερείς, όπως μετά την εξάντλησιν πάντων των εκ της πατρικής αυτών αγάπης απορρεόντων μέσων αποκοπτώσι τούτους του σώματος της Εκκλησίας, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, επειδή διεπίστωσε την εμμονή των ανωτέρω εις τας πεπλανημένας διδασκαλίας αυτών και μετα την φανατισμού προσπάθειαν διαδόσεως τούτων μεταξύ πιστών, έγνω, όπως παρακαλέση και αύθις τους Σεβ. Αρχιερείς, ίνα κατά τα καθορισμένα, μη επιτρέπωσι του λοιπού την ταφήν των, μέχρι του θανάτου αυτών, εμμενόντων εις την πλάνην του Χιλιασμού εν τοις νεκροταφείοις αλλ' εκτός αυτών.

Εν Αθήναις τη 16 Νοεβρίου 1948

Ο Αθηνών ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ, Πρόεδρος,
ο Ξάνθης ΙΩΑΚΕΙΜ,
ο Διδυμοτείχου ΙΩΑΚΕΙΜ,
ο Σάμου ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ,
ο Σερρών ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ,
ο Αλεξανδρουπόλεως ΙΩΑΚΕΙΜ,
ο Ζακύνθου ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ,
ο Μαντινείας και Κυνουρίας, ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ,
ο Αττικής και Μεγαρίδος ΙΑΚΩΒΟΣ,
ο Τρίκκης και Σταγών ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ,
ο Ηλείας ΓΕΡΜΑΝΟΣ,
ο Φωκίδος ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.
Ο Αρχιγραμματεύς, Αρχιμ. Δαμασκηνός Κοτζιάς.

* Γιώργος Καραγιάννης,
Η Εκκλησία από την Κατοχή στον Εμφύλιο,
εκδ. Προσκήνιο, Αθήνα 2001, σ. 361.

Γκίμπον: Η Ιστορία της Παρακμής και της Πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο Χριστιανισμός / Gibbon's The History of the Decline and Fall of the Roman Empire on Christianity

«A consistently critical, and antagonistic, analysis of Christian rise to power is published in Gibbon's The History of the Decline and Fall of the Roman Empire (1776-88). For Gibbon, Rome fell, and with it the classical world, not because of the youth and truth of the new dispensation, but because of Christianity's aggressive passion. Gibbon lays out his arguments against the martyrs for provoking the acts against them; against the monks and clergy-"a swarm of fanatics incapable of fear, or reason, or humanity" whom the Roman troops feared more than they feared the fiercest barbarians on the frontiers. He mocks the intra-Christian controversies among its sects, an intolerance deriving from the new religion's congenital fault: bigotry. He notes that "the degrees of theological hatred depend on the spirit of war, rather than on the importance of the controversy." Moreover, the Christian theology of faith, whose dogmatics are lodged in revelation, mystery (superstition for Gibbon), and personal witness, dodges the classical weapon of rational debate.

Though Gibbon's huge study is infected with the zeal he rails against, that zeal gives him the strength to make his case without fear of what he is taking on. He writes in the independent spirit of the freethinkers of his time. As the contemporaneous American Revolution defied the British Empire and the Parisian populace challenged the established court of France, Gibbon took on Christianity».

[«Μια σταθερά κριτική, και ενάντια, ανάλυση της χριστιανικής ανόδου στην εξουσία δημοσιεύτηκε στην Ιστορία της Παρακμής και της Πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1776-88) του Γκίμπον. Κατά τον Γκίμπον, η Ρώμη, και μαζί της ο κλασικός κόσμος, δεν έπεσε εξαιτίας του νεωτερισμού και της αλήθειας της νέας θρησκευτικής τάξης πραγμάτων, αλλά εξαιτίας του επιθετικού μένους του χριστιανισμού. Ο Γκίμπον επιχειρηματολογεί εναντίον των μαρτύρων οι οποίοι προκάλεσαν οι ίδιοι τις πράξεις σε βάρος τους· εναντίον των μοναχών και των κληρικών–"ενός σμήνους φανατικών χωρίς φόβο, ή λογική, ή ανθρωπιά" τους οποίους τα ρωμαϊκά στρατεύματα φοβούνταν περισσότερο από όσο φοβούνταν τους πιο σκληροτράχηλους βαρβάρους στα σύνορα. Χλευάζει τις ενδοχριστιανικές διαμάχες μεταξύ των σεκτών, μιας αδιαλλαξίας προερχόμενης από ένα εκ γενετής ελάττωμα: τη μισαλλοδοξία. Σημειώνει ότι "ο βαθμός θεολογικού μίσους εξαρτάται από το πολεμικό πνεύμα, παρά από τη σπουδαιότητα της διαμάχης". Επιπλέον, η χριστιανική θεολογία της πίστης, της οποία η δογματική εδράζεται στην αποκάλυψη, στο μυστήριο (δεισιδαιμονία κατά τον Γκίμπον), και στην προσωπική μαρτυρία, υπεκφεύγει από το κλασικό όπλο της ορθολογιστικής αντιπαράθεσης.

Μολονότι η γιγαντιαία μελέτη του Γκίμπον είναι προσβεβλημένη από τον ζήλο με τον οποίο καταφέρεται, αυτός ο ζήλος τού δίνει το σθένος να εκθέσει τα επιχειρήματά του χωρίς να φοβηθεί αυτό με το οποίο ενασχολείται. Γράφει με το ανεξάρτητο πνεύμα των ελευθερόφρονων της εποχής του. Καθώς η ταυτόχρονη Αμερικανική Επανάσταση προκαλούσε την Βρετανική Αυτοκρατορία και ο λαός του Παρισιού αμφισβητούσε την καθεστηκυία αυλή της Γαλλίας, ο Γκίμπον ανέλαβε τον χριστιανισμό».]

* James Hillman,
A Terrible Love of War
[Τρομερή Αγάπη για Πόλεμο],
Penguin Press HC, 2004, pp./σσ. 193, 194.

Θα Μπορούσε να Ξανασυμβεί; Ένα Ερώτημα προς τους Πολίτες της Ρωσίας /Could It Happen Again? A Question for the Citizens of Russia / История повторяется? Вопрос к россиянам

«The persecution began with propaganda. Witnesses were labeled as “anti-Soviet,” as “American spies,” and as “enemies of the nation.”

From 1947 to 1951, more than 9,000 of Jehovah’s Witnesses were exiled to Siberia because of their faith».

[«Ο διωγμός ξεκίνησε μέσω προπαγάνδας. Οι Μάρτυρες χαρακτηρίστηκαν "αντισοβιετικοί", "Αμερικανοί πράκτορες", και "εχθροί του έθνους".

Από το 1947 ως το 1951, περισσότεροι από 9.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά εξορίστηκαν στη Σιβηρία εξαιτίας της πίστης τους».]

* Could It Happen Again? A Question for the Citizens of Russia (Campaign)
[Θα Μπορούσε να Ξανασυμβεί; Ένα Ερώτημα προς τους Πολίτες της Ρωσίας],
История повторяется? Вопрос к россиянам,
Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania, 2009.
[English/Αγγλικά & Russian/Ρωσικά PDF, HTML]

Η απώλεια της ουσίας του χριστιανισμού στο Βυζάντιο

«Πολλοί βυζαντινοί αυτοκράτορες, οίτινες αφ' ενός μεν εδείκνυον μέγαν θρησκευτικόν ζήλον, ίδρυον μεγαλοπρεπείς εκκλησίας και μοναστήρια, κατέτριβον δ' ασμενώς τον χρόνον ακροώμενοι μακρών ακολουθιών εν τοις ανακτόροις, ψάλλοντες πολλάκις και αυτοί και συντάσσοντες θρησκευτικούς ύμνους, ετερώθεν δε οι αυτοί διέπραττον τα απανθρωποτάτας των πράξεων, ετύφλωνον ή απανθρώπως ηκρωτηρίαζον ή εφόνευον τους προκατόχους των και τους συγγενείς των και διήγον ακολαστότατον βίον, ζώντες φανερώς μετά παλλακών ή επιβουλευόμενοι την τιμήν των οικογενειών των πολιτών. Πόσον εξωτερική και τυπική ήτο η ευσέβεια των τότε ανθρώπων και πόσον ήτο κεχωρισμένη από πάσης ηθικής δεικνύει το ότι μετεχειρίζοντο την θρησκείαν πολλάκις ως όργανον χάριν των κακοήθων σκοπών των. [...] Οι κατά το φαινόμενον ευσεβέστατοι ούτοι βυζαντινοί δεν εδίσταζον να δεικνύωσι μεγίστην σκληρότητα και απανθρωπίαν. Συνήθεις ποιναί ήσαν αι ρινοκοπίαι, γλωσσοκοπίαι, εκτυφλώσεις και τα τοιαύτα. Οι αιχμάλωτοι εν πολέμω εξηνδραποδίζοντο, εφονεύοντο ή άλλως πως εκακούντο. [...] Η χρήσις του δόλου εθεωρείτο τι απλούστατον και αθωότατον παρά των ακριβεστάτων τούτων τηρητών των θρησκευτικών τύπων. [...] Εν γένει οι βυζαντινοί αυτοκράτορες εσπατάλων πολλάκις τον δημόσιον πλούτον και εξησθένουν το κράτος των, όπως οικοδομήσωσι μεγαλοπρεπείς εκκλησίας και μοναστήρια προς εξιλέωσιν των αμαρτιών των. Αντί δε αγωνιζόμενοι και συνάμα επικαλούμενοι την θείαν βοήθειαν να θυσιάζωνται υπέρ της πατρίδας των, περιέμενον πολλάκις την σωτηρίαν των μόνον εκ των προσευχών των. [...]
Τοιουτοτρόπως είχε παρανοηθή παρά τοις βυζαντινοίς η θρησκεία. Έλειπε το πνεύμα, είχε δε μόνον μείνει το νεκρόν γράμμα».
(σσ. 17, 18)

* Αναστάσιος-Διομήδης Κυριακός, Μελέτη περί του πνεύματος της Θρησκείας, 1889.

Από διωκόμενοι διώκτες

«Τίνα αισθήματα επλήρουν τους καταδιωκομένους χριστιανούς πόσον ενόουν ούτοι την αξίαν της θρησκευτικής ανοχής μαρτυρούσιν οι εξής λόγοι τού υπέρ των καταδιωκομένων χριστιανών απολογουμένου Λακταντίου: "Η θρησκεία, λέγει, δεν δύναται να εξαναγκασθή (religio cogi non potest)· δια των λόγων μάλλον ή δια των ράβδων διαδοτέα η θρησκεία, ίνα ήναι εκουσίως αποδεκτή. Δεν απαιτούμεν, ίνα οι άλλοι έκοντες άκοντες λατρεύωσι τον Θεόν ημών, όστις είναι ο Θεός πάντων, ουδέ οργιζόμεθα, εάν δεν λατρεύωσιν αυτόν" (Instit. I, 19, 20). Όμοια διδάσκουσιν και ο Τερτυλλιανός (Tertull. ad Scapulam c. 2) και ο Ιουστίνος (Απολ. Α', 2, 4, 12). Πόσον ευτυχής θα ήτο ο κόσμος και από πόσων κακών θα εσώζετο η Ευρώπη κατά τους μέσους αιώνες και πόσα αίσχη ατιμάσαντα την ανθρωπότητα και βλάψαντα την υπόληψιν του χριστιανισμού δεν θα συνέβαινον, εάν και οι μετά ταύτα χριστιανοί είχον και εφήρμοζον εν τω βίω τας περί ανεξιθρησκείας θείας ταύτας αρχάς του Ευαγγελίου και των πρώτων χριστιανών!
Και όμως οι βυζαντινοί ταχέως ελησμόνησαν τας αρχάς ταύτας. Άμα από του μεγάλου Κωνσταντίνου θριαμβεύσαντες οι χριστιανοί κατά των εθνικών απέβησαν νικηταί, ήρξαντο από καταδιωκομένων να γίνωνται διώκται αυτοί και να αποδίδωσι σχεδόν τα ίσα αυτοίς. Νόμοι εξεδίδοντο κατά των θυόντων, οι εθνικοί ναοί διηρπάζοντο ή κατηδαφίζοντο, εθνικοί κατέχοντες δημόσια αξιώματα απεμακρύνοντο από των θέσεων αυτών. Ολίγοι τινές μετά ταύτα ως γνήσιοι του Ευαγγελίου διδάσκαλοι, οίον ο Χρυσόστομος (Opp. ed. Montf. II, 540) απεδοκίμαζον τους διωγμούς τούτους. Οι πλείστοι όμως των τότε χριστιανών ενόμιζον, ότι διώκοντες τους εθνικούς έπραττον θεάρεστον έργον και προέτρεπον τους αυτοκράτορας και εναθάρρυνον εις την κατά των αλλόδοξων τούτων βίαν [...]
Ο θρησκευτικός διωγμός εξετείνετο και επί των αιρετικών, οίτινες απεκηρύττοντο και κατεδιώκοντο υπό του κράτους».
(σσ. 8-10)

* Αναστάσιος-Διομήδης Κυριακός, Περί θρησκευτικής ανοχής, 1890.