Oscar Cullmann on the stand of the Christians on the demands made by a totalitarian State /Ο Όσκαρ Κούλμαν για τη στάση των χριστιανών έναντι των απαιτήσεων ενός απολυταρχικού Κράτους

Now we understand why we hear a tone quite different here from that in Romans 13. In all other points the Johannine Apocalypse may be a book radically different from the Epistle to the Romans; but in the interpretation of the State there is no contradiction—no more than there is within the Pauline letters themselves or among the sayings of Jesus. Regarding the State's requirement of worship of Caesar's image Paul would not have spoken otherwise than the author of the Johannine Apocalypse. Moreover our present chapter contains a verse which leads us back to Romans 13. In the beginning of the chapter we discover the holy indignation at the blasphemous bearing of the State which deifies itself; yet in verse 10 we read: "If one kills with the sword, by the sword he must die." Here we are reminded of the limitation placed on resistance even to the totalitarian State. We must resist the totalitarian demand of this State, and indeed at any cost; but only within the compass of this demand. This means: positively, perseverance in our Christian preaching; negatively, perseverance in our refusal of the idolatry demanded by the State. The totalitarian demand we have to resist even to blood; but it is not our business to take the sword, to wage war as the fellowship of Christians against this State in order to destroy its existence. This is said even by the author of the Johannine Apocalypse, who describes the satanic beast so powerfully. The saying in verse 10 according to the generally admitted reading leads us back also to Jesus, to his decisive renunciation of Zealotism in Gethsemane in the face of his followers' Zealotist pattern of behavior, as we read in Matthew 26:52, "All that take the sword shall perish with the sword."


Εδώ μάς γίνεται η υπενθύμιση του περιορισμού που τίθεται στην αντίσταση ακόμη και έναντι ενός απολυταρχικού Κράτους. Θα πρέπει να αντισταθούμε στην απολυταρχική απαίτηση αυτού του Κράτους, και αυτό πράγματι με οποιοδήποτε κόστος· αλλά μόνο υπό τον όρο αυτής της απαίτησης. Αυτό σημαίνει: ενεργητικά, επιμονή στο χριστιανικό μας κήρυγμα· παθητικά, επιμονή στην άρνησή μας έναντι της ειδωλολατρίας που απαιτεί το Κράτος. Στην απολυταρχική απαίτηση θα πρέπει να αντισταθούμε ακόμη και μέχρις αίματος· αλλά δεν είναι δική μας δουλειά να πάρουμε το σπαθί, να διεξαγάγουμε πόλεμο ως αδελφότητα χριστιανών κατά του Κράτους έτσι ώστε να το αφανίσουμε.

* Oscar Cullmann / Όσκαρ Κούλμαν,
The State in the New Testament
[Το Κράτος στην Καινή Διαθήκη],
New York: Charles Scribner's Sons, 1956,
pp./σσ. 83, 84.

«ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχωνοὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ»(Φιλιππησίους/Philippians 2:6)What was the thing to be grasped?/Ποιο ήταν το αντικείμενο του αρπαγμού;

«The difficult phrase [at Philip. 2:6] which follows this declaration that Jesus was in the form of God, '(He) did not count equality with God a thing to be grasped', can also be explained only on the basis of a contrasting parallel between the Heavenly Man and Adam. Without the background of Paul's doctrine of the two Adams, either these words can scarcely be understood, or we become lost in tangential theological speculations foreign to early Christianity. In order to understand the phrase, we need only think of the promise of the serpent in Gen. 3:5: 'When you eat of it... you will be like God.' Adam, tempted by the devil, wanted to be like God. That was his sin, and as a result of it he lost his highest possession, the image of God. The Heavenly Man did not commit this 'robbery' and therefore remained faithful to divine destiny to be the image of God. This is shown precisely by the fact that he 'emptied' himself; that is, that he determined to become a man, to enter into the humanity which had lost the likeness of God.

Equality with God is thus considered 'a thing to be grasped' (res rapienda). Adam's real fall consists in the arrogance which was not satisfied with the highest task God had conferred upon his earthly image.»

«Η δύσκολη φράση [στο Φιλιπ. 2:6] που έπεται της διακήρυξης ότι ο Ιησούς ήταν στη μορφή του Θεού, '(Αυτός) δεν θεώρησε την ισότητα με τον Θεό ως αντικείμενο προς αρπαγή', μπορεί επίσης να εξηγηθεί μόνο με βάση έναν αντιθετικό παραλληλισμό ανάμεσα στον Ουράνιο Άνθρωπο και στον Αδάμ. Χωρίς το υπόβαθρο του δόγματος του Παύλου περί των δύο Αδάμ, αυτές οι λέξεις είτε μόλις και με δυσκολία μπορούν να κατανοηθούν είτε οδηγούμαστε σε αλλεπάλληλες θεολογικές εικασίες ξένες προς τον πρώιμο χριστιανισμό. Για να καταλάβουμε τη φράση, αρκεί και μόνο να σκεφτούμε την υπόσχεση του φιδιού στη Γέν. 3:5: 'Όταν φάτε από αυτό... θα γίνετε σαν Θεοί'. Ο Αδάμ, πειραζόμενος από τον διάβολο, ήθελε να είναι σαν τον Θεό. Αυτό ήταν η αμαρτία του, και ως αποτέλεσμα αυτού έχασε το ύψιστο αγαθό του, την εικόνα του Θεού. Ο Ουράνιος Άνθρωπος δεν διέπραξε αυτή την 'κλοπή' και έτσι παρέμεινε πιστός στον θεϊκό προορισμό να είναι η εικόνα του Θεού. Αυτό φαίνεται ακριβώς από το γεγονός ότι αυτός 'κένωσε' τον εαυτό του· δηλαδή, ότι αποφάσισε να γίνει άνθρωπος, να εισέλθει στην ανθρωπότητα η οποία είχε χάσει την ομοίωση με τον Θεό.

Η ισότητα με τον Θεό είναι έτσι  'αντικείμενο προς αρπαγή' (res rapienda). Η αληθινή πτώση του Αδάμ συνίσταται στην αλαζονεία η οποία δεν ήταν ικανοποιημένη με τον ύψιστο διορισμό που ο Θεός είχε ορίσει στην επίγεια εικόνα του».

* Oscar Cullmann,
The Christology of the New Testament,
Revised edition, The Westminster Press, 1963,
pp./σσ. 177, 178.

*

Λου 23:43, «σήμερα»: άμεση σωτηρία ή ιδιαίτερη διαβεβαίωση;

«Καὶ ἔλεγε τῷ Ἰησοῦ
Μνήσθητί μου Κύριε ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου
Καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς
Ἀμήν λέγω σοι σήμερον μετ' ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ».
(Ιωα 23:43)

«Η πολυσυζητημένη και αμφιλεγόμενη φράση στο Λουκ. 23:43 «σήμερον μετ' εμού έση εν τω παραδείσω», ασφαλώς και ανήκει στο σημείο αυτό. Δεν είναι απίθανο, βέβαια, αν και εξεζητημένο, να θεωρηθεί ότι η λέξη «σήμερον» προσδιορίζει τη φράση «λέγω σοι». Σύνολη η κατανόηση του κειμένου έγκειται στην ορθή απόδοση και κατανόηση του Λουκ. 16:23, «καί εν τω άδη επάρας τους οφθαλμούς αυτού, υπάρχων εν βασάνοις, όρα Αβραάμ από μακρόθεν και Λάζαρον εν τοις κόλποις αυτού", καθώς επίσης και στη σωστή ερμηνεία των μεταγενέστερων Ιουδαϊκών αντιλήψεων περί «Παραδείσου» ως μοναδικού χώρου ευλογημένων και μακάριων (Strack - Billerbeck, ad loc.· P. Volz, Die Eschatologie der judischen Gemeinde im neutest. Zeitalter, 1934, p. 265). Είναι αναμφίβολο το γεγονός ότι στο Λουκ. 16:23 δεν γίνεται καμμία απολύτως μνεία για την ανάσταση τους, όπως επίσης το γεγονός ότι η ελπίδα ή η αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας ούτε καν προϋποτίθεται. Μια τέτοια, άλλωστε, ερμηνεία είναι κατά τρόπο αποφασιστικό απορριπτέα από τον W. G. Kummel, Verheissung und Erfiillung, 1953, σελ. 67. Μια συγκεκριμένη διαφωνία, για μια ακόμα φορά, αναφύεται ανάμεσα στα Ευαγγελικά κείμενα και στην Παύλεια θεολογία, που αναφέρεται στο αν και κατά πόσον ο όρος «σήμερον», που αναφέρεται στο Λουκ. 23:43, σηματοδοτεί την «προ -ή μετα- Αναστάσιμη» κατάσταση του Χριστού. Αυτή η διαφωνία αποτελεί και τον θεμέλιο λίθο της προϋποθέσεως βάσει της οποίας οι κεκοιμημένοι εδράζονται πάνω στον Αναστημένο Χριστό, έναν θεμέλιο όμως λίθο που μέχρι τη στιγμή εκείνη δεν είχε ακόμη τεθεί. Σε τελική όμως ανάλυση, σύνολη η έμφαση τοποθετείται στο γεγονός ότι ο ληστής θα είναι με τον Χριστό. Ο Menoud, Le sort des trepasses, σελ. 45, ορθά παρατηρεί ότι η απάντηση του Ιησού πρέπει να κατανοηθεί σε σχέση και συνάφεια με το αίτημα που υποβάλλει ο ληστής. Ο ληστής ζητεί από τον Ιησού να τον θυμηθεί όταν «έλθη εν τη Βασιλεία Του», γεγονός που, συμφωνά με την Ιουδαϊκή πίστη και αντίληψη περί Μεσσία, μπορεί μονάχα να αναφέρεται στον χρόνο κατά τον οποίο ο Μεσσίας θα εμφανιστεί προκειμένου να εγκαθιδρύσει το Βασίλειό Του. Ο Ιησούς δεν απαντά κατά τρόπο χαρακτηριστικό στο αίτημα αυτό, αλλά αντίθετα ανταποκρίνεται προσφέροντας στον ληστή περισσότερα απ' όσα εκείνος ζητεί: Θα είναι ενωμένος με τον Ιησού πριν η Βασιλεία Του εγκαθιδρυθεί».

* Oscar Cullmann,
Αθανασία της Ψυχής ή Ανάσταση εκ των Νεκρών; Η μαρτυρία της Καινής Διαθήκης,
2η έκδ., Άρτος Ζωής, Αθήνα 2004, σσ. 68, 69.

«Also the much-disputed words of Luke 23:45 ‘Today you will be with me in Paradise’, belong here. To be sure it is not impossible, though artificial, to understand σήμερον as modifying λέγω σοι. The statement is to be understood in the light of Luke 16:23 and of the late Jewish conception of ‘Paradise’ as the place of the blessed [Strack-Billerbeck, ad. loc.; P. Volz, Die Eschatologie der jüdischen Gemeinde im neutest. Zeitalter {2nd Edn, 1934}, p. 265]. It is certain that Luke 16:23 does not refer to resurrection of the body, and the expectation of the Parousia is in no way supplanted. Such an interpretation is also decisively rejected by W. G. Kümmel, Verheissung und Erfüllung, 2nd Edn (1953), p. 67. A certain disparity here over against Pauline theology does exist in so far as Christ Himself on the day referred to as ‘today’ has not yet risen, and therefore the foundation of the condition wherein the dead are bound up with Christ has not yet been laid. But in the last analysis the emphasis here is on the fact that the thief will be with Christ. Menoud [Le sort des trépassés, P. 45] correctly points out that Jesus’ answer must be understood in relation to the thief’s entreaty. The thief asks Jesus to remember him when He ‘comes into His kingdom’, which according to the Jewish view of the Messiah can only refer to the time when the Messiah will come and erect his kingdom. Jesus does not grant the request, but instead gives the thief more than he asked for: he will be united with Jesus even before the coming of the kingdom».

* Oscar Cullmann,
Immortality of the Soul or Resurrection of the Dead?,
The Ingersoll lecture on the immortality of man for the academic year 1954-1955, Ingersoll lecture, Harvard University 1955.
[English, PDF]