Metatron:The One that contains the Tetragrammaton?Μέτατρον:Εκείνος που περιέχει το Τετραγράμματο;

«Joseph Dan has recently proposed that the name “Metatron” may be connected with the function of this angel as the bearer of God’s name. In Metatron’s lore this principal angel is often named as the “lesser YHWH,” that is, the lesser manifestation of the divine Name. Dan takes the “him” in Exodus 23:21, “because my name is within him,” as referring to Metatron,[ftn. b. Sanh. 38b: “Once a Min said to R. Idith: It is written, And unto Moses He said, Come up to the Lord. But surely it should have stated, Come up unto me! – It was Metatron [who said that], he replied, whose name is similar to that of his Master, for it is written, For my name is in him.” The phrase is also used in 3 Enoch 12:5 (Synopse §15) in the context of the explanation of Metatron’s title the “lesser YHWH”: “He [God] sets it [crown] upon my head and he called me, ‘The lesser YHWH’ in the presence of his whole household in the height, as it is written, ‘My name is in him.’” Alexander, “3 Enoch,” 265.] suggesting that “he has within himself God’s ineffable name, which gives him his power.”[ftn. Dan, The Ancient Jewish Mysticism, 109.] Dan further proposes that, in view of the phrase “my name is within him,” the name Metatron might be construed as related to the four letters of the divine Name.[ftn. In respect to this etymology, it is noteworthy that one Aramaic incantation bowl identifies Metatron with God. Alexander observes that “the possibility should even be considered that Metatron is used on this bowl as a divine name.” Alexander, “The Historical Setting of the Hebrew Book of Enoch,” 167. For a detailed discussion of this inscription see Cohen, Liturgy and Theurgy, 159; Lesses, Ritual Practices to Gain Power, 358–9.] He observes that “it appears that the reference here is to the letters tetra, i.e., the number four in Greek, a fourletter word in the middle of the name Metatron.”[ftn. Dan, The Ancient Jewish Mysticism, 109–110.] Dan, however, causiously points out that this etymology cannot be explored sufficiently for verification.»

«Ο Joseph Dan πρόσφατα υποστήριξε ότι το όνομα "Μέτατρον" είναι δυνατόν να συνδέεται με τη λειτουργία αυτού του αγγέλου ως του φορέα του ονόματος του Θεού. Στην περί Μέτατρον παράδοση αυτός ο πρώτιστος άγγελος συχνά ονομάζεται ο "κατώτερος ΙΧΒΧ", δηλαδή, η κατώτερη φανέρωση του θεϊκού Ονόματος. Ο Dan θεωρεί ότι ο όρος "αυτός" στο Έξοδος 23:21, "επειδή το όνομά μου είναι σε αυτόν", αναφέρεται στον Μέτατρον,[υποσημ., Βαβ.Ταλμ. Σανχ. 38β: "Κάποτε ένας Μιν [ΣτΜ. "αποστάτης"] είπε στον Ρ[αβί] Ιντίθ: Είναι γραμμένο: Και είπε στον Μωυσή: Ανέβα προς τον Κύριο. Αλλά σίγουρα θα έπρεπε να αναφέρεται: Ανέβα προς εμένα! – Ήταν ο Μέτατρον [που το είπε], απάντησε, το όνομα του οποίου είναι παρόμοιο με του Κυρίου του, διότι είναι γραμμένο: Διότι το όνομά μου είναι σε αυτόν". Η φράση χρησιμοποιείται επίσης στο 3 Ενώχ 12:5 (Σύνοψη §15) στη συνάφεια της εξήγησης του τίτλου του Μέτατρον ως του "κατώτερου ΙΧΒΧ": "Αυτός [ο Θεός] θέτει [το στέμμα] πάνω στο κεφάλι μου και με αποκάλεσε "Ο κατώτερος ΙΧΒΧ" ενώπιον όλου του σπιτικού του στα ύψη, όπως είναι γραμμένο: "Το όνομά μου είναι σε αυτόν"". P. Alexander, “3 (Hebrew Apocalypse of) Enoch,” The Old Testament Pseudepigrapha (2 vols.; ed. J. H. Charlesworth; New York: Doubleday, 1985 [1983]) 1:265] προτείνοντας ότι "αυτός έχει στον εαυτό του το άρρητο όνομα του Θεού, το οποίο του δίνει τη δύναμή του".[υποσημ., Joseph Dan, The Ancient Jewish Mysticism (Tel-Aviv: MOD Books, 1993), 109] Ο Dan υποστηρίζει περαιτέρω ότι, λαβαίνοντας υπόψη τη φράση "το όνομα μου είναι σε αυτόν", το όνομα Μέτατρον θα μπορούσε να εκληφθεί ότι σχετίζεται με τα τέσσερα γράμματα του θεϊκού Ονόματος.[υποσημ., Σχετικά με αυτή την ετυμολογία, είναι αξιοσημείωτο ότι μια αραμαϊκή κούπα για ξόρκια ταυτίζει τον Μέτατρον με τον Θεό. Ο Alexander παρατηρεί ότι "θα έπρεπε να εξεταστεί εξίσου η πιθανότητα να χρησιμοποιείται ο όρος Μέτατρον σε αυτή την κούπα ως θεϊκό όνομα". P. Alexander, “The Historical Setting of the Hebrew Book of Enoch,” JJS 28 (1977), 167. Για μια λεπτομερή εξέταση αυτής της επιγραφής βλέπε Martin S. Cohen, The Shi’ur Qomah: Liturgy and Theurgy in Pre-Kabbalistic Jewish Mysticism (Lanham: University Press of America, 1983), 159; Lesses, Rebecca, Ritual Practices to Gain Power: Angels, Incantations, and Revelation in Early Jewish Mysticism (Harrisburg: Trinity Press International, 1998), 358–9.] Παρατηρεί ότι "φαίνεται πως εδώ γίνεται αναφορά στα γράμματα τετρα, δηλαδή τον αριθμό τέσσερα στα Ελληνικά, μια τετραγράμματη λέξη στο μέσο του ονόματος Μέτατρον".[υποσημ., Dan, The Ancient Jewish Mysticism, 109–110.] Ο Dan, όμως, επισημαίνει με επιφυλακτικότητα ότι αυτή η ετυμολογία δεν μπορεί να διερευνηθεί επαρκώς ώστε να επιβεβαιωθεί».

* Andrei A. Orlov,
The Enoch-Metatron Tradition (Texts & Studies in Ancient Judaism)
[Η περί Ενώχ-Μέτατρον Παράδοση (Κείμενα & Μελέτες στον Αρχαίο Ιουδαϊσμό],
Mohr Siebeck, 2005,
pp./σσ. 95, 96.

Μυστικισμός στον Ιουδαϊσμό & τον Χριστιανισμό / Jewish & Christian Mysticism

« Προφήτες στην Π. Διαθήκη

Για να εξηγήσουμε ακριβώς τι εννοούμε ας στρέψουμε το βλέμμα μας στη θρησκευτική ατμόσφαιρα της Παλαιάς Διαθήκης. Οι βιβλικές απόψεις περί της δημιουργίας του κόσμου, περί του πνεύματος του Θεού το οποίο πλέει πάνω από τα ύδατα, περί της δημιουργίας του παντός μέσα από μια σειρά θαυματουργών πράξεων, περί της δημιουργίας του ανθρώπου, περί του παραδείσου, περί της πτώσεως στην αμαρτία και της απομάκρυνσης των πρώτων ανθρώπων από τον παράδεισο, περί της αύξησης του ανθρώπινου είδους και της καταστροφής του από τον κατακλυσμό, - όλα αυτά τα μοτίβα, και πολλά άλλα, πρέπει να έρθουν στην μνήμη μας για να προξενήσουν μια βαθιά ηχώ στους υπόγειους θόλους της ψυχής μας και να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το κλίμα της εποχής κατά την οποία γράφτηκαν.

Οι Εβραίοι οι οποίοι έγραψαν τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, διατηρώντας και καλλιεργώντας τις Γραφές, έσωσαν από τους πανάρχαιους μεσοποτάμιους πολιτισμούς ένα πλήθος από αρχαία μυθολογικά μοτίβα, τα οποία μετέδωσαν στους ευρωπαϊκούς λαούς οι οποίοι και παρήγαγαν εν μέρει από αυτά τους πολιτισμούς τους. Στην προϊστορική φάση, χαμένοι στην κοινή ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε στην Μικρά Ασία με την εξάπλωση των αρχαϊκών σουμερο-ακαδικών και βαβυλωνιακών πολιτισμών, οι Εβραίοι ήταν ένα πολυθεϊστικό γένος. Ακόμα και μόνο από τα αινιγματικά, από την πρώτη ματιά, υπονοούμενα, των πρώτων εντολών, γραμμένων από τον Μωυσή στις Πλάκες του Νόμου, προλέγεται ο αγώνας τον οποίον ο πρώτος και ο μεγαλύτερος προφήτης των Εβραίων, ήταν υποχρεωμένος να δώσει για την εδραίωση του Μονοθεϊσμού. «Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου, δεν υπάρχουν άλλοι θεοί εκτός Εμού». Για την πνευματική του δραστηριότητα ο Μωυσής βρήκε χωρίς αμφιβολία το έδαφος προετοιμασμένο από μια πατριαρχική παράδοση. Γιατί σύμφωνα με την παράδοση, πολύ προ του Μωυσέως, τέθηκαν τα θεμέλια αυτής της ιδιαίτερης εβραϊκής συμφωνίας, «συμβολαιογραφικής» φύσεως, μεταξύ του Ιεχωβά και του εκλεκτού Του λαού, του Ισραήλ. Ας αποδώσουμε στην διαθηκική θρησκεία το νόημα, το οποίο αυτή πραγματικά είχε. Η μωσαϊκή θρησκεία, κατανοημένη σαν μια υπόσχεση μεταξύ του Ισραήλ και του Ιεχωβά δεν ήταν από την αρχή ένας μονοθεϊσμός όπως είναι σήμερα. Η ουσία της διαγράφεται ακόμα σε ένα πολυθεϊστικό φόντο. Το φαινόμενο οδηγεί ακόμα μακρύτερα σε έναν Ενοθεϊσμό. Ξέρουμε ότι στην προσευχή του ο βεδικός άνθρωπος απευθύνεται σε έναν θεό, επιλεγμένο από την μεγάλη πληθώρα των ινδικών θεών σαν να υπήρχε μόνο αυτός ο μοναδικός θεός, και συσσωρεύει επάνω στον προτιμούμενο θεό όλες τις αρετές, τις ιδιότητες και τα κατορθώματα των άλλων θεών. Στους παλαιούς Εβραίους διαπιστώνουμε ορισμένες ομοιότητες με αυτήν την κατάσταση. Ο Ιεχωβά θεωρείται από την γενιά του Ισραήλ ως ο μοναδικός Θεός, σαν να υπήρχαν και άλλοι θεοί. Ποιοι ήταν οι άλλοι θεοί; Σε πρώτη γραμμή ήταν οι θεοί των άλλων λαών. Ο Ιεχωβά φαίνεται κυριευμένος από την επιθυμία να επιβληθεί Αυτός μόνος ως μοναδικός Θεός, και γιαυτό επέλεξε έναν λαό, τον Ισραήλ. Ο Ισραήλ επέτυχε την εγγύηση και την υπόσχεση μιας κατάστασης χωρίς όμοιο της στον κόσμο μέσω της υπόσχεσης υποταγής και πίστης ενώπιον του Ιεχωβά. Είναι σαν ο Ιεχωβά προκειμένου να γίνει ο μοναδικός Θεός, να είχε ανάγκη από την αποκλειστική πίστη ενός λαού, του Ισραήλ. Και η υπόσχεση μεταξύ του Ισραήλ και του Ιεχωβά έγινε εν είδη συμβολαίου στην βάση της αρχής: «σου δίνω για να μου δώσεις».

Ο εβραϊκός μονοθεϊσμός, στην αρχή σχηματισμένος σε ένα πολυθεϊστικό φόντο, ραφινάρεται αργότερα, αναβαθμιζόμενος στη δική του γραμμή. Δανείστηκε μια φιγούρα που διατηρήθηκε αναλλοίωτη χάρη στις τρομερές κάποιες φορές και τρικυμιώδεις πάντοτε, κηρυγματικές δραστηριότητες των προφητών. Οι προφήτες μέσα από την εκστατική εμπειρία τους είναι οι εκπρόσωποι του μυστικισμού στην Παλαιά Διαθήκη. Η ψυχή των προφητών είναι το καμίνι του καθαρισμού και της ατσάλωσης της ιδέας της θεότητας. Μέσα από τη δραστηριότητα των προφητών βρήκε την έκφραση της μια σπάνια πορεία πνευματικοποίησης εξαλείφοντας από τη μυθολογία τον ανθρωπομορφισμό και ξεριζώντας ολοκληρωτικά το ζωομορφισμό. Αυτοί οι ίδιοι οι προφήτες, θεωρούνταν ένα είδος οργάνου του Θεού, ο οποίος θέλησε δυναμικά να αποκαλυφθεί, εκ διαλειμμάτων, στον εκλεκτό του λαό. Είναι θαρραλέοι υπερασπιστές της Ιεράς Υπόσχεσης, που δόθηκε μεταξύ Ισραήλ και Ιεχωβά. Όταν ο λαός ξεχνά, και αυτόν συνέβαινε αρκετά συχνά, την δέσμευση την οποία είχε δώσει, πέφτοντας στην δίνη των ανομιών, ο Ιεχωβά τον προειδοποιούσε με κάποιον προφήτη, τον ταρακουνούσε να θυμηθεί την διαθήκη, με τρομερούς λόγους που απειλούσαν το αίμα και το σπέρμα του Ισραήλ στους αιώνες των αιώνων.

Η διαμάχη των προφητών με τα αμαρτήματα του εκλεκτού λαού, περιέχει αφάνταστο πάθος, είναι πρωτόγονη και δραματική. Οι προφήτες όμως είναι πριν από κάθε άλλη πλευρά της δραστηριότητας τους προφήτες, και αυτή τους η ιδιότητα τονίζεται από την έξαρση με την οποία ανήγγειλαν το σχέδιο με το όποίο ο Θεός θα οδηγήσει τον λαό του για να νικήσει τον κόσμο. Από αυτήν την πλευρά της προφητικής δραστηριότητας παίρνει ύπαρξη ο μεσσιανικούς μύθος, ο μύθος εκείνος με την όψη στραμμένη στο μέλλον, ενός Μεσσία, ενός απεσταλμένου και λειτουργού του Θεού, ο οποίος από στιγμή σε στιγμή θα έρθει. Ο Μεσσιανικός μύθος αναφέρεται εξ’ ίσου στο ιστορικό πεπρωμένο του εκλεκτού λαού, όσο και σε ένα εσχατολογικό μέλλον – περί του τέλους του κόσμου. Βρίσκουμε ιδιαίτερα συχνούς υπαινιγμούς, συστάσεις και μεσσιανικές εξαγγελίες, στους στίχους του προφητάνακτος ψαλμωδού Δαυίδ και στις αποκαλύψεις του προφήτου Ησαϊου. - Για τους θαυμαστές των παραλληλισμών και των συγκρίσεων αναφέρουμε ότι στις αρχαϊκές μεσοποταμιακές λατρείες ο μύθος του σωτήρα ήταν πολύ διαδεδομένος και καλλιεργημένος με ιδιαίτερο ζήλο. Αξιοσημείωτο είναι ωστόσο ότι στην βαβυλωνιακό πολιτισμό ο μύθος του σωτήρα είχε στενή σχέση με την κυκλική και αστρολογική αντίληψη περί της πορείας των κοσμικών και ιστορικών γεγονότων. Στο τέλος κάθε ενός μεγάλου «κοσμικού έτους» ο κόσμος καταστρέφεται, και μια ανανεωτική θεότητα αναλαμβάνει την τύχη των ανθρώπινων πεπρωμένων και σώζει την ανθρώπινη ύπαρξη, κτίζοντας έναν νέο κόσμο από τα απομεινάρια του παλιού.

Ένας παρόμοιος σωτήρας, από τον οποίο ξεκίνησε μια παγκόσμια αναγέννηση, ήταν για παράδειγμα ο θεός Μαρδούχ, του οποίου η λατρεία ήταν αυταρχική και είχε το κέντρο της στην εκπληκτική πόλη της Βαβυλώνας. Το μεσσιανικό μοτίβο έχει στην βαβυλωνιακή θρησκεία έναν απροκάλυπτα αστρικό χαρακτήρα, κυκλικό-κοσμολογικό, μυθολογικό-θεϊκό, εκτεταμένο-γιγαντιαίο, υπεράνθρωπινο. Στην βαβυλωνιακή αντίληψη ο κόσμος παίρνει ύπαρξη, διαρκεί για ένα διάστημα, ξεπέφτει, καταρρέει, και τότε ένας θεός, ένας από τους πολλούς, μετατρέπεται σε σωτήρα του κόσμου, κυοφορεί μια νέα τάξη από τα απομεινάρια του γκρεμισμένου. Και το παιχνίδι αρχίζει από την αρχή σύμφωνα με ένα γιγάντιο ημερολόγιο, χωρισμένο σε συμπαντικά έτη. Ο μύθος είναι μνημειώδης χωρίς όμοιο και έχει μια εμφάνιση αστρολογική-χρονομετρική. - Το μεσσιανικό μοτίβο εμφανίζεται στους Εβραίους πολύ πιο εξανθρωπισμένο, συνδεδεμένο πρώτα από όλα με την ιστορία του ανθρώπου ή με την ιστορία κάποιων φυλών. Το μεσσιανικό μοτίβο δεν έχει στους Εβραίους χαρακτήρα κυκλικό, κοσμολογικό και αστρολογικό. Το πεπρωμένο του εκλεκτού λαού είναι αυτό που ενδιαφέρει από την αρχή έως το τέλος. Ο Μεσσίας θα έρθει για την σωτηρία του εκλεκτού λαού και για την εγκαθίδρυση μιας οριστικής κατάστασης. Το μεσσιανικό μοτίβο εμφανίζεται λοιπόν στους Εβραίους προσαρμοσμένο με τελειότητα στο πνευματικό και μονοθεϊστικό είδος της θρησκείας: ο Θεός είναι Ένας, ο Μεσσίας παρομοίως, και στο τέλος του κόσμου θα θριαμβεύσουν μια για πάντα.

Ο μοναδικός θρίαμβος του Μεσσία δεν θα ακολουθηθεί από μια νέα παρακμή ή μια νέα πτώση, όπως στην βαβυλωνιακή κυκλική αντίληψη, όπου τα κοσμικά έτη, με τους κόσμους και τους σωτήρες τους, αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο με κανονικότητα και ακρίβεια χρονομετρική των αστρικών κινήσεων και των ζωδιακών μετακινήσεων. Ο μεσσιανικός μύθος στους Εβραίους, εξανθρωπισμένος καθώς είναι, ιστορικοποιημένος, μοναδικός, συνδεδεμένος με το πεπρωμένο του ανθρώπου και κυρίως με εκείνο του εκλεκτού λαού, προϋποθέτει σαν υπόβαθρο μια θρησκεία διαθηκηκής φύσης. Σίγουρα ο μεσσιανικός μύθος, απαγγέλλεται από μέρους των προφητών με προφορική αφθονία, αλλά μόνο μέσα από απερίγραπτα οράματα και υπαινιγμούς δύσκολους στην ψηλάφηση. Μέσα από τα μηνύματα τους απόκτησε μια παράξενη διαμόρφωση, κατά την διάρκεια της οποίας συμπεριέλαβε πολλά διφορούμενα. Έτσι οι πιο διαφορετικές ελπίδες αναζήτησαν μια δικλείδα στον μύθο, του οποίου κύριος συνεργάτης έγινε ο καιρός με τις καταστροφές του. Το μοτίβο του κοσμικού σωτήρα στον βαβυλωνιακό πολιτισμό είναι, είπαμε, υπερανθρώπινο. Για τους Βαβυλωνίους οι σωτήρες είναι θεοί, και δεν γνωρίζουν παρά μόνο τους δρόμους του θριάμβου. Ο Ψαλμωδός Δαβίδ και ο προφήτης Ησαΐας αναγγέλλουν όμως την μελλοντική έλευση ενός Μεσσία, ο οποίος θα υποστεί πόνους και ταπεινώσεις. Το μεσσιανικό μοτίβο είναι εδώ βαθιά εξανθρωπισμένο, και τελικά προορισμένο για μια αιώνια εξέλιξη. Η ατμόσφαιρα της μεσσιανικής αναμονής ολοένα και δυνάμωνε ώστε την εποχή της γέννησης του Θεανθρώπου, του Ιησού από την Ναζαρέτ, έπρεπε να είχε λάβει κάποιες διαστάσεις πνευματικού πυρετού. Κατειλημμένος από το συναίσθημα της άμεσης έλευσης των γεγονότων ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής ανάγγειλε την άμεση εμφάνιση του Μεσσία, εκείνου ο οποίος «δεν θα βαπτίζει μόνον εν ύδατι αλλά και πνεύματι αγίω». Σε εκείνες τις πέριξ του Ιορδάνη ποταμού περιοχές και τις δυτικά της Νεκράς θαλάσσης, πρέπει να υπήρχαν πολλοί οικισμοί, χωριουδάκια με εστίες στις οποίες έκαιγε η φλόγα της αναμονής. Ένας μύθος, ζεσταμένος από την φλόγα που μεγάλωνε στις ψυχές για πολλούς αιώνες έπρεπε κάποια στιγμή να λάβει υπόσταση. Σε αυτήν την ατμόσφαιρα της έξαρσης και της λαχτάρας της αναμονής συνέβη κατόπιν ένα ιστορικό γεγονός μιας εντελώς εξαιρετικής σημασίας.

Ο μεσσιανικός μύθος έλαβε στην πραγματικότητα στην κατοχή του μια ανθρώπινη ύπαρξη και πραγματοποιήθηκε μέσω αυτής. – Η ζωή του Ιησού από την Ναζαρέτ, διηγημένη από τους Ευαγγελιστές είναι σίγουρα από πολλές απόψεις μια προσωποποίηση του μύθου. Από αυτό το γεγονός πολλοί βιάστηκαν να συμπεράνουν ότι ο Ιησούς δεν υπήρξε ποτέ σαν αληθινή ιστορική προσωπικότητα και να θέσουν το ζήτημα μεταξύ ιστορικού και βιβλικού Ιησού που βασάνισε την Δύση για αιώνες. Αλλά η ζωή του Ιησού διαπλάθεται μυθικά, επειδή ήταν ακριβώς η πραγματοποίηση ενός μύθου, μιας υπόσχεσης, η οποία φόρτισε με τον ηλεκτρισμό όλων των αναμονών τον αέρα για τόσους αιώνες. Ο μύθος, δημιουργημένος για να πραγματοποιηθεί, έπρεπε να πραγματοποιηθεί, ευθύς μόλις εμφανίστηκε η ύπαρξη η οποία είχε την υπεράνθρωπινη δύναμη να τον ολοκληρώσει. Την εποχή εκείνη πρέπει να είχαν υπάρξει και πολλοί αποτυχημένοι «χριστοί», οι οποίοι κυριάρχησαν στις μεσσιανικές προσδοκίες και είπαν: «Εγώ ειμί! Εγώ ειμί ο αναγγελθείς!» - για να καταλάβουν την δεύτερη ημέρα ότι δεν είχαν την δύναμη που απαιτούσε ένα τέτοιο πεπρωμένο, και ότι οι ίδιοι δεν ήσαν παρά κάποιοι αποτυχημένοι. Με την εμφάνιση λοιπον του Ιησού Χριστού, αφού εκπληρώνεται στο πρόσωπο Του η μεσσιανική προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης, ο παλαιοδιαθηκικός προφητισμός λαμβάνει τέλος και στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο τελειώνει η μακρά αλυσίδα των βιβλικών προφητών μιας και δεν είχαν πλέον λόγω ύπαρξης. Μέχρι τη γέννηση του Χριστού οι βιβλικοί προφήτες συντήρησαν την προφητεία αλλά και η προφητεία τους συντήρησε ως θρησκευτικό φαινόμενο και εκστατική μυστική θρησκευτική κατάσταση. Από εδώ και πέρα την θέση τους την παίρνει ο χριστιανικός μυστικισμός πλέον.

Ο χριστιανικός μυστικισμός

Εδώ πρέπει να γίνει μια διάκριση μεταξύ της θρησκείας του Ιησού, και της θρησκείας για την οποία ο Ιησούς ο ίδιος έγινε θρησκευτικό αντικείμενο. Η διάκριση είναι επιτρεπτή και δυνατή, αλλά τα όρια μεταξύ αυτών των δύο είναι πολύ αόριστα και ανακριβή. Η θρησκεία του Ιησού ήταν περιχαρακωμένη από την ιδέα ενός Θεού ως Πατρός του κόσμου, από την ιδέα μιας σχέσης εξαρτηματικής, θεμελιωμένης στην άμετρη αγάπη μεταξύ ανθρώπου και επουρανίου Πατρός, από την ιδέα ότι η επίγεια ζωή μεταμορφώνεται σε μια Βασιλεία του Θεού, μια «υπερκόσμια γη», από την ιδέα ότι οι άνθρωποι μεταξύ τους, ακόμα και οι εχθροί είναι αδέλφια, από την ιδέα ότι στον κόσμο το θαύμα είναι δυνατόν, αλλά κυρίως ότι πάνω από όλα τα θαύματα είναι το θαύμα της αγάπης του πλησίον, που εκδηλώνεται στον άνθρωπο.

Η θρησκεία για την οποία το πρόσωπο του Χριστού έγινε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θρησκευτικό αντικείμενο, επικεντρώθηκε στην ίδια την εμφάνιση του Ιησού. Σε αυτήν την διαδικασία συνέβαλλε κατά τρόπο αποδοτικό ο Απόστολος Παύλος. Ταυτόχρονα με την επικέντρωση στην ιστορική εμφάνιση του Θεανθρώπου Ιησού από την Ναζαρέτ, διακηρύχθηκε ένα νέο κέντρο της θρησκευτικής ζωής, ένας κόμβος πνευματικής ακτινοβολίας χωρίς όμοιο του στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο θρησκευτικός σεισμός που ξεκίνησε από εδώ αντανάκλασθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο και εξελίχθηκε μέχρι τις ημέρες μας σε πολύ διαφορετικές εκφάνσεις. Η θρησκευτική ζωή, μέσα από τις παραλλαγές της πίστης, και η θρησκευτική ζωή σαν μυστική επιδίωξη, άνθισαν πολλαπλά και σύνθετα μέσω των πιο λαμπρών αντιπροσώπων και στον χώρο του χριστιανισμού. Για πολλές φορές οι δύο εξεταζόμενοι τρόποι της θρησκευτικής ζωής, η κοινή θρησκευτική πίστη και ο μυστικισμός δηλαδή, αλληλοανέχθηκαν ο ένας τον άλλον βαδίζοντας παράλληλα, και κάποιες φορές έφτασαν σε μια θαυμαστή αλληλοεπίδραση, όπως στην ψυχή και το πνεύμα του Αποστόλου Παύλου. Άλλες φορές εκείνοι οι δύο τρόποι της θρησκευτικής ζωής κυριαρχούμενοι από πείσμα, αλληλοπολεμήθηκαν για την κυριαρχία του θρησκευτικού πεδίου.

Ο χριστιανικός μυστικισμός, με την κοινή σημασία του όρου, άργησε να εμφανισθεί, και ξεκίνησε από έναν μυστικισμό όπου η έκσταση είναι στην ουσία προσδεδεμένη και εξαρτημένη από την προφητεία. (Εδώ ωστόσο πρέπει να σημειώσουμε έστω παρενθετικά ότι η «έκσταση» του προφήτη είναι μια ψυχολογική κατάσταση αρκετά διαφορετική από την «έκσταση» της μυστικής ένωσης.) Στον χριστιανικό μυστικισμό γίνεται βέβαια από την αρχή λόγος για θέωση ενώ ο άνθρωπος βρίσκεται ακόμα στο κτιστό του σώμα αλλά κάτω από ισχυρή πλατωνική επίδραση. Ο Κλήμης (Στρωμματείς 7.11) χρησιμοποιώντας το λεξιλόγιο των παγανιστικών μυστηρίων, το οποίο προσαρμόζει στην χριστιανική θρησκευτική εμπειρία, μιλά συχνά για «την εποπτείαν Θεού» αλλά δεν ξεκαθαρίζει τι εννοεί με αυτό. Κάποιες αναφορές κάνει επίσης και ο Ωριγένης όταν λέει ότι: «Συχνά μάρτυς μου ο Θεός, αισθάνθηκα τον Νυμφίο να με πλησιάζει και να βρίσκεται μαζί μου, όσο μπορεί να συμβεί αυτό, ύστερα εξαφανιζόταν ξανά και δεν μπορούσα να βρω εκείνο που ζητούσα». (Ωριγένης Hom. In Cant., 1.7.) Ωστόσο ο ίδιος ο Ωριγένης άνοιξε τον δρόμο στον άγιο Γρηγόριο Νύσσης τον οποίον επηρέασε έντονα και ο οποίος αποκαλείται και ο πρώτος χριστιανός μυστικός. Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης περιγράφει την μυστική εμπειρία ως ξύπνημα από το σώμα ή ανάβαση σε παρατηρητήριο, ως συνείδηση της θείας παρουσίας, απόκτηση της ιδιότητας του θεϊκού φωτός και ταύτιση με αυτό το οποίο αντιλαμβάνεται. (Γρηγόριος Νύσσης, P.G. 44, 996 A-D., 44, 453 A., 44, 508 B., 44, 1000 AB., 44, 1001 BC., 46, 93 C., 46, 372 BC,)

Παρόλα αυτά για πολλούς θεολόγους ο μυστικισμός παρέμεινε μάλλον μια θρησκευτική ανωμαλία. Υπάρχουν θεολόγοι με βεβαιωμένη πνευματική έφεση, οι οποίοι θεώρησαν τον μυστικισμό, την μυστική κατάσταση, ως μια κατάσταση πολύ άμορφη και η οποία απαιτεί ελάχιστα ελεγχόμενες προϋποθέσεις για να μπορεί να υποκριθεί τον ρόλο του πηδαλίου και της ρίζας της θρησκευτικής ζωής. Όμως ο μυστικισμός, ακόμα, και όταν του αποδίδουμε την αληθινή σημασία της ελπίδας της ψυχής για την ένωση της με τον Θεό, δεν αποτελεί ένα ιδανικό αποδεκτό ως τέτοιο από όλους τους θρησκευόμενους ανθρώπους. Κανείς δεν θα υποστηρίξει, οσονδήποτε και αν η διαφορετικότητα της ομολογίας μας θολώνει το βλέμμα, ότι ο Λούθηρος, για παράδειγμα, δεν ήταν ένας άνθρωπος βαθιά θρησκευόμενος. Είναι αλήθεια ωστόσο ότι ο Λούθηρος μίλησε άνευ περιστροφών με περιφρόνηση για τις μυστικές εκστάσεις, στις οποίες αμφισβήτησε κάθε σημασία. Ο Λούθηρος, και από αυτήν την άποψη μαζί του και ο Καλβίνος, εννοούν την θρησκευτικότητα υπό την μορφή της «πίστεως», σαν πνευματική πράξη κλεισμένη στον εαυτό της. Ο μυστικισμός συχνά περιφρονήθηκε σαν ένα απλό φαινόμενο σχεδόν ανυπόστατο. Ενώ λοιπόν ο μυστικισμός περιέκλειε ένα ανώτατο και αυτονόητο ιδανικό για την ινδική σκέψη και θρησκευτικότητα, ή, σε μια ιδιαίτερη παραλλαγή, για τους οπαδούς του Λάο-Τσε, στο χριστιανικό κλίμα είχε συχνά πολύ διαφορετική αντιμετώπιση».

 * SystemAdmin, «Μυστικισμός και θρησκευτική πίστη»,
ιστότοπος www.archive.gr, αναρτήθηκε 22 Φεβρουαρίου 2010.

Σέφερ Ιεζιρά: το όνομα & το περιεχόμενο / Sefer Yetzirah: Its Greek name & its contents

«This leads us to the first text of Jewish literature, which yields the key words of the kabbalistic mystique of language and which is at the same time the most ancient text having a speculative character which is available to us in the Hebrew language. This is the Sefer Yetsira, "The Book of the Creation" (one could also translate this more expressively by "The Book of the Formation"); scholars differ in their dating of this book between the 2nd century and the 5th or 6th centuries; I myself am inclined to adhere to the earlier dating in the 2nd or 3rd centuries. This is a slender work of only a few pages; it is written in a Hebrew which is solemn and deliberate, and at the same time often extremely laconic. At a much later date, in the early Middle Ages, it served philosophers and mystics alike, as well as Kabbalists, as an authority which they borrowed to uphold their various personal viewpoints in their numerous commentaries. It contains a considerable number of enigmatic sentences, although its basic thesis is reasonably self-evident, precisely in the points which concern us here. It sets forth the ancient speculations, which recur right up to the close of the late biblical era, about the divine figure of Sophia considered as divine Wisdom, in which all creation is grounded; but it also lends these speculations a new twist, by suggesting that the mystique of numbers and the mystique of words are juxtaposed without any real link between them».

«Αυτό μας οδηγεί στο πρώτο κείμενο της ιουδαϊκής γραμματείας, το οποίο παρέχει της λέξεις-κλειδιά της καββαλιστικής αύρας μυστηρίου γύρω από τη γλώσσα και το οποίο είναι ταυτόχρονα το αρχαιότερο κείμενο με εικοτολογικό χαρακτήρα που έχουμε διαθέσιμο στην εβραϊκή γλώσσα. Αυτό είναι η Σέφερ Ιεζιρά, «Το Βιβλίο της Δημιουργίας» (θα μπορούσε να το μεταφράσει κάποιος πιο εκφραστικά ως «Το Βιβλίο της Μορφοποίησης»)· οι ειδικοί διαφωνούν στη χρονολόγηση του βιβλίου μεταξύ του 2ου αιώνα και του 5ου ή 6ου αιώνα· εγώ τείνω να αποδεχτώ την πρωιμότερη χρονολόγηση στον 2ο και 3ο αιώνα. Πρόκειται για ένα ισχνό έργο λίγων σελίδων· είναι γραμμένο σε Εβραϊκά που είναι επίσημα και λόγια, και ταυτόχρονα συχνά εξαιρετικά λακωνικά. Πολύ αργότερα, στις αρχές του Μεσαίωνα, εξυπηρέτησε τόσο τους φιλοσόφους όσο και τους μυστικιστές, καθώς και τους καββαλιστές, ως αυθεντία από την οποία δανείζονταν για να υποστηρίξουν τις διάφορες προσωπικές απόψεις τους στα πολυάριθμα σχολιολόγιά τους. Περιέχει ένα σημαντικό πλήθος αινιγματικών προτάσεων, αν και η βασική τοποθέτησή του είναι λογικά αυτονόητη, ειδικά στα σημεία που μας ενδιαφέρουν εδώ. Διατυπώνει τις αρχαίες εικασίες, οι οποίες επανεμφανίζονται ακριβώς προς το τέλος της ύστερης βιβλικής περιόδου, σχετικά με τη θεϊκή μορφή της Σοφίας που θεωρείται θεϊκή Σοφία, στην οποία θεμελιώνεται όλη η δημιουργία· αλλά, επίσης, προσδίδει σε αυτές τις εικασίες μια νέα τροπή, υποδεικνύοντας ότι η μυστική αύρα των αριθμών και η μυστική αύρα των λέξεων μπορούν να παραταχθούν χωρίς κάποια πραγματική σύνδεση μεταξύ τους».

• Gershom Scholem and Simon Pleasance,
  «The Name of God and the Linguistic Theory of the Kabbala»
  [Το Όνομα του Θεού και η Γλωσσική Θεωρία της Καββάλας].
  Diogenes 1972; 20; 59. DOI: 10.1177/039219217202007903.

* Sepher Yetzirah: The Book of Formation and the Thirty Two Paths of Wisdom
[Σέφερ Ιεζιρά: Το Βιβλίο της Μορφοποίησης και τα Τριανταδύο Μονοπάτια της Σοφίας],
(transl./μεταφρ. Wynn Westcott). The Theosophical Publishing Society, 1893.
[English/Αγγλικά PDF]

Giovanni Pico della Mirandola,
Cabalistarum Selectiora dogmata (1569), p./σ. 133a

Σημ. Το βιβλίο ספר יצירה έχει αποδοθεί Αγγλικά με διάφορους τρόπους, πχ Sefer Yezirah ή Sepher Yetzirah. Παρόμοια, στα Ελληνικά μεταγράφηκε με ποικίλους τίτλους: Σεφέρ/ Σέφερ  Γ[ι]ετζιρά[χ]/ Γ[ι]εζιρά[χ]/ Ιετζιρά[χ] κλπ. Σύμφωνα με τους από μακρόν κανόνες φωνηεντισμού και απόδοσης των εβραϊκών χαρακτήρων στα Ελληνικά, φαίνεται ότι ο πιο συνεπής τρόπος μεταγραφής του εβραϊκού ονόματος στα Ελληνικά είναι Σέφερ Ιεζιρά.