 |
| Ο αρχιμανδρίτης Γερμανός Κ. Δημάκος, ο Πάτερ Ανυπόμονος της Εθνικής Αντίστασης / Pater Anypomonos, a communist rebel priest & comrade of Aris Velouchiotis during the Greek Civil War |
* Κωνσταντίνος Δ. Μουρατίδης *,
«Το έγκυρον ή μη
των μεταξύ Χιλιαστών ή Μαρτύρων του Ιεχωβά
τελούμενων γάμων»,
Ανάτυπον εκ του περιοδικού Εκκλησία,
Αθήναι 1967.
 |
Αυτά αποφάνθηκε ο βασιλιάς και φαινομενικά έκλεισε την υπόθεση. Άρπαξαν αμέσως τους κατηγορούμενους και τους απομάκρυναν μπροστά στα μάτια του πλήθους που συνέρρεε από παντού. Άναψαν ύστερα «καμίνους επταπλασίως», για να μιλήσω όπως ο μελωδός, στο αποκαλούμενο Τζυκανιστήριον. Η φωτιά ανέβαινε ως τον ουρανό· στο ένα καμίνι στεκόταν ο σταυρός· οι ένοχοι μπορούσαν να διαλέξουν σε ποιο απ' τα δύο θα πήγαιναν με την ιδέα ότι όλοι θα καίγονταν. Βλέποντας πως ο θάνατος ήταν αναπόφευκτος, όσοι απ' αυτούς ήταν ορθόδοξοι κατευθύνθηκαν προς το καμίνι του σταυρού βέβαιοι πως τους περίμενε το μαρτύριο· οι δε αθεότατοι, παραμένοντας προσκολλημένοι στη μυσαρή αίρεση, στράφηκαν προς το άλλο.
They were at once taken and led away and a large crowd had gathered and stood round about them. Then pyres were lighted, 'seven times as large as they were wont to be,' as the hymn-writer says, in the place called Tzycanisterin; the flames rose to the heavens, and the cross stood above the one; each of the condemned was given his choice to walk to which of the two pyres he wished, as all were destined to be burnt. Seeing that there was no escape, the orthodox among them walked to the pyre with the cross, ready really to suffer martyrdom; whereas the godless ones who clung to their abominable heresy turned to the other.
Εἶναι γνωστόν ὅτι ὁ διεθνής Σιωνισμός διϊστορικά μισεῖ τόν Χριστόν Ἰησοῦν, τόν ἐνσαρκωθέντα Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ τόν ἀληθῆ Μεσσίαν. Ἡ Καμπάλα καί τό Ταλμούδ βρίθουν ἀπό ὕβρεις ψευδολογίες, αἰσχρότητες καί γελοιότητες πού ἀφοροῦν στό Πανάγιο καί ὑπερύμνητο πρόσωπό Του. Καί εἶναι ἐπίσης γνωστό ὅτι ἀγωνίζονται μέ τήν Μασονία, τό Ἰσλάμ, τίς ἀποκρυφιστικές κινήσεις καί τόν νεοπαγανισμό τῆς Νέας Ἐποχῆς, νά ἀπομειώσουν τήν εἰς Χριστόν πίστιν.
29 Απριλίου 2013.
«Το έναυσμα της επικριτικής αποτίμησης της εκκλησιαστικής πολιτικής των Φιλελευθέρων έδωσε ο Κασσανδρείας Ειρηναίος, ο οποίος ανέγνωσε σχετικό υπόμνημά του. Ο Ειρηναίος αναφέρθηκε σε διάφορα επιτεύγματα της κυβέρνησης των Φιλελευθέρων, για να τα αντιπαραβάλλει με την εκκλησιαστική της πολιτική και να καταστήσει πιο εμφανείς τις αδυναμίες της τελευταίας. Το καινοτόμο στοιχείο που εισήγαγε η συλλογιστική του Ειρηναίου δεν ήταν η κριτική προς την κυβέρνηση, αλλά το ερμηνευτικό εργαλείο που δεν ήταν άλλο από την επίκληση της υπονομευτικής και παγκόσμιας δράσης του Σιωνισμού και του Μασονισμού. Βασιζόμενος στα 'Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών', τα οποία γνώρισαν ευρύτατη απήχηση στη Θεσσαλονίκη, τα έτη 1924 και 1928, υποστήριξε στη Σύνοδο [στις 14 Ιουνίου 1929] ότι η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας ελεγχόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό από το Μασονισμό και ότι οι Σιωνιστές «εξαπολύουσι ανά τον Κόσμον όλας τας ανατρεπτικάς κοινωνιστικάς θεωρίας και ιδρύουσι Σωματεία οίον κομμουνισμόν, μπολσεβικισμόν, χιλιασμόν, χριστιανικάς αδελφότητας κτλ., δι' ων επιδιώκεται ο κλονισμός εν γένει των θρησκευτικών πεποιθήσεων του ανθρωπίνου γένους, η καταπολέμησις ιδία του Χριστιανισμού, η ηθική διαφθορά του Λαού, η διάλυσις των Χριστιανικών Πολιτειών και η επιβολή της βασιλείας του αντίχριστου». Το σχήμα αυτό υπήρξε ιδιαίτερα χρήσιμο για τον Ειρηναίο και όσους το αποδέχονταν, επειδή μπορούσε να αξιοποιηθεί για να ερμηνευτούν όλες σχεδόν οι πτυχές των σχέσεων του κράτους με την Εκκλησία. Παράλληλα όμως, η παραδοξότητά του έγκειτο στο γεγονός ότι γινόταν το εφαλτήριο για την ενδυνάμωση του αιτήματος των διακριτών ρόλων των δύο φορέων εξουσίας, με πρωτοβουλία μάλιστα όχι της Πολιτείας, αλλά της Εκκλησίας».
