You Know Who I Am (1969)
“You know Who I am” speaks paradoxically of the unknowable knowability of God. In the refrain, God declares, “You know who I am”, and Cohen does know. “I AM”, the Tetragrammaton, is the name by which the one God revealed Himself through Moses to his people Israel. What is more, Cohen himself has “stared at the sun”, a reference to his experience of God while high on LSD. Yet as Cohen knows from Lurianic Kaballah, God is “nothing”, that is beyond definition, beyond human comprehension, beyond our attempts to describe the source of everything in words.
The source that fills everything, the I Am and the what is, God and creation, the unity of all things which we perceive as “one”, is ein sof. It is without end, pure light without differentiation, at once everything and hence “nothing”. Cohen recapitulates this teaching in God’s self-description: “I am the one who loves changing from nothing to one”. Pure, undifferentiated light withdrew to make room for creation to be filled with its light. As Freedman explains, the process of creation, which moves “from the infinite nothingness of ein sof to the unity of God in the world” is implicitly circular, from one to nothing and back to one again.
God declares in the first stanza, “I cannot follow you, my love, you cannot follow me.” According to Lurianic cosmology, we are separated from the pure light of God. As broken vessels, we cannot contain God’s pure light any more than that light could exist on our plane without blowing it all to smithereens. Thoughwe may be estranged from God, God did not leave us. In thewords Cohen puts in God’s mouth, it is we who fail to “track him down”, we who “put the distance between” us. In a startling paradox, this very distance which separates us is that which unites us. God declares, “I am the distance between all of the moments that we will be”. In between those moments when the veil is withdrawn and we experience union with God, God is still present. As Pally writes, “This ”I“ is the stuff “between” the discrete moments of our lives; it is their structure and ground.” Cohen suggests that existence and communion are possible because God stands behind the structure of our lives and of the very universe, connecting and mediating between all things. We may be estranged from the source, but we are never far from it, for if God were not present we would not merely be alone, we would in fact cease to exist.
In the second stanza, God tell us that he needs us, both “to carry my children in” (a reference to Moses and/or Noah), and to “kill a child” (the story of Abraham and Isaac). Like it or not, our lives have purpose and we have tasks to do, for good and for evil. But do we have any choice in the matter? The answer in the next stanza is a tentative “yes”. As Freedman argues, God needs us just as we need God. We find that despite the distance between us, a relationship, indeed a partnership with God, is still possible.
In Jeremiah 29:13 God told his people, “You will seek me and find me, when you seek me with all your heart.” In the final stanza, God tells us that ifwe succeed in “tracking him down”, he will “surrender” to us, he will make himself known to us. The task of “tracking down God” requires great perseverance. Cohen considers Moses, Jesus and Jacob to be among those who wrestled with God and who persevered. Yet, the cost of tracking down God is high. Jesus was broken on the cross, and Jacob walked the rest of his life with a limp. Nevertheless, we can learn from them to persevere in covenant and become healers, for that is what those in covenant do for each other. As Pally writes, “The broken man will be repaired by us because God will teach us to repair the broken among us.”
«Γνωρίζεις Ποιος Είμαι» (1969)
Το τραγούδι «Γνωρίζεις Ποιος Είμαι» μιλάει παραδόξως για την αγνωσία γνώσης του Θεού. Στο ρεφρέν, ο Θεός δηλώνει: «Γνωρίζεις Ποιος Είμαι», και ο Κοέν γνωρίζει. «Ο Ων», το Τετραγράμματο, είναι το όνομα με το οποίο ο ένας Θεός αποκάλυψε τον εαυτό του μέσω του Μωυσή στο λαό του Ισραήλ. Επιπλέον, ο ίδιος ο Κοέν έχει «κοιτάξει τον ήλιο», μια αναφορά στην εμπειρία του Θεού ενώ βρισκόταν υπό την επήρεια LSD. Ωστόσο, όπως γνωρίζει ο Κοέν από τη λουριανή Καββάλα, ο Θεός είναι το «τίποτα», δηλαδή δεν υπόκειται σε ορισμούς, βρίσκεται πέρα από την ανθρώπινη κατανόηση, πέρα από τις προσπάθειές μας να περιγράψουμε την πηγή των πάντων με λέξεις.
Η πηγή που πληροί τα πάντα, εκείνος που είναι ο Ων [ενν. ο Είναι] και το τι είναι, ο Θεός και η δημιουργία, η ενότητα όλων των πραγμάτων που αντιλαμβανόμαστε ως «ένα», είναι το ein sof. Είναι χωρίς τέλος, καθαρό φως χωρίς διαφοροποιήσεις, ταυτόχρονα τα πάντα και ως εκ τούτου το «τίποτα». Ο Κοέν ανακεφαλαιώνει αυτή τη διδασκαλία στην αυτοπεριγραφή του Θεού: «Εγώ είμαι αυτός που αγαπά να μεταβάλλεται από το τίποτα στο ένα». Το καθαρό, αδιαφοροποίητο φως αποσύρθηκε για να κάνει χώρο στη δημιουργία, ώστε να γεμίσει με το φως του. Όπως εξηγεί ο Freedman, η διαδικασία της δημιουργίας, η οποία κινείται «από το άπειρο μηδέν του ein sof στην ενότητα του Θεού στον κόσμο» είναι σιωπηρά κυκλική, από το ένα στο τίποτα και πάλι πίσω στο ένα.
Ο Θεός δηλώνει στην πρώτη στροφή: «Δεν μπορώ να σε ακολουθήσω, αγάπη μου, δεν μπορείς να με ακολουθήσεις». Σύμφωνα με τη λουριανή κοσμολογία, είμαστε χωρισμένοι από το καθαρό φως του Θεού. Ως σπασμένα δοχεία, δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε το αγνό φως του Θεού, καθώς το φως αυτό δεν θα μπορούσε να υπάρξει στο δικό μας επίπεδο χωρίς να διαλύσει τα πάντα. Αν και μπορεί να είμαστε αποξενωμένοι από τον Θεό, ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε. Σύμφωνα με τις λέξεις που βάζει ο Κοέν στο στόμα του Θεού, εμείς είμαστε αυτοί που αποτυγχάνουμε να τον «εντοπίσουμε», εμείς που «βάζουμε την απόσταση μεταξύ μας». Σε ένα εκπληκτικό παράδοξο, αυτή ακριβώς η απόσταση που μας χωρίζει είναι αυτή που μας ενώνει. Ο Θεός δηλώνει: «Εγώ είμαι η απόσταση ανάμεσα σε όλες τις στιγμές που θα είμαστε». Ανάμεσα σε αυτές τις στιγμές που το πέπλο αποσύρεται και βιώνουμε την ένωση με τον Θεό, ο Θεός εξακολουθεί να είναι παρών. Όπως γράφει ο Pally, «αυτό το "Εγώ" είναι το υλικό "ανάμεσα" στις διακριτές στιγμές της ζωής μας—είναι η δομή και το έδαφός τους». Ο Κοέν προτείνει ότι η ύπαρξη και η κοινωνία είναι δυνατές επειδή ο Θεός βρίσκεται πίσω από τη δομή της ζωής μας και του ίδιου του σύμπαντος, συνδέοντας και μεσολαβώντας μεταξύ όλων των πραγμάτων. Μπορεί να είμαστε αποξενωμένοι από την πηγή, αλλά ποτέ δεν είμαστε μακριά από αυτήν, διότι αν ο Θεός δεν ήταν παρών δεν θα ήμασταν απλώς μόνοι, αλλά στην πραγματικότητα θα παύαμε να υπάρχουμε.
Στη δεύτερη στροφή, ο Θεός μας λέει ότι μας χρειάζεται, τόσο ‘για να φέρουμε μέσα μας τα παιδιά [του]’ (αναφορά στον Μωυσή ή/και τον Νώε), όσο και για να «σκοτώσουμε ένα παιδί» (η ιστορία του Αβραάμ και του Ισαάκ). Είτε μας αρέσει είτε όχι, η ζωή μας έχει σκοπό και έχουμε καθήκοντα να κάνουμε, για καλό και για κακό. Αλλά έχουμε κάποια δυνατότητα επιλογής σε αυτό το θέμα; Η απάντηση στην επόμενη στροφή είναι ένα αβέβαιο «ναι». Όπως υποστηρίζει ο Freedman, ο Θεός μας χρειάζεται όπως τον χρειαζόμαστε κι εμείς. Διαπιστώνουμε ότι, παρά την απόσταση που μας χωρίζει, μια σχέση, πράγματι μια σχέση συνεργασίας με τον Θεό, είναι ακόμα δυνατή.
Στο Ιερεμίας 29:13 ο Θεός είπε στον λαό του: «Θα με αναζητήσετε και θα με βρείτε, όταν με αναζητήσετε με όλη σας την καρδιά». Στην τελευταία στροφή, ο Θεός μας λέει ότι αν καταφέρουμε να τον «εντοπίσουμε», θα μας «παραδοθεί», θα μας γνωστοποιήσει τον εαυτό του σε εμάς. Το έργο της «ανίχνευσης του Θεού» απαιτεί μεγάλη εγκαρτέρηση. Ο Κοέν θεωρεί ότι ο Μωυσής, ο Ιησούς και ο Ιακώβ είναι μεταξύ εκείνων που πάλεψαν με τον Θεό και που εγκαρτέρησαν. Ωστόσο, το κόστος εντοπισμού του Θεού είναι υψηλό. Ο Ιησούς συντρίφτηκε στον σταυρό και ο Ιακώβ περπατούσε το υπόλοιπο της ζωής του κουτσαίνοντας. Παρ’ όλα αυτά, μπορούμε να μάθουμε από αυτούς να εγκαρτερούμε στη σχέση διαθήκης και να γινόμαστε θεραπευτές, γιατί αυτό κάνουν οι άνθρωποι που βρίσκονται σε σχέση διαθήκης ο ένας προς τον άλλον. Όπως γράφει ο Pally, «ο συντετριμμένος άνθρωπος θα επιδιορθωθεί από εμάς, επειδή ο Θεός θα μας διδάξει να επιδιορθώνουμε τους συντετριμμένους ανάμεσά μας».* Joel Burnell,
“Touching the Perfect, embracing the Real: Leonard Cohen and Theodicy,”
Theologica Wratislaviensia, vol. 15 (2020), pp. 120-122.
Pavlos D. Vasileiadis,
“The history of the Tetragrammaton in the Bible and Bible translations”
(«Η ιστορία του Τετραγράμματου
στο κείμενο της Αγίας Γραφής και στις βιβλικές μεταφράσεις»).
Nordic Bible Museum, Oslo, Norway,
March 17, 2022.
* Peter Canisius / Πέτρος Κανίσιος
(Gr. transl. Georg Meyr / ελλ. μετάφρ. Γεώργιος Μάριος),
Κατηχισμός εικονισμένος, 1613.
 |
| * |
* Crispin Fletcher-Louis,
Jesus Monotheism: Volume 1: Christological Origins: The Emerging Consensus and Beyond,
Cascade Books An Imprint of Wipf and Stock Publishers, 2015,
p. 139.
EXODUS—NOTE ON 3:14 I am who I am. In response to Moses’ question (“What is [your] name?” v. 13), God reveals his name to be “Yahweh” (corresponding to the four Hebrew consonants YHWH). The three occurrences of “I AM” in v. 14 all represent forms of the Hebrew verb that means “to be” (Hb. hayah), and in each case are related to the divine name Yahweh (i.e., “the LORD”; see note on v. 15). The divine name Yahweh has suggested to scholars a range of likely nuances of meaning: (1) that God is self-existent and therefore not dependent on anything else for his own existence; (2) that God is the creator and sustainer of all that exists; (3) that God is immutable in his being and character and thus is not in the process of becoming something different from what he is (e.g., “the same yesterday and today and forever,” Heb. 13:8); and (4) that God is eternal in his existence. While each of these points is true of God, the main focus in this passage is on the Lord’s promise to be with Moses and his people. The word translated “I am” (Hb. ’ehyeh) can also be understood and translated as “I will be” (cf. esv footnote). Given the context of Ex. 3:12 (“I will be with you”), the name of Yahweh (“the Lord”) is also a clear reminder of God’s promises to his people and of his help for them to fulfill their calling. In each of these cases, the personal name of God as revealed to Moses expresses something essential about the attributes and character of God.
* ESV Study Bible, Exodus 3:14.
 |
 Joshua J. F. Coutts, The Divine Name in the Gospel of John [Το Θεϊκό Όνομα στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη], Mohr Siebeck, 2017, p. 28. |
transl. Margaret Dunlop Gibson,* The Commentaries of Isho'Dad of Merv Bishop of Hadatha (c. 850 A.D.) in Syriac and English,
Cambridge University Press, 2011 (1911),
1:88, 2:148
 |
* Καλλίστου Ware, Η Δύναμη του Ονόματος, Εκδόσεις Πορφύρα, 2015 (μετάφρ.)/1986, σσ. 36, 37. |
It had been a Jewish girl who, at the command of the Voice which sounded in her ears, in her heart, along her blood, and through the central cells of her body, had uttered everywhere in herself the perfect Tetragrammaton. What the high priest vicariously spoke among the secluded mysteries of the Temple, she substantially pronounced to God. Redeemed from all division in herself, whole and identical in body and soul and spirit, she uttered the Word and the Word became flesh in her.
* Charles Williams, All Hallows' Eve, 1945.
 |
... Ο Θεός της εξόδου και της ανάστασης δεν "είναι" αιώνια παρουσία, αλλά υπόσχεται την παρουσία του και την εγγύτητά του σε εκείνον που ακολουθεί το μονοπάτι στο οποίο αποστέλλεται στο μέλλον. Ο ΓΧΒΧ, ώς το όνομα του Θεού που πρώτα απ' όλα υπόσχεται την παρουσία του και τη βασιλεία του και τα καθιστά αναμενόμενα για το μέλλον, είναι Θεός "με το μέλλον ώς ουσιώδη φύση του", Θεός υπόσχεσης και ο οποίος αφήνει το παρόν να αντιμετωπίσει το μέλλον, Θεός του οποίου η ελευθερία είναι η πηγή των νέων πραγμάτων που επέρχονται. Το όνομά του δεν αποτελεί κρυπτογράφημα για την "αιώνια παρουσία", ούτε μπορεί να αποδοθεί με την λέξη ΕΙ, δηλ. "είσαι". Το όνομά του είναι ένα οδοιπορικό όνομα, ένα όνομα υπόσχεσης το οποίο φανερώνει ένα νέο μέλλον, ένα όνομα του οποίου η αλήθεια βιώνεται στην ιστορία δεδομένου ότι η υπόσχεσή του φανερώνει τις μελλοντικές του δυνατότητες. ... Αυτός ο Θεός είναι παρών εκεί όπου προσμένουμε τις υποσχέσεις του με ελπίδα και μεταμόρφωση. * Jurgen Moltmann, Theology of Hope [Θεολογία της Ελπίδας], Harper & Row, 1967, p./σ. 30. |
 |
| Papyrus Vindobonensis Greek 39777 Tetragrammata |
 |
The most downloaded article of the Open Theology journal for more than one and a half years. |
 | |
Pavlos D. Vasileiadis, “Aspects of rendering the sacred Tetragrammaton in Greek.” Open Theology, Volume 1, Issue 1 (Jan 2015), 56-88. DOI: 10.2478/opth-2014-0006 [PDF, English] |
Reference forms:
MLA: Vasileiadis, Pavlos D. "Aspects of rendering the sacred Tetragrammaton in Greek." Open Theology 1.1 (2014).
APA: Vasileiadis, P. D. (2014). Aspects of rendering the sacred Tetragrammaton in Greek. Open Theology, 1(1).
ISO 690: VASILEIADIS, Pavlos D. Aspects of rendering the sacred Tetragrammaton in Greek. Open Theology, 2014, 1.1.
Psalm / Ψαλμός 29|28:
1 מִזְמ֗וֹר לְדָ֫וִ֥ד הָב֣וּ לַֽ֭יהוָה בְּנֵ֣י אֵלִ֑ים הָב֥וּ לַ֜יהוָ֗ה כָּב֥וֹד וָעֹֽז׃
2 הָב֣וּ לַֽ֭יהוָה כְּב֣וֹד שְׁמ֑וֹ הִשְׁתַּחֲו֥וּ לַ֜יהוָ֗ה בְּהַדְרַת־קֹֽדֶשׁ׃
3 ק֥וֹל יְהוָ֗ה עַל־הַ֫מָּ֥יִם אֵֽל־הַכָּב֥וֹד הִרְעִ֑ים יְ֜הוָ֗ה עַל־מַ֥יִם רַבִּֽים׃
4 קוֹל־יְהוָ֥ה בַּכֹּ֑חַ ק֥וֹל יְ֜הוָ֗ה בֶּהָדָֽר׃
5 ק֣וֹל יְ֭הוָה שֹׁבֵ֣ר אֲרָזִ֑ים וַיְשַׁבֵּ֥ר יְ֜הוָ֗ה אֶת־אַרְזֵ֥י הַלְּבָנֽוֹן׃
6 וַיַּרְקִידֵ֥ם כְּמוֹ־עֵ֑גֶל לְבָנ֥וֹן וְ֜שִׂרְיֹ֗ן כְּמ֣וֹ בֶן־רְאֵמִֽים׃
7 קוֹל־יְהוָ֥ה חֹצֵ֗ב לַהֲב֥וֹת אֵֽשׁ׃
8 ק֣וֹל יְ֭הוָה יָחִ֣יל מִדְבָּ֑ר יָחִ֥יל יְ֜הוָ֗ה מִדְבַּ֥ר קָדֵֽשׁ׃
9 ק֤וֹל יְהוָ֙ה׀ יְחוֹלֵ֣ל אַיָּלוֹת֘ וַֽיֶּחֱשֹׂ֪ף יְעָ֫ר֥וֹת וּבְהֵיכָל֑וֹ כֻּ֜לּ֗וֹ אֹמֵ֥ר כָּבֽוֹד׃
10 יְ֭הוָה לַמַּבּ֣וּל יָשָׁ֑ב וַיֵּ֥שֶׁב יְ֜הוָ֗ה מֶ֣לֶךְ לְעוֹלָֽם׃
11 יְֽהוָ֗ה עֹ֭ז לְעַמּ֣וֹ יִתֵּ֑ן יְהוָ֓ה׀ יְבָרֵ֖ךְ אֶת־עַמּ֣וֹ בַשָּׁלֽוֹם׃
Οὗτος ὁ θεὸς ὀνόματος κρείττων, οὗτος ὁ ἀφανής, οὗτος ὁ φανερώτατος· ὁ τῷ νοῒ θεωρητός, οὗτος ὁ τοῖς ὀφθαλμοῖς ὁρατός· οὗτος ὁ ἀσώματος, ὁ πολυσώματος, μᾶλλον δὲ παντοσώματος. οὐδέν ἐστιν οὗτος ὃ οὐκ ἔστι· πάντα γὰρ <ἃ> ἔστι καὶ οὗτός ἐστι, καὶ διὰ τοῦτο ὀνόματα ἔχει ἅπαντα, ὅτι ἑνός ἐστι πατρός, καὶ διὰ τοῦτο αὐτὸς ὄνομα οὐκ ἔχει, ὅτι πάντων ἐστὶ πατήρ.
[Greek text: A. D. Nock & A. J. Festugière]
This is God, greater than a name. He is unmanifest, yet He is most manifest; He can be perceived by Nous; He can be seen by the eyes. He is bodiless, yet He has many bodies, or rather every body. Nothing is which He is not. For He is all that exists and He has therefore all names, because all names come from one Father, and that is why He Himself has no name, for he is the Father of all.
[transl. Salaman, van Oyen & Wharton]
He is the God beyond all name; He the unmanifest, He the most manifest; He whom the mind [alone] can contemplate, He visible unto the eyes [as well] ; He is the one of no body, the one of many bodies, nay, rather He of every body. Naught is there which He is not. For all are He and He is all. And for this cause hath He all names, in that they are one Father's. And for this cause hath He Himself no name, in that He's Father of [them] all.
[transl. G. R. S. Mead]
Job is confounded not by a vain and arrogant inventory of created items but by his own shortsightedness in blaming a god he believed omnipotent and whim sical. Job realizes that Yhwh is fully involved in his creatures' suffering and struggle. This is precisely why the text has shifted from the use of divine nonpersonal designations such as El, Elohim, Eloah, El Shadday, to the proper name, Yhwh. Yhwh himself stresses the meaning of the shift in 40:2: "Shall a faultfinder contend with Shadday? Anyone who argues with Eloah must respond." As we have seen, God challenges Job. He is telling Job that as long as he engages him as omnipotent Elohim, he, Job, is insignificant and his suffering is lost in the void. The dialogue becomes meaningful when God is the personal respondent that the name Yhwh signifies. Yhwh stresses the inanity of disputing with Eloah or Shadday and the necessity for him to reveal himself as the human's intimate engaged in the fight against evil. Job's reply is the dawning of an insight: "I have uttered what I did not understand" (42:3). Indeed, as long as he tried to contend with the distant deity, he elicited no answer, made no progress, and ended up as a "faultfinder."
* André Lacocque,
“The Deconstruction of Job's Fundamentalism,”
Journal of Biblical Literature,
Vol./Τόμ. 126, No./Αρ. 1 (Spring/Άνοιξη, 2007),
The Society of Biblical Literature,
p. 91 [pp. 83-97].
 |
Paleo-Hebrew inscription no. 383, dated at 4th/3rd cent. B.C.E. found at the Mount Gerizim excavations that is including the Tetragrammaton. Yitzhak Magen, Haggai Misgav & Levana Tsfania, Mount Gerizim excavations, Vol. 1: The Aramaic, Hebrew and Samaritan inscriptions, Staff Officer for Archaeology-Civil Administration of Judea and Samaria: Israel Antiquites Authority, Jerusalem 2004, pp. 254, 255. |
%2Bp.%2B461.png)
+cover.jpg)
%2Bcover.jpg){kind=link}