Θὰ μάθουν [καὶ οἱ δικοί μας Χριστιανοὶ] πρῶτα πρῶτα ὅτι εἶναι μὲν δική τους ἡ Χριστιανικὴ πίστι, ἀλλ̉ ὄχι καὶ τὸ ἔδαφος τῆς Ἑλλάδος. ὅτι εἶναι καὶ τῶν ἄλλων τὸ ἔδαφος καὶ τῆς ὑπαίθρου καὶ τῶν πλατειῶν καὶ τῶν δρόμων καὶ τῶν νεκροταφείων στὸ ποσοστὸ φυσικὰ ποὺ τοὺς ἀναλογεῖ. κι ὅτι δὲν μποροῦν, δὲν τοὺς ἄφησε τέτοια παραγγελία ὁ Χριστός, νὰ καταλαμβάνουν μὲ τὶς πομπὲς καὶ τὶς λιτανεῖες των τὶς προκυμαῖες, τὶς πλατεῖες, καὶ τοὺς δρόμους, καὶ νὰ σταματοῦν τὴν κυκλοφορία, οὔτε νὰ ἐνοχλοῦν μὲς στ̉ ἄγρια μεσάνυχτα ἢ καὶ τὸ πρωῒ πρωῒ τοὺς ἄλλους μὲ τοὺς ἐπιταφίους των, μὲ τὶς καμπανοκρουσίες των, μὲ τὰ βλάσφημα βεγγαλικά τους καὶ τὶς ἐπικίνδυνες μπαλωθιές των, μὲ τὰ μεγάφωνά τους˙ δὲν μποροῦν νὰ ὑποχρεώνουν τὸ κράτος νὰ θάβῃ τὸν ὁπωσδήποτε αἱρετικὸ καὶ παλαβὸ Καΐρη ὄχι στὸ νεκροταφεῖο ἀλλὰ στὴν αὐλὴ τῆς φυλακῆς, ὅπου τὸν φυλάκισε ἡ ἐκκλησία παρὰ τὴ σεμνὴ κωλυσιεργία τοῦ ἁμαρτωλοῦ κράτους καὶ παρὰ τὴ διαμαρτυρία τοῦ συνηγόρου του Σαριπόλου ὅτι εἶναι γέρος κι ἄρρωστος καὶ μέσα στὸ καταχείμωνο, στὴν κρύα φυλακή, θὰ πεθάνῃ σ̉ ἕνα μῆνα, πρᾶγμα ποὺ συνέβη κιόλας. δὲν ἔπρεπε ἡ ἐκκλησία ν̉ ἀπαγορεύσῃ ἀκόμη καὶ στὸ γέρο ἀδερφό του νὰ παραστῇ στὴν ταφή του στὴν αὐλὴ τῆς φυλακῆς. κι ὅταν δικαίως καταδίκασε ὡς αἱρετικὸ τὸ Μακράκη, δὲν ἔπρεπε νὰ τοῦ κατάσχῃ ἡ ἐκκλησία καὶ τὴν περιουσία του, τόσο τὴν προσωπική του ὅσο καὶ τὴν τοῦ σωματείου του, οὔτε νὰ τὸν βάλῃ αὐτὸν τρεῖς μῆνες στὴ φυλακή, καὶ τοὺς ὀπαδούς του τρία χρόνια στὴν ἐξορία καὶ σὲ κράτησι μέσα σὲ μοναστήρια.
philologus.gr, 17 Σεπτεμβρίου 2011.
Βλέπε επίσης:
* Λέων Μπραγκ,
«Το μέλλον του Ελληνισμού στον ιδεολογικό κόσμο του Μακράκη»,
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ), Σχολή Θεολογική, Τμήμα Θεολογίας, 1992.
