Jean Baptiste-François Pitra: Iuris ecclesiastici Graecorum historia et monumenta

Jean Baptiste-François Pitra *

Iuris ecclesiastici
Graecorum
historia et monumenta

Volume / Τόμος 1 *

Volume / Τόμος 2 *

[Greek/Ελληνικά-Latin/Λατινικά, PDF]

Μιχάλης Σετάτος: Το πρόβλημα της εξέλιξηςτου αρχαίου ελληνικού υ ως τα νέα ελληνικά

Μιχάλης Σετάτος,
«Το πρόβλημα της εξέλιξης του αρχαίου ελληνικού υ ως τα νέα ελληνικά»,
Ελληνικά τ. 20ος, τεύχ. 2ο, Θεσσαλονίκη 1967,
σσ. 338-348.
[Ελληνικά/Greek, PDF]

Νίκολαος Κούρσουλας ο Ζακύνθιος, Σύνοψις της ιεράς θεολογίας /Nikolaos Koursoulas of Zakynthos, Synopsis of the Orthodox Theology

Σύνοψις τῆς ἱερᾶς θεολογίας,
φιλοπονηθεῖσα εἰς ὠφέλειαν τῶν ὀρθοδόξων φιλομαθῶν
παρὰ Νικολάου Κούρσουλα τοῦ Ζακυνθίου
διδασκάλου, φιλοσόφου καὶ θεολόγου

Nikolaos Koursoulas of Zakynthos,
Synopsis of the Orthodox Theology

(Ζάκυνθος/Zakynthos, 1862)


Add MS 10377 © The British Library Board

Mart-Jan Paul:The Identity of the Angel of the LORD /Η Ταυτότητα του Αγγέλου του ΚΥΡΙΟΥ

«As for the expression ‘the Angel of the LORD,’ I conclude that, from a grammatical point of view, it is very difficult to see this angel as a special one. It is impossible to be sure that in each story the same, special angel is meant. The rules for determination of a word in Hebrew are too different from our rules. The translation ‘angel of the LORD’ was also questioned, while it is a tautology in English. It seems better to translate ‘messenger’, and to regard the name of God as a qualifier to denote a heavenly messenger instead of a human one.»

«Όσον αφορά την έκφραση "ο Άγγελος του ΚΥΡΙΟΥ", συμπεραίνεται ότι, από γραμματικής άποψης, είναι πολύ δύσκολο να θεωρηθεί αυτός ως κάποιος ιδιαίτερος άγγελος. Είναι αδύνατο να είμαστε βέβαιοι ότι εννοείται σε κάθε ιστορία ο ίδιος, ιδιαίτερος άγγελος. Οι κανόνες για τον προσδιορισμό μιας λέξης στην Εβραϊκή είναι πολύ πιο διαφορετικοί από τους δικούς μας. Η μετάφραση "άγγελος του ΚΥΡΙΟΥ" επίσης τέθηκε υπό αμφισβήτηση, ενώ αποτελεί ταυτολογία στην Αγγλική. Φαίνεται καλύτερο να μεταφραστεί "αγγελιοφόρος" και να θεωρηθεί το όνομα του Θεού ως προσδιοριστικό που υποδηλώνει έναν ουράνιο αγγελιοφόρο αντί ενός ανθρώπινου».

* Mart-Jan Paul,
“The Identity of the Angel of the LORD”
«Η Ταυτότητα του Αγγέλου του ΚΥΡΙΟΥ»,
Hiphil 4 (2007) 5.1.2007,
p./σ. 11.
[English/Αγγλικά, PDF]

The Tetragrammatonat the temple of Soleb at Nubia(Amenhotep [Amenophis] III) /Το Τετραγράμματοστο ναό της Σόλεμπ της Νουβίας(Φαραώ Αμενχοτέπ [Αμένωφις] Γ')

«The localization of the "Land of the Shasu" in the mountainous districts of Se'ir east of the Arabah has an interesting consequence for one name in the mentioned lists from Soleb and Amarah—"Yhw (in) the land of the Shasu." For half a century it has been generally admitted that we have here the tetragrammaton, the name of the Israelite god, "Yahweh"; and if this be the case, as it undoubtedly is, the passage constitutes a most precious indication of the whereabouts during the late fifteenth century B.C. of an enclave revering this god. And while it would be wrong to jump to the conclusion that "Israel" as known from the period of the Judges or the early monarchy was already in existence in Edom at this time, one cannot help but recall the numerous passages in later Biblical tradition that depict Yahweh "coming forth from Se'ir" and originating in Edom. The only reasonable conclusion is that one major component in the later amalgam that constituted Israel, and the one with whom the worship of Yahweh originated, must be looked for among the Shasu of Edom already at the end of the fifteenth century B.C.»

* Donald B. Redford,
Egypt, Canaan, and Israel in Ancient Times
[Αίγυπτος, Χαναάν και Ισραήλ στους Αρχαίους Χρόνους],
Princeton University Press, 1993,
pp./σσ. 272, 273.

* Bernhard Grdseloff,
«Edôm, d'après les sources égyptiennes»
[«Ο Εδώμ, σύμφωνα με τις αιγυπτιακές πηγές»],
Revue de I'Histoire Juive en Egypte 1 1947,
pp./σσ. 79-82.
[French/Γαλλικά, HTML/JPG]







* Ελεύθερο Βήμα,
«Το όνομα Γιαχβέ σε Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά κείμενα»,
Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2010,
pp./σσ. 16, 17.
[Greek/Ελληνικά, PDF]


* Η Σκοπιά,
«Το Όνομα του Θεού, Ιεχωβά, σε Αιγυπτιακό Ναό»,
1 Μαΐου 2010,
pp./σσ. 21, 22.
[Greek/Ελληνικά, PDF]


* Image source / Πηγή εικόνας: divine-name.info

Richard Dawkins concerning the Pope, Hitler & Christianity(London, 18-Sept-2010) /Ο Richard Dawkins σχετικά με τον Πάπα, τον Χίτλερ & τον χριστιανισμό(Λονδίνο, 18/9/2010)

Efrem Yildiz:The Aramaic Language and its Classification /Η Αραμαϊκή Γλώσσα και η Ταξινόμησή της

* Efrem Yildiz,
«The Aramaic Language and its Classification»
[«Η Αραμαϊκή Γλώσσα και η Ταξινόμησή της»],
Journal of Assyrian Academic Studies Vol./Τόμ. 14, No./Αρ. 1 04/2000.
[English/Αγγλικά, PDF]

Pseudonymity & the books of the Bible /Η Ψευδωνυμία & τα βιβλία της Αγίας Γραφής

* Joyce G. Baldwin,
“Is There Pseudonymity in the Old Testament?” *
[«Υπάρχει Ψευδωνυμία στην Παλαιά Διαθήκη;»],
Themelios 4.1 (1978): 6-12.
[English/Αγγλικά, PDF]




* Conrad Gempf,
“Pseudonymity and the New Testament” *
[«Ψευδωνυμία και Καινή Διαθήκη»],
Themelios 17.2 (January/February 1992): 8-10.
[English/Αγγλικά, HTML]

* Terry L. Wilder,
Pseudonymity, the New Testament, and Deception: An Inquiry into Intention and Reception *
[Ψευδωνυμία, Καινή Διαθήκη και Εξαπάτηση: Διερεύνηση της Πρόθεσης και της Πρόσληψης],
University Press of America, 2004.
[diglot.wordpress.com review]

The Ιnstituto per le Οpere di Religione& the HolocaustΤο Ινστιτούτο Θρησκευτικών Έργων(Τράπεζα του Βατικανού)& το Ολοκαύτωμα

«Θύματα του Ολοκαυτώματος ενήγαγαν πέρυσι την τράπεζα [του Βατικανού, επίσημο όνομα Ινστιτούτο Θρησκευτικών Έργων (Ιnstituto per le Οpere di Religione, ΙΟR)] ενώπιον της αμερικανικής Δικαιοσύνης, υποστηρίζοντας ότι είχε δεχτεί τους θησαυρούς των εβραίων που είχαν αρπάξει οι ναζιστές από την Κροατία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αγωγή απορρίφθηκε για τυπικούς λόγους όμως».

* Σπύρος Φράγκος,
«Έτορε Γκότι Τεντέσκι: Ξεπλένει χρήμα ο Πάπας;»,
Το Βήμα, Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010.

Jean Calvin:Greek & Greek-Latin Catechisms /Ιωάννης Καλβίνος:Στοιχείωσις της Χριστιανών πίστεως (κατήχηση)

Jean Calvin (Jean Cauvin)

Ιωάννης Καλβίνος (Ζαν Κοβέν),

Στοιχείωσις τῆς Χριστιανῶν πίστεως ~
Rudimenta Fidei Christianæ
(1551, παρά Ρωβέρτω τω Στεφάνω, Γενεύη)
[Ελληνικά/Greek, PDF]

Στοιχείωσις τῆς Χριστιανῶν πίστεως, ἢ Κατηχισμὸς ~
Rudimenta Fidei Christianæ, sive Catechismus
(1575, Ερρίκος Στέφανος, Γενεύη)
[Ελληνικά-Λατινικά/Greek-Latin, PDF]

(Στοιχείωσις, 1551, σ. 126)

«After his return from Strasburg Calvin rewrote the Catechism on a larger scale, and arranged in questions and answers: the catechist drawing out the information, and the pupil or child seeming to teach the master. It was prepared in great haste, for the printer demanded copy without giving him time to revise it. He often desired to perfect the book, but found no time. [ftn. So he said himself on his death-bed; see Stähelin, Vol. II. p. 467.] It appeared in French, 1541 or 1542,[ftn. 'Le Catechisme de l’Église de Genève, c’est à dire le Formulaire d’instruire les enfans en la Chrestienté fait en manière de dialogue ou le ministre interrogue et l’enfant respond.' The oldest copy extant was found in the ducal library at Gotha, printed 1545. On other editions, see the Prolegomena to Opera, Vol. VI.] in Latin, 1545, [ftn. 'Catechismus Ecclesiæ Genevensis, hoc est, Formula erudiendi pueros in doctrina Christi. Autore Joanné Calvino.' The Preface to the Latin edition is dated 'Genevæ, 4 Calendas Decembris, 1545.' The Strasburg editors give the French and Latin texts of 1545 in parallel columns, Vol. VI. pp. 8–159. In many editions Calvin's Liturgy is added.] and very often. It was also translated into Italian (1551 and 1556), Spanish (1550), English (1556), German, Dutch, Hungarian, even into Greek and Hebrew. [ftn. Beza, in Vita, ad ann. 1541: 'Scripsit Catechismum Gallice et Latine, ab illo priore minime discrepantem, sed multo auctiorem, et in quæstiones ac responsiones distributum: quem merito nobis liceat admirandum quoddam opus vocare, tantopere plurimis etiam exteris populis probatum, ut non modo vernaculis plurimis linguis, utpote Germanica, Anglica, Scotica, Belgica, Hispanica, sed etiam Hebraice ab Immanuele Tremellio Judæo Christiano, et Græce ab Henrico Stephano legatur elegantissime conversus.' The title of the Greek translation is, Στοιχείωσις τῆς Χριστιανῶν πίστεως, ἠ Κατηχισμὸς, κατὰ τὴν παλαιὰν ὀνομασίαν. Græce et Latine, 1563.] It was used for a long time in Reformed Churches and schools, especially in France and Scotland, and served a good purpose in promoting an intelligent piety and virtue on the solid basis of systematic Biblical instruction. Educational religion, which grows with our growth, is the most substantial, and must ever be the main reliance of the Church.

The object of this work, as explained in the preface, was to restore the catechetical instruction of the ancient Church, so sadly neglected by the Papists, who substituted for it the ceremony of confirmation, and to secure greater unity of faith and doctrine in the scattered Reformed congregations. Calvin showed his churchly tact in making the Apostles' Creed, the Ten Commandments, and the Lord's Prayer the basis. The leading idea is man's relation to God, and his heavenly destination. The whole is divided into five parts, as follows: 1. Of Faith—an exposition of the Creed (which here, as in the Heidelberg Catechism, precedes the Ten Commandments, while in the earlier Catechism of Calvin the opposite order was observed); [ftn. He made the Apostles' Creed the basis of his 'Catechism' and 'Institutes,' not because he believed it to be literally the product of the Apostles, but because it is a faithful summary of their teaching ('ex eorum scriptis fideliter collecta,' 'tiré de la pure doctrine apostolique'), and a formula which best expresses the common Christian faith ('formula confessionis, quam inter se communem habent Christiani omnes').] 2. Of the Law, or the Ten Commandments; 3. Of Prayer; 4. Of the Word of God; 5. Of the Sacraments. In the French edition the Catechism is divided into fifty-five lessons, for the fifty-two Sundays of the year and the three great festivals—a method followed in the later editions of the Heidelberg Catechism.»

* Philip Schaff,
Creeds of Christendom, with a History and Critical notes,
Volume I. The History of Creeds,
Harper, 1877,
§ 58. The Catechism of Geneva. A.D. 1536 AND 1541.
[English/Αγγλικά, HTML & PDF]