European Court of Human Rights vindicates Jehovah's Witnesses in France /Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δικαιώνει τους Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Γαλλία

ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ, Γαλλία—Σήμερα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αποφάσισε ότι η κυβέρνηση της Γαλλίας παραβίασε τα δικαιώματα των Μαρτύρων του Ιεχωβά κατά την απόπειρά της να επιβάλει αναδρομικό φόρο 60% σε όλες τις θρησκευτικές συνεισφορές που έκαναν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Γαλλία μεταξύ των ετών 1993 και 1996.

Εν συνόλω, η γαλλική κυβέρνηση επεδίωξε να εξαναγκάσει το Σωματείο των Μαρτύρων του Ιεχωβά Γαλλίας να πληρώσει 58 εκατομμύρια ευρώ (πάνω από 82.000.000 δολάρια ΗΠΑ), ποσό που ξεπερνάει κατά πολύ το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων του Σωματείου. Καμία άλλη μεγάλη θρησκεία στην Γαλλία δεν φορολογήθηκε ποτέ σε τόσο υπερβολικό βαθμό.

Το δικαστήριο αποφάσισε ομόφωνα ότι οι ενέργειες της κυβέρνησης παραβίασαν τη θρησκευτική ελευθερία των Μαρτύρων του Ιεχωβά όπως την εγγυάται η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Αποφάσισε ότι ο επίμαχος φόρος είχε ως αποτέλεσμα την περικοπή της απαραίτητης οικονομικής υποστήριξης, και συνεπώς δεν είχε πλέον τη δυνατότητα να εξασφαλίσει στα μέλη του την ελεύθερη άσκηση της θρησκείας τους στην πράξη. Ο φόρος απείλησε την επιβίωση ή τουλάχιστον παρενέβη σε σοβαρό βαθμό στην εσωτερική οργάνωση, στη λειτουργία του σωματείου και στις θρησκευτικές του δραστηριότητες. Το δικαστήριο επίσης εντόπισε ότι επειδή ο νόμος στον οποίο βασίστηκαν οι φορολογικές αρχές στη Γαλλία ήταν ανακριβής και η εφαρμογή του δεν ήταν επαρκώς προβλέψιμη, δεν ήταν δικαιολογημένη η παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Σε όλη τη διάρκεια της υπόθεσης, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υποστήριξαν ότι η μεροληπτική φορολόγηση επιβλήθηκε με σκοπό να πλήξει τη λατρεία που ασκούν πάνω από 123.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Γαλλία. Ήταν μία από τις πολλές ενέργειες στις οποίες προέβησαν οι αντιαιρετιστές βουλευτές για να κακοπαραστήσουν και να περιθωριοποιήσουν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Η σημερινή απόφαση του δικαστηρίου στέλνει ένα δυνατό μήνυμα προς την κυβέρνηση της Γαλλίας ότι θα πρέπει να υποστηρίξει το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας για όλους τους πολίτες της.

Μέλη της θρησκευτικής κοινότητας που ζουν στα κεντρικά γραφεία του Σωματείου στο Λουβιέ καλοδέχτηκαν εμφανώς τα νέα της νίκης. «Ήμασταν πάντα πεπεισμένοι ότι η θέση μας σε αυτό το ζήτημα ήταν ορθή. Ήταν άδικο από μέρους της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τη φορολόγηση ως όπλο εναντίον της πέμπτης μεγαλύτερης θρησκείας της Γαλλία», είπε ο πρόεδρος του Σωματείου των Μαρτύρων του Ιεχωβά Γαλλίας Μισέλ Μπλαζέ. Ο κ. Μπλαζέ σημείωσε επίσης ότι «οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι σχολαστικά έντιμοι όσον αφορά στην πληρωμή των φόρων. Οι συνεισφορές που κάνουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά για τη θρησκεία τους δεν πρέπει να φορολογούνται περισσότερο απ' ό,τι οι προσφορές προς οποιαδήποτε άλλη εκκλησία. Αυτή η υπόθεση αποτελεί νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων όσων ζουν στη Γαλλία και ελπίζουμε ότι θα σημειώσει το τέλος της θρησκευτικής ταλαιπωρίας για τους κατοίκους της Γαλλίας που είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά».

* jw-media.org, June 30, 2011 / 30 Ιουνίου 2011,
"European Court of Human Rights vindicates Jehovah's Witnesses in France"
[«Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δικαιώνει τους Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Γαλλία»].

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε τη Γαλλία σε υπόθεση των Μαρτύρων του Ιεχωβά /The European Court of Human Rights condemned France in a Jehovah's Witnesses' case

Témoins de Jéhovah:
la Cour européenne des droits de l'homme
condamne la France

pour Le Monde.fr | 30.06.11 | 15h26

C'est un arrêt qui fera date. Pour la première fois, la Cour européenne des droits de l'homme (CEDH) a reconnu, jeudi 30 juin, que le gouvernement français avait violé l'article 9 de la convention européenne sur la liberté religieuse. Plus significatif encore, cette condamnation intervient dans une affaire qui opposait l'Etat aux Témoins de Jéhovah (TJ), dont le statut d'association cultuelle est régulièrement mis en question par les administrations françaises, en dépit de décisions de justice qui lui reconnaissent ce statut.

L'arrêt de la CEDH, –qui peut encore faire l'objet d'un renvoi devant la grande chambre de la cour–, concerne un contentieux, qui opposait depuis plus de quinze ans l'association des Témoins de Jéhovah à l'administration fiscale française. "C'est une victoire", déclare au Monde l'avocat des TJ, Philippe Goni, qui souligne "l'unanimité" des sept juges européens, dont le Français Jean-Paul Costa.

UNE TAXATION QUI MENACE L'ASSOCIATION

Qualifiés de "secte" dans le rapport de l'assemblée nationale de 1995 publié sur ce sujet –et reconnu depuis caduque–, les Témoins de Jéhovah ont, à partir de cette date, fait l'objet de plusieurs contrôles fiscaux. L'association contestait ces contrôles, qui portaient sur les "dons manuels", –les offrandes des fidèles. Elle a donc saisi la justice dès l'ouverture de ces procédures fiscales. Le contentieux portait sur la question de savoir si ces offrandes devaient ou non bénéficier de l'exonération fiscale qui prévaut pour les dons et legs faits aux associations cultuelles et aux congrégations.

"Le fisc estimait que les dons révélés au cours de son contrôle devenaient taxables à hauteur de 60 % de leur montant pour les années 1993 à 1996, soit un montant de près de 23 millions d'euros", résume M^e Goni. La somme réclamée par l'administration fiscale s'élève aujourd‘hui, après calcul des pénalités, à 57,5 millions d'euros, rappelle la CEDH dans son arrêt.

L'association estimait que cette procédure fiscale constituait une discrimination par rapport aux autres associations et qu'elle allait en outre à l'encontre de sa liberté de religion. C'est ce deuxième point que la cour a reconnu en rappelant que "ces dons constituaient la source essentielle de son financement"; "Il y a donc bien eu ingérence dans le droit de l'association requérante à la liberté de religion". Ils soulignent que la taxation "a menacé la pérennité, sinon entravé sérieusement l'organisation interne, le fonctionnement de l'association et ses activités religieuses, étant observé que les lieux de culte étaient eux-mêmes visés". L'administration fiscale a en effet mis sous séquestre, depuis 1998, les biens immobiliers appartenant à l'association des TJ.

La cour a estimé que l'article du code général des impôts sur lequel se fondait l'administration fiscale pour taxer les dons des TJ n'était ni assez "précis" ni assez "prévisible". Elle renvoie en revanche à une date ultérieure la question de l'annulation du redressement et la restitution des sommes saisies (4,5 millions d'euros plus les intérêts), tablant visiblement sur un accord entre les deux parties.

Des règlements à l'amiable ont déjà été envisagés ces derniers mois. Ils ont notamment buté sur le refus des TJ de régler une partie des sommes dues et la nécessité pour le gouvernement de passer par le Parlement pour effacer le recouvrement.

"La motivation de la Cour constitue un sérieux rappel à l'ordre pour tous ceux qui s'opposent au pluralisme religieux", a estimé l'association des TJ dans un communiqué, jeudi.

Μάρτυρες του Ιεχωβά:
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε τη Γαλλία

για την Monde.fr | 30.06.11 | 15:26

Αυτή είναι μια απόφαση-ορόσημο. Για πρώτη φορά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) αναγνώρισε την Πέμπτη 30 Ιουνίου ότι η γαλλική κυβέρνηση παραβίασε το άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τη θρησκευτική ελευθερία. Το πιο σημαντικό είναι ότι η ποινή αφορά εμπλοκή σε υπόθεση μεταξύ του κράτους και των Μαρτύρων του Ιεχωβά (ΜτουΙ), των οποίων το καθεστώς ως θρησκευτικής κοινότητας τίθεται συχνά υπό αμφισβήτηση από τη γαλλική κυβέρνηση, παρά τις δικαστικές αποφάσεις που αναγνωρίζουν το καθεστώς ύπαρξής τους.

Η απόφαση του ΕΔΔΑ –η οποία είναι δυνατόν να εφεσιβληθεί στην ολομέλεια του δικαστηρίου– αφορά μια προσφυγή της κοινότητας των Μαρτύρων του Ιεχωβά πριν από από δεκαπέντε και πλέον χρόνια κατά της δημόσιας φορολογικής υπηρεσίας. «Αυτή είναι μια νίκη», δήλωσε η συνήγορος των ΜτουΙ στην Le Monde, Philippe Goni, η οποία τόνισε την «ομοφωνία» των επτά Ευρωπαίων δικαστών, συμπεριλαμβανομένου του Γάλλου Jean-Paul Costa.

ΑΠΕΙΛΗ ΜΕΣΩ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ

Περιγράφοντας τους ως «αίρεση» στην έκθεση της η Εθοσυνέλευση του 1995 που δημοσίευσε για αυτό το θέμα –και στερώντας τους την αναγνώριση–, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έκτοτε έγιναν αντικείμενο διαφόρων φορολογικών ελέγχων. Η κοινότητα αμφισβήτησε τους ελέγχους, οι οποίοι είχαν ως επίκεντρο τις «εθελοντικές συνεισφορές» –τις προσφορές των πιστών. Ανέλαβε νομική δράση κατά της έναρξης των φορολογικών διαδικασιών. Η διαφορά αφορούσε το αν οι προσφερόμενες συνεισφορές θα υπέπιπταν στην ισχύουσα φορολογική απαλλαγή για τις δωρεές και τα κληροδοτήματα σε θρησκευτικές οργανώσεις και κοινότητες.

«Οι φορολογικές εκτιμήσεις ήταν ότι οι υπάρχουσες συνεισφορές φορολογούνταν στο 60% του ποσού, οι οποίες για τα έτη 1993 έως 1996 ανέρχονται σε περίπου 23 εκατομμύρια ευρώ", λέει η κα Goni. Το ποσό που ζητείται ως φόρος έχει φτάσει πλέον, μετά τον υπολογισμό των τόκων, τα 57,5 ​​εκατ. ευρώ, δήλωσε το ΕΔΔΑ στην απόφασή του.

Η κοινότητα εκτιμά ότι η διαδικασία φορολόγησής της αποτελεί διάκριση σε βάρος άλλων ομάδων και ότι ήταν ενάντια στη θρησκευτική ελευθερία. Αυτό το δεύτερο σημείο αναγνώρισε το δικαστήριο, υπενθυμίζοντας ότι «αυτές οι συνεισφορές ήταν η κύρια πηγή χρηματοδότησης»· «Αποτελεί ως εκ τούτου παρέμβαση στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι ως προς τη θρησκεία». Επισημαίνουν ότι η φορολόγηση «έχει απειλήσει την επιβίωση, αν δεν έβλαψε ήδη σοβαρά την εσωτερική οργάνωση, τη λειτουργία της κοινότητας και των θρησκευτικών δραστηριοτήτων της, παρατηρώντας ότι ακόμη και οι χώροι λατρείας έγιναν στόχοι". Η φορολογική υπηρεσία έχει πράγματι θέσει σε εκκαθάριση ήδη από το 1998 περιουσιακά στοιχεία που ανήκουν στην κοινότητα των ΜτουΙ.

Το δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο του φορολογικού κώδικα με βάση το οποίο ενήργησαν οι φορολογικές αρχές για τη φορολόγηση των δωρεών των ΜτουΙ δεν ήταν αρκετά «ακριβείς», ή μάλλον «προβλέψιμες». Αντίθετα αναφέρθηκε σε μια μεταγενέστερη προσπάθεια τακτοποίησης και επιστροφής των χρημάτων που κατασχέθηκαν (4,5 εκατ. ευρώ συν τους τόκους), η οποία προφανώς βασίστηκε σε συμβιβασμό μεταξύ των δύο μερών.

Κάποιες συμβιβαστικές ρυθμίσεις εξετάσθηκαν ήδη κατά τους τελευταίους μήνες. Πιο συγκεκριμένα, σκόνταψαν στην άρνηση των ΜτουΙ να τακτοποιήσουν κάποια από τα οφειλόμενα ποσά και στην ανάγκη να περάσει η Κυβέρνηση από το Κοινοβούλιο την πλήρη τακτοποίηση του ζητήματος.

«Το σκεπτικό του Δικαστηρίου αποτελεί ένα σοβαρό κάλεσμα για αφύπνιση προς όλους εκείνους που αντιτίθενται στον θρησκευτικό πλουραλισμό», εκτίμησε η κοινότητα των ΜτουΙ σε δήλωση που έγινε την Πέμπτη.

Jehovah's Witnesses:
the European Court of Human Rights
condemned France

for the Monde.fr | 30.06.11 | 3:26 p.m.

This is a landmark decision. For the first time, the European Court of Human Rights (ECHR) has recognized, Thursday, June 30, that the French government had violated Article 9 of the European Convention on religious freedom. More significantly, punishment is involved in a case between the State and Jehovah's Witnesses (JWs), whose status as a religious association is regularly questioned by the French government, despite court decisions which recognize that status.

The decision of the ECHR –which can still be a reference to the Grand Chamber of the court– on litigation, which pitted over fifteen years association of Jehovah's Witnesses in the administration French tax. "This is a victory," said to Le Monde counsel for JWs, Philippe Goni, which emphasizes the "unanimity" of the seven European judges, including the French Jean-Paul Costa.

THREAT TO TAXATION ASSOCIATION

Described as "cult" in the report of the National Assembly of 1995 published on the subject -and been recognized invalid- Jehovah's Witnesses, from that date, were the subject of several tax audits. The association questioned the checks, which focused on "voluntary donations" -the offerings of the faithful. It has taken legal action at the opening of the tax procedures. The dispute was about whether or not these offerings would benefit from the prevailing tax exemption for donations and bequests to religious associations and congregations.

"The Inland Revenue estimated that the donations found in the control became taxable at 60% of the amount for the years 1993 to 1996, amounting to nearly 23 million euros", says Mrs Goni. The amount claimed by the tax now stands, after calculation of penalties, to 57.5 million euros, said the ECHR in its decision.

The association estimated that the tax proceedings constituted discrimination against other groups and it was also against freedom of religion. It is this second point that the court acknowledged, recalling that "these donations were the primary source of funding"; "It has therefore been interference with the applicant association's freedom of religion." They point out that taxation "has threatened the survival, if not seriously hampered the internal organization, the functioning of the association and its religious activities, being observed that places of worship were themselves targeted." The tax administration has in fact placed in receivership since 1998, property belonging to the association of JWs.

The court found that section of the tax code on which the tax authorities were based on to tax JWs' donations was not quite "accurate" or rather "predictable". It refers instead to a later date the issue of cancellation of the recovery and return of money seized (4.5 million plus interest), apparently relying on an agreement between both parties.

Some settlements have already been considered in recent months. In particular, they stumbled on the refusal of JWs address some of the amounts due and the need for the government to go through the Parliament to clear the collection.

"The motivation of the Court is a serious wake-up call for all those who oppose religious pluralism," said the association of JWs in a statement Thursday.

PDF version of the ECHR Judgment /
Η απόφαση του ΕΔΑΔ σε μορφή PDF

(in English / στα Αγγλικά, PDF)

* Le Monde,
June 30, 2011 / 30 Ιουνίου 2011,
"Témoins de Jéhovah: la Cour européenne des droits de l'homme condamne la France" /
[«Μάρτυρες του Ιεχωβά: Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε τη Γαλλία»]

Also / Επίσης:

* Le Post,
July 11, 2011 / 11 Ιουλίου 2011,
"Les Témoins de Jéhovah obtiennent une pleine reconnaissance en tant que 'religion'"
["Jehovah's Witnesses receive full recognition as a 'religion'" /
"Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αναγνωρίζονται πλήρως ως 'θρησκεία'"]

* Federation Chretienne des Temoins de Jehovah de France v. France (N° 53430/99) # 1

* Federation Chretienne des Temoins de Jehovah de France v. France (N° 53430/99) # 2

Adam Clarke on Michael the Archangel /Ο Adam Clarke περί Μιχαήλ του Αρχαγγέλου

«Μιχαήλ ο Αρχάγγελος [...] Ο Ραββί Ιούδας Χακοδές λέει: "Όποτε αναφέρεται ότι εμφανίζεται ο Μιχαήλ, η δόξα της Θεϊκής Μεγαλειότητας εννοείται πάντα". [...] Φαίνεται σαν να θεωρούσαν τον Μιχαήλ κατά κάποιον τρόπο όπως εκείνοι που θεωρούν για τον Χριστό ότι κατέχει την αιώνια Υιότητα της Θεϊκής φύσης Του. [...] Η λέξη αρχάγγελος δεν εμφανίζεται ποτέ στον πληθυντικό αριθμό στις Άγιες Γραφές. Μπορεί να υπάρχει, ορθά, μόνο ένας αρχάγγελος· ένας αρχηγός ή κεφαλή όλου του αγγελικού στρατεύματος. [...] Η λέξη Μιχαήλ, αποτελείται προφανώς από τα στοιχεία "ποιος" "όμοιος" "Θεός"· εκείνος που είναι όμοιος με τον Θεό: συνεπώς πολλοί κατανοούν ότι στην Αποκάλυψη αυτό το πρόσωπο είναι ο Κύριος Ιησούς. [...] Η επιτίμηση που αναφέρει ο Ιούδας δεν αφορά στη θυσία του Ισαάκ ούτε στην ψυχή του Μωυσή· αλλά στο σώμα του Μωυσή: αλλά δεν γνωρίζουμε το γιατί και το διότι. Κάποιοι θεωρούν ότι ο διάβολος επιθυμούσε να δείξει στους Ισραηλίτες πού ήταν θαμμένος ο Μωυσής· γνωρίζοντας ότι τότε θα λάτρευαν το σώμα του· και ότι ο Μιχαήλ στάλθηκε για να αντισταθεί σε αυτή την ανακάλυψη. [...] Ο Μιχαήλ αναφέρεται ως ένας εκ των αρχηγών αγγέλων που φρόντιζαν τους Ισραηλίτες ως έθνος· θα μπορούσε συνεπώς να είναι ο άγγελος του Κυρίου, ενώπιον του οποίου στεκόταν ο Ιησούς ο Αρχιερέας, όπως αναφέρει το Ζαχ 3:1, με τον Σατανά στο δεξί χέρι του να του αντιστέκεται· δηλαδή, στο σχέδιό του για την αποκατάσταση  της ιουδαϊκής εκκλησίας και του ιουδαϊκού κράτους, το οποίο αποκαλείται από τον Ιούδα το "σώμα του Μωυσή", όπως ακριβώς η χριστιανική εκκλησία αποκαλείται από τον Παύλο το "σώμα του Χριστού"».

* Adam Clarke,
The New Testament of our Lord and Saviour Jesus Christ (1831),
Vol./Τόμ. 2 p./σ. 974.
[English/Aγγλικά, PDF, HTML]

A reason for the "orthodoxy" & "heresy" disputessince the 3rd century CE /Ένας λόγος για τις διαμάχες «ορθοδοξίας» & «αίρεσης» από τον 3ο αιώνα Κ.Χ. κι έπειτα

The fathers of the Church, particularly Origen (c. 185-253), a school-fellow of Plotinus the founder of Neoplatonism, set about incorporating the safer parts of ancient philosophy into Christian dogma. Much of it had already found its place there unconsciously. The task was nevertheless difficult, partly owing to the very different philosophy which underlies the Old Testament. Inevitably it led to controversies in which each side claimed to be orthodox and accused the other of heresy. The great disputes and heresies of the fourth and fifth centuries which split Eastern Christianity, those of the Arians, the Nestorians, and the Monophysites, were largely on points of interpretation of Neoplatonist ideas of the nature of the soul and its relation to corruptible or incorruptible bodies.

These disputes were nominally settled by Councils of Bishops, implying a basic democracy in the Church, but usually the decision went in favour of the side that could win over the Emperor. The great Arian heresy of the fourth century on the nature of the Godhead was settled in this way at the Council of Nicaea in 325. There Athanasius imposed his implacable Trinitarian creed. Its triumph was not assured, however, until almost two centuries later when Justinian had defeated the Arian Goths.

By the fifth century a compromise between faith and philosophy was worked out by St Augustine (354-430), who produced a kind of composite between scriptural tradition and Platonism, with a strong flavour of predestination, derived from his Manichean experience, which was to dog Christianity and particularly Puritanism ever afterwards. This included the essentially Zoroastrian idea of the cosmic conflict of good and evil (Ormuzd and Ariman) with its associated ideas of the Devil and Hell-fire. The Augustinian compromise did not last; heresy followed heresy, and the work of suppressing them had to be done all over again in the Middle Ages, and ultimately failed altogether in the Reformation.


Οι πατέρες της Εκκλησίας, και ειδικότερα ο Ωριγένης (περ. 185-253), συμμαθητής του Πλωτίνου του ιδρυτή του νεοπλατωνισμού, ξεκίνησε την ενσωμάτωση των ασφαλέστερων τμημάτων της αρχαίας φιλοσοφίας στο χριστιανικό δόγμα. Αυτό συνέβη κατά το μεγαλύτερο μέρος του ασυναίσθητα. Εντούτοις, το έργο αυτό ήταν δύσκολο, ενμέρει λόγω της πολύ διαφορετικής φιλοσοφίας η οποία ενυπάρχει στην Παλαιά Διαθήκη. Αναπόφευκτα οδήγησε σε διενέξεις κατά τις οποίες η κάθε πλευρά ισχυριζόταν ότι ήταν ορθόδοξη και κατηγορούσε την άλλη για αίρεση. Οι μεγάλες διενέξεις και αιρέσεις του τέταρτου και του πέμπτου αιώνα που διαίρεσαν τον ανατολικό χριστιανισμό, αυτές των Αρειανών, των Νεστοριανών και των Μονοφυσιτών, ήταν κατά κύριο λόγο σχετικά με σημεία ερμηνείας των νεοπλατωνικών ιδεών περί της φύσης και της σχέσης της με τα φθαρτά ή τα άφθαρτα σώματα.

Οι διενέξεις θεωρητικά επιλύονταν από Συνόδους Επισκόπων, γεγονός που υπονοεί μια βασική δημοκρατία εντός της Εκκλησίας, αλλά συνήθως η απόφαση λαμβανόταν υπέρ της πλευράς που κέρδιζε με το μέρος της τον αυτοκράτορα. Η μεγάλη αρειανική αίρεση του τέταρτου αιώνα περί της φύσης της Θεότητας επιλύθηκε με αυτό τον τρόπο στη Σύνοδο της Νίκαιας το 325. Εκεί ο Αθανάσιος επέβαλε το αμείλικτο τριαδικό σύμβολο πίστης του. Ο θρίαμβος του δεν κατοχυρώθηκε, όμως, παρά μόνο δύο αιώνες αργότερα όταν ο Ιουστινιανός νίκησε τους αρειανούς Γότθους.

Ως τον πέμπτο αιώνα έναν συμβιβασμό μεταξύ πίστης και φιλοσοφίας απεργάστηκε ο Αγ. Αυγουστίνος (354-430), ο οποίος παρήγαγε κάποιου είδους σύνθεση μεταξύ Γραφικής παράδοσης και πλατωνισμού, με μια ισχυρή δόση προκαθορισμού προερχόμενου από την μανιχαϊκή του εμπειρία, η οποία επρόκειτο έκτοτε να ακολουθεί αδιάκοπα τον χριστιανισμό και ειδικότερα τον πουριτανισμό. Περιλάμβανε την κατ' ουσίαν ζωροαστρική ιδέα της κοσμικής διαμάχης του καλού με το κακό (του Ωρομάσδη και του Αριμάν) με τις σχετιζόμενες ιδέες του Διαβόλου και της φωτιάς της Κόλασης. Ο αυγουστίνειος συμβιβασμός δεν κράτησε πολύ· οι αιρέσεις ακολουθούσαν η μία μετά την άλλη και το έργο της καταστολής τους έπρεπε να επαναλαμβάνεται κατά τον Μεσαίωνα και τελικά απέτυχε ολοκληρωτικά με την Μεταρρύθμιση.

* J. D. Bernal,
Science in History,
Volume 1: The Emergence of Science, Faber & Faber 2010 (Penguin 1969),
p./σ. 260.

Jean Daniélou:The No-Name God in the 2nd cent. CE / Ο Χωρίς Όνομα Θεός τον 2ο αι. K.Χ.

* Jean Daniélou / Ζαν Ντανιελού,
Gospel Message and Hellenistic Culture
[Το Ευαγγελικό Μήνυμα και ο Ελληνιστικός Πολιτισμός]
(A History of Early Christian Doctrine before the Council of Nicaea, vol./τ. 2),
Westminster Press 1980,
pp./σσ. 327, 339, 340.

Γρηγόριος ο Θεολόγος: Πότε ο φιλοσοφικός στοχασμός σε θεολογικά ζητήματα είναι ακίνδυνος /Gregory the Theologian: Philosophizing considerations on theological mattersthat are not dangerous

Βάλλε μοι Πυθαγόρου τὴν σιωπήν, καὶ τοὺς κυάμους τοὺς Ὀρφικούς, καὶ τὴν περὶ τὸ Αὐτὸς ἔφα καινοτέραν ἀλαζονείαν. Βάλλε μοι Πλάτωνος τὰς ἰδέας, καὶ τὰς μετενσωματώσεις καὶ περιόδους τῶν ἡμετέρων ψυχῶν, καὶ τὰς ἀναμνήσεις, καὶ τοὺς οὐ καλοὺς διὰ τῶν καλῶν σωμάτων ἐπὶ ψυχὴν ἔρωτας· Ἐπικούρου τὴν ἀθείαν, καὶ τὰς ἀτόμους, καὶ τὴν ἀφιλόσοφον ἡδονήν· Ἀριστοτέλους τὴν μικρολόγον πρόνοιαν, καὶ τὸ ἔντεχνον, καὶ τοὺς θνητοὺς περὶ ψυχῆς λόγους, καὶ τὸ ἀνθρωπικὸν τῶν δογμάτων· τῆς Στοᾶς τὴν ὀφρύν, τῶν Κυνῶν τὸ λίχνον τε καὶ ἀγοραῖον. Βάλλε μοι τὸ κενόν, τὸ πλῆρες τῶν ληρημάτων, ὅσα περὶ θεῶν ἢ θυσιῶν, περὶ εἰδώλων, περὶ δαιμόνων ἀγαθῶν τε καὶ κακοποιῶν, ὅσα περὶ μαντείας, θεαγωγίας, ψυχαγωγίας, ἄστρων δυνάμεως, τερατεύονται. Εἰ δὲ σὺ ταῦτα μὲν ἀπαξιοῖς λόγου, ὡς μικρά τε καὶ πολλάκις ἐληλεγμένα, περὶ δὲ τὰ σὰ στρέφῃ, καὶ ζητεῖς τὸ ἐν τούτοις φιλότιμον· ἐγώ σοι κἀνταῦθα παρέξομαι πλατείας ὁδούς. Φιλοσόφει μοι περὶ κόσμου ἢ κόσμων, περὶ ὕλης, περὶ ψυχῆς, περὶ λογικῶν φύσεων βελτιόνων τε καὶ χειρόνων, περὶ ἀναστάσεως, κρίσεως, ἀνταποδόσεως, Χριστοῦ παθημάτων. Ἐν τούτοις γὰρ καὶ τὸ ἐπιτυγχάνειν οὐκ ἄχρηστον, καὶ τὸ διαμαρτάνειν ἀκίνδυνον. Θεῷ δὲ ἐντευξόμεθα, νῦν μὲν ὀλίγα, μικρὸν δὲ ὕστερον ἴσως τελεώτερον, ἐν αὐτῷ Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν, ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.


Attack the silence of Pythagoras, and the Orphic beans, and the novel brag about “The Master said.” Attack the ideas of Plato, and the transmigrations and courses of our souls, and the reminiscences, and the unlovely loves of the soul for lovely bodies. Attack the atheism of Epicurus, and his atoms, and his unphilosophic pleasure; or Aristotle’s petty Providence, and his artificial system, and his discourses about the mortality of the soul, and the humanitarianism of his doctrine. Attack the superciliousness of the Stoa, or the greed and vulgarity of the Cynic. Attack the “Void and Full” (what nonsense), and all the details about the gods and the sacrifices and the idols and demons, whether beneficent or malignant, and all the tricks that people play with divination, evoking of gods, or of souls, and the power of the stars. And if these things seem to thee unworthy of discussion as petty and already often confuted, and thou wilt keep to thy line, and seek the satisfaction of thy ambition in it; then here too I will provide thee with broad paths. Philosophize about the world or worlds; about matter; about soul; about natures endowed with reason, good or bad; about resurrection, about judgment, about reward, or the Sufferings of Christ. For in these subjects to hit the mark is not useless, and to miss it is not dangerous. But with God we shall have converse, in this life only in a small degree; but a little later, it may be, more perfectly, in the Same, our Lord Jesus Christ, to Whom be glory for ever. Amen.

– Γρηγόριος Ναζιανζηνός,
Θεολογικός Α', Προς Ευνομιανούς προδιάλεξις 10 /
Gregory of Nazianzus,
The First Theological Oration. A Preliminary Discourse Against the Eunomians 10.

Christians "are ready to suffer and die in testimony to their truth; but they do not kill" /Οι χριστιανοί «είναι πρόθυμοι να υποφέρουν και να πεθάνουν ως μαρτυρία για την αλήθεια τους· αλλά δεν σκοτώνουν»

*

The question of the attitude towards military service adopted by early Christianity has been answered in an astonishing variety of ways. This is due not to the sources which have long since been collected and often discussed, but to the modern approach, which states the question in such broad and discriminating terms, in a mode in which it never existed for the ancient Church, or for the Church in any age. The early Church had nothing whatever to say as to what non-Christians ought or ought not to do, nor had it any intention of changing the order of this passing world in a Christian sense. What it put forward in the way of concrete directions and demands was meant only for Christians. Certainly the truth can only be one at all times, and will, at some future date, alone prevail. But this world does not accept the truth to which Christians confess, even though, as the truth of the divine love, it is the salvation of every man. Christians are 'strangers' in the world; they do not wish to destroy it, but to heal it. They do, however, disturb it, since they do not let themselves be integrated into it and its chaotic laws, and so always remain an 'exception' in the world. Ethically, Christianity and paganism cannot be given a common denominator, as is evident from the way Christians explain themselves on matters of principle. If they comply with and accept some factor in the outside world, that does not mean that they approve it; it is simply that they cannot change the world and make it the Church. At the same time, if definite obligations are imposed on Christians by the Church and treated as self-evident, that does not mean that they are intended as principles to which all law must conform; it is simply that they cannot commit themselves wholly to the law of this world.

This explains the seemingly inconsistent ways in which the ancient Church judged war and military service. Not a single one of the Fathers doubted that, in the world as it is, war is inevitable, and, consequently, they saw no reason to condemn the military profession in particular. It is of the very essence of the world to be obliged to shed blood—whether in war, or by legal process (the two are nearly always taken together in this connection). It is only by force that external peace is preserved, for which Christians also are grateful. For this reason, they pray not only for rulers, but also for the army and its success in war. They themselves, however, would not have anything to do with war service. The world may need its Caesars, but no emperor can be a Christian nor a Christian ever be an emperor. The Church knows no war; the military organizations in the world are not necessary on her account. Christians are peacemakers and adhere to the commandments in the Sermon on the Mount. They are ready to suffer and die in testimony to their truth; but they do not kill. The military requirements of bravery, moderation, and obedience they practise figuratively in a war wherein God himself has supreme command; these are now 'spiritual' virtues.


Το ζήτημα της στάσης προς την στρατιωτική υπηρεσία που υιοθέτησαν οι πρώτοι χριστιανοί έχει απαντηθεί με εντυπωσιακά ποικίλους τρόπους. Αυτό συνέβη όχι εξαιτίας των πηγών οι οποίες προ καιρού έχουν συγκεντρωθεί και έχουν συχνά εξεταστεί αλλά εξαιτίας της σύγχρονης προσέγγισης, η οποία θέτει το ζήτημα με τόσο ευρείς και διακεκριμένους όρους, με τρόπο που ποτέ δεν τέθηκε στην αρχαία Εκκλησία ή στην Εκκλησία σε οποιαδήποτε εποχή. Η πρώτη Εκκλησία δεν είχε απολύτως τίποτα να πει για το τι θα έπρεπε να κάνουν ή να μην κάνουν οι μη χριστιανοί ούτε είχε καμία πρόθεση να αλλάξει την τάξη αυτού του παρερχόμενου κόσμου σύμφωνα με την χριστιανική αντίληψη. Αυτό που πρόβαλε με τη μορφή σαφών κατευθύνσεων και απαιτήσεων απευθυνόταν μόνο προς τους χριστιανούς. Βέβαια η αλήθεια μόνο μία μπορεί να είναι σε κάθε εποχή και πρόκειται μόνο αυτή να επικρατήσει σε κάποιο μελλοντικό χρόνο. Αλλά αυτός ο κόσμος δεν δέχεται την αλήθεια που ομολογούν οι χριστιανοί, παρά το ότι, καθώς πρόκειται για την αλήθεια της θεϊκής αγάπης, αποτελεί τη σωτηρία κάθε ανθρώπου. Οι χριστιανοί είναι "ξένοι" στον κόσμο· δεν επιδιώκουν να τον καταστρέψουν αλλά να τον θεραπεύσουν. Παρ' όλα αυτά, πράγματι τον διαταρράσουν, καθώς δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να ενσωματωθεί σε αυτόν και τους χαώδεις νόμους του κι έτσι πάντα παραμένουν μια "εξαίρεση" μέσα στον κόσμο. Από ηθικής έποψης, ο χριστιανισμός και ο παγανισμός δεν μπορούν να έχουν κοινό παρονομαστή, όπως γίνεται φανερό από τον τρόπο που οι χριστιανοί παρέχουν εξηγήσεις σε θέματα αρχών. Αν συμμορφώνονται και αποδέχονται κάποιον θεσμό του έξω κόσμου, αυτό δεν σημαίνει ότι τον επιδοκιμάζουν· είναι απλώς ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο και να τον καταστήσουν Εκκλησία. Ταυτόχρονα, αν ορισμένες υποχρεώσεις επιβάλλονται στους χριστιανούς από την Εκκλησία και θεωρούνται αυτονόητες, αυτό δεν σημαίνει ότι προορίζονταν ως αρχές στις οποίες θα έπρεπε να προσαρμοστεί κάθε νόμος· είναι απλώς ότι δεν μπορούν να δεσμευτούν ολοκληρωτικά απέναντι στο νόμο αυτού του κόσμου.

Έτσι εξηγούνται οι φαινομενικά ασυνεπείς τρόποι με τους οποίους η αρχαία Εκκλησία έκρινε τον πόλεμο και την στρατιωτική υπηρεσία. Κανένας από τους Πατέρες δεν αμφισβήτησε ότι, στον κόσμο αυτό, ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος και συνεπώς δεν έβλεπαν κανένα λόγο ώστε να καταδικάσουν συγκεκριμένα το επάγγελμα του στρατιωτικού. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κόσμου αυτού η υποχρέωση να χύνει αίμα—είτε στον πόλεμο είτε μέσω νομικών διαδικασιών (αυτά τα δύο σχεδόν πάντα τοποθετούνται μαζί σε αυτό τον συσχετισμό). Μόνο διά της βίας διατηρείται η εξωτερική ειρήνη, και για την οποία οι Χριστιανοί είναι ευγνώμονες. Γι' αυτό το λόγο, προσεύχονται όχι μόνο για τους άρχοντες αλλά επίσης για τον στρατό και για την επιτυχία του στον πόλεμο. Οι ίδιοι, όμως, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την υπηρεσία στον πόλεμο. Ο κόσμος έχει ανάγκη τους Καίσαρές του αλλά κανένας αυτοκράτορας δεν μπορεί να είναι χριστιανός ούτε ένας χριστιανός μπορεί να είναι αυτοκράτορας. Η Εκκλησία δεν γνωρίζει καθόλου τον πόλεμο· οι στρατιωτικές οργανώσεις του κόσμου δεν είναι καθόλου αναγκαίες για χάρη της. Οι χριστιανοί είναι ειρηνοποιοί και προσκολλούνται στις εντολές της Επί του Όρους Ομιλίας. Είναι πρόθυμοι να υποφέρουν και να πεθάνουν ως μαρτυρία για την αλήθεια τους· αλλά δεν σκοτώνουν. Τις στρατιωτικές απαιτήσεις της ανδρείας, της μετριοπάθειας και της υπακοής τις εφαρμόζουν μεταφορικά στον πόλεμο όπου ο ίδιος ο Θεός έχει το γενικό πρόσταγμα· αυτές είναι πλέον "πνευματικές" αρετές.

* Hans von Campenhausen,
Tradition and Life in the Church
[Παράδοση και Ζωή στην Εκκλησία],
(transl. by / μετάφραση υπό A. V. Littledale),
Philadelphia: Fortress Press 1968,
pp./σσ. 160, 161.

Medieval Christian movements:"Rejecting marriage" or insisting on virginity before marriage? / Μεσαιωνικά χριστιανικά κινήματα: "Απέρριπταν το γάμο" ή απαιτούσαν παρθενία πριν το γάμο;

All marriage they call fornication except that contracted between virgins, male and female, basing this belief on the words with which the Lord answered the Pharisees, "What therefore God hath joined together, let no man put asunder," as though God had joined only such [i.e. virgins] in likeness to the union of the first of mankind. They also base their belief on His reply to the same persons, who raised objections to Him about a bill of divorce commanded by Moses: "From the beginning it was not so," and also on the words which follow in the same passage, "He that shall marry her that is put away committeth adultery"; and on the words of the Apostle, "Marriage [is] honorable in all and the bed undefiled."

Αποκαλούν πορνεία κάθε γάμο εκτός από εκείνον που συνάπτεται μεταξύ δύο παρθένων, άνδρα και γυναίκας, βασίζοντας αυτή την πεποίθηση στα λόγια με τα οποία ο Κύριος αποκρίθηκε στους Φαρισαίους, "Αυτό λοιπόν που ο Θεός συνέζευξε, να μην το χωρίζει άνθρωπος", σαν να πρόκειται ο Θεός να ενώνει μόνο τέτοιους (δηλ. παρθένους) κατά την ομοιότητα της ένωσης των πρώτων ανθρώπων. Βασίζουν επίσης την πεποίθησή τους στην απάντησή Του στα ίδια άτομα, τα οποία ήγειραν αντιρρήσεις προς Αυτόν σχετικά με το διαζευκτήριο έγγραφο που έδωσε εντολή ο Μωυσής: "Εξαρχής δεν συνέβαινε έτσι" και επίσης στα λόγια που ακολουθούν στο ίδιο απόσπασμα, "Όποιος παντρευτεί διαζευγμένη γυναίκα μοιχεύει" και στα λόγια του Αποστόλου, "Ο γάμος [είναι] αξιότιμος μεταξύ όλων, και το κρεβάτι αμόλυντο".

* An appeal from Eberwin of Steinfeld against heretics [i.e. a Cathar/Bogomil bishop and his companion, who were examined and burnt] at Cologne, 1143 /
Αίτημα από τον Έμπερβιν του Στάινφελντ κατά των αιρετικών [δηλ. ενός επισκόπου και του συνοδού του που ήταν Καθαροί/Βογόμιλοι και οι οποίοι ανακρίθηκαν και κάηκαν στην πυρά] στην Κολωνία το 1143.


# Eberwin of Steinfeld,
Epistola ad S. Bernardum,
PL 182:679.

Translation of / Μετάφραση υπό W.L. Wakefield and A.P. Evans,
Heresies of the High Middle Ages,
New York and London: Columbia University Press 1969,
p./σ. 131.

Albrecht Dürer, The Martyrdom of the Ten Thousand Christians:When religion means death / Άλμπρεχτ Ντίρερ, Το Μαρτύριο των Δέκα Χιλιάδων Χριστιανών:Όταν η θρησκεία σημαίνει θάνατο

Albrecht Dürer / Άλμπρεχτ Ντίρερ

The Martyrdom of the Ten Thousand Christians * /
Το Μαρτύριο των Δέκα Χιλιάδων Χριστιανών

(1508, oil on canvas / ελαιογραφία,
Kunsthistorisches Museum, Vienna /
Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη)

Το απώτατο άκρο της απάθειας κατά τον Μάξιμο τον Ομολογητή /The farest point of apathy according to Maximus the Confessor

Ὁ τέλειος ἐν ἀγάπῃ καὶ εἰς ἄκρον ἀπαθείας ἐλθὼν οὐκ ἐπίσταται διαφορὰν ἰδίου καὶ ἀλλοτρίου ἢ ἰδίας καὶ ἀλλοτρίας ἢ πιστοῦ καὶ ἀπίστου ἢ δούλου καὶ ἐλευθέρου ἢ ὅλως ἄρσενος καὶ θηλείας· ἀλλ’ ἀνώτερος τῆς τῶν παθῶν τυραννίδος γενόμενος καὶ εἰς τὴν μίαν φύσιν τῶν ἀνθρώπων ἀποβλεπόμενος, πάντας ἐξ ἴσου θεωρεῖ καὶ πρὸς πάντας ἴσως διάκειται. Οὐκ ἔστι γὰρ ἐν αὐτῷ Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος οὐδὲ ἄρσεν καὶ θῆλυ οὐδὲ δοῦλος καὶ ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός.

Αυτός που είναι πλήρης από αγάπη και έχει φτάσει στο σημείο να νεκρώσει ολοκληρωτικά τα ψυχικά πάθη του δεν θεωρεί ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ εκείνου που του ανήκει και του ξένου ή μεταξύ εκείνης που του ανήκει  και της ξένης ή μεταξύ πιστού και άπιστου ή μεταξύ δούλου και ελεύθερου ή οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ άντρα και γυναίκας· αλλά καθώς έχει  γίνει ανώτερος από την τυραννική εξουσία των παθών και αποβλέπει στη μοναδική φύση του ανθρώπου, τους αντιμετωπίζει όλους με ίσο τρόπο και συμπεριφέρεται με ίσο τρόπο σε όλους. Δεν υπάρχει, λοιπόν, για αυτόν ειδωλολάτρης και ιουδαίος ούτε αρσενικό και θηλυκό ούτε δούλος και ελεύθερος, αλλά όλα τα πράγματα και σε όλα τα πράγματα είναι ο Χριστός.

*Μάξιμος ο Ομολογητής / Maximus the Confessor,
Κεφάλαια περί αγάπης / Capita de caritate 2:30,
έκδ. A. Ceresa-Gastaldo, Massimo confessore,
Capitoli sulla carita. Rome: Editrice Studium, 1963.
Also: / Επίσης: MPG τ. 90 στ. 993B.