Με αφορμή τις κωδωνοκρουσίες των Καλαβρύτων: Υπάρχει ορθόδοξος εθνικισμός; του Ευστάθιου Χ. Λιανού Λιάντη /Is there an Orthodox nationalism?

Ανιχνεύοντας την ιδεολογική παραφθορά
του χριστιανικού μηνύματος

 του Ευστάθιου Χ. Λιανού Λιάντη

και είπε Κύριος· τί πεποίηκας;
φωνή αίματος του αδελφού σου βοά προς με εκ της γης

Γεν. 4:10

Τζέικομπ Λώρενς,
από τη σειρά «Μετανάστευση», 1940-1941

Στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία υφίσταται ένα παραγνωρισμένο χαρακτηριστικό, το οποίο μπορεί να δώσει την απάντηση στην αποδοχή ή την απόρριψη του εθνικισμού από το σώμα της. Αυτό είναι η εκκλησιολογική τεκμηρίωση της αγιότητας των ονομαζόμενων «στρατιωτικών αγίων», μιας αγιολογικής κατηγορίας, η οποία, παρά τις προσπάθειες αλλοτρίωσης της ταυτότητάς της από τους κρατικούς θεσμούς, παραμένει η πλέον επαναστατική και αντιεξουσιαστική. Οι άγιοι Γεώργιος, Δημήτριος, Σεβαστιανός, για να αναφερθούμε μόνον στους επιφανέστερους, δεν ήταν στρατιωτικοί που έπεσαν υπερασπιζόμενοι τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· ήταν αξιωματικοί που διακήρυξαν τη χριστιανική τους πίστη, αρνούμενοι την αυτοκρατορική/εθνική λατρεία και την κρατική θρησκευτική πολιτική. Έτσι, ήλθαν αντιμέτωποι με την εξουσία, που τους επέβαλε μαρτυρικό θάνατο. Την καθοριστική τους μάχη την έδωσαν μη μαχόμενοι, ενώ τη στιγμή του θανάτου στάθηκαν άοπλοι, «άδοξοι» για την εγκόσμια «εν όπλοις» δόξα.

Όταν η αυτοκρατορία έγινε χριστιανική, τέθηκε το ζήτημα της ιερότητας των πολέμων, που διεξήγαγε, και ζητήθηκε από την Εκκλησία η αναγνώριση ως αγίων των στρατιωτών οι οποίοι έχαναν τη ζωή τους πολεμώντας υπό τα λάβαρα του χριστιανού αυτοκράτορα. Όμως, η βυζαντινή θεολογία γνώριζε τα όρια των περιχωρήσεων των θεσμών. Η απάντηση της συνόδου του Πατριαρχείου στον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, ήταν: «Πώς αυτοί που φονεύουν και φονεύονται στους πολέμους θα μπορούσαν να λογισθούν μάρτυρες ή εφάμιλλοι των μαρτύρων, όταν οι θείοι κανόνες τους επιβάλουν επιτίμιο, εμποδίζοντάς τους για τρία χρόνια από την ιερή μετάληψη;». Κανένας πόλεμος για τη βυζαντινή Εκκλησία δεν μπορούσε να είναι ιερός, διότι αυτό θα αλλοίωνε την καθαυτή υπόστασή της ως Εκκλησία του Χριστού. Ο πόλεμος, ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε έθνη και η αντιπαλότητά τους είναι χαρακτηριστικά του «κόσμου τούτου». Και οι ιεράρχες θεολόγοι της εποχής δεν λησμονούσαν ότι ακόμη κι αν βρίσκονταν εντός του κόσμου, και αναγκάζονταν σε συμβιβασμούς, δεν ανήκαν σ’ αυτόν· «εκ του κόσμου ουκ εισίν καθώς εγώ εκ του κόσμου ουκ ειμί» Ιω. 17:16.

Σήμερα οι ορθόδοξοι αρχιερείς φέρουν αμφίεση παρόμοια μ’ εκείνη του βυζαντινού αυτοκράτορα· ένα τυπολογικό ιδίωμα που διατηρείται προκειμένου να επισημανθεί η νοητή συνέχεια της Χριστιανικής Αυτοκρατορίας της Ανατολής. Παρότι ο τύπος εμμένει, η ουσία επιλανθάνεται. Και τούτο δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με τη θεολογία αλλά και με την «κοσμοθεωρία» της αυτοκρατορίας. Το Βυζάντιο ήταν πολυεθνικό και «υπερεθνικό» σε όλες τις κοινωνικές βαθμίδες. Αφομοίωνε και ενέτασσε λαούς όχι με εθνολογικούς αλλά με πολιτιστικούς όρους. Και οι «αλλοεθνείς» έφθαναν έως το ύπατο αξίωμα. Ο αρμενικής καταγωγής Ηράκλειος ήταν αυτός που θέσπισε ως επίσημη γλώσσα της αυτοκρατορίας την ελληνική. Τη δυναστεία του Ηρακλείου διαδέχθηκε η συριακή δυναστεία των Ισαύρων, για ν’ ακολουθήσουν οι Φρύγες του Αμορίου. Έναντι, λοιπόν, ποιας πολιτιστικής κληρονομιάς ή παράδοσης μπορεί ένας ιεράρχης να ιδεολογικοποιεί τον ρατσισμό, να προπηλακίζει τους μετανάστες ως ανεπιθύμητους, να μιλάει για εθνική καθαρότητα;

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Κίτρους Βαρνάβας, ανάστημα κεφαλαιώδες για την Εκκλησία της Ελλάδος, αναρωτήθηκε κάποτε: «Πώς μπορούμε εγώ και ο αδελφός μου από την άλλη μεριά των συνόρων, ως ορθόδοξοι επίσκοποι, να ευλογούμε στρατεύματα, που αν χρειαστεί, θα διεξάγουν μια φονική μάχη μεταξύ τους;». Οι λόγοι αυτοί εκφράζουν την αναγκαία θεολογική ευαισθησία, το συνειδησιακό ενέργημα, του χριστιανού ποιμένα, ο οποίος αντιλαμβάνεται το σύνορο ως εμπόδιο της αδελφοσύνης. Εδώ έγκειται και η διαφορά, εκκλησιολογική και κανονική, της περιφεριοποίησης της εκκλησιαστικής διοίκησης, που υφίστατο από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες για την εξυπηρέτηση ποιμαντικών αναγκών με τον ψευδο-νεωτερικό εθνικό διαχωρισμό των Εκκλησιών.

Η πράξη του εθνικού διαχωρισμού συνιστά αίρεση για την Ορθόδοξη Εκκλησία σύμφωνα με τον Όρο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου (Κωνσταντινούπολη, 1872). Το κείμενο του Όρου αποκόπτει από το εκκλησιαστικό σώμα όσους πρεσβεύουν ή εφαρμόζουν εθνοφυλετικές αντιλήψεις και πρακτικές: «Αποκηρύττουμε, επικρίνοντας και καταδικάζοντας, τον φυλετισμό, δηλαδή τις φυλετικές διακρίσεις και τις εθνικές έριδες και φθόνους και διαιρέσεις στην Εκκλησία του Χριστού […]. Εκείνους που αποδέχονται αυτόν τον φυλετισμό και πάνω του τολμούν να θεμελιώνουν καινοφανείς φυλετικές παρασυναγωγές, τούς κηρύττουμε, σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, αποκομμένους από τη μία Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, και ως εκ τούτου σχισματικούς».

Η απάντηση, λοιπόν, στους ιερωμένους που σηκώνουν τα εθνικιστικά λάβαρα δεν είναι ότι δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν γιατί είναι «εκκλησιαστικοί». Έχουν το δικαίωμα να εκφράζονται, όπως κάθε κοινωνική τάξη σε μια δημοκρατική χώρα. Η απάντηση, που οφείλει να δοθεί από τους προοδευτικούς φορείς, είναι ότι αυτές οι θέσεις τους είναι απροκάλυπτα αντιχριστιανικές και τους καθιστούν υπόλογους στην ίδια την Εκκλησία. Ο Μέγας Βασίλειος χαρακτήριζε αυτούς τους επισκόπους «λύκους βαρείς, που διασπούν το ποίμνιο του Χριστού»· και είναι όντως «λύκοι βαρείς» όσοι εγκολπώνονται τον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία και τον ναζισμό, ειδικά όταν οι ίδιοι φέρουν εγκόλπιο με τη μορφή του Χριστού.

Ο Ευστάθιος Χ. Λιανός Λιάντης είναι θεολόγος και επιμελητής εκδόσεων


* Πηγή: Ενθέματα, 26 Μαΐου 2013.

Γιατί μετέφρασε την ΚΔσε απλά Ελληνικά ο Μάξιμος Καλλιουπολίτης; /Why did Maximos Kallioupolites translate the NT in popular Greek?

Μάξιμος (Ρώδιος) Καλλιουπολίτης,
Η Καινή Διαθήκη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού,
Leyden/Λέιντεν (Lugdunum Batavorum/Λουγδούνον Βατάβιας):
apud Ellzevir, 1638,
τόμ. Α', Πρόλογος.

Ο Ανδρέας Καισαρείας (αρχές 7ου αιώνα) & η ερμηνεία των "εφτά βασιλιάδων" του Αποκάλυψη 17:9 / Andreas of Caesarea (early 7th century)& the interpretation of the 'seven kings' of Revelation 17:9

*

⁹ὧδε ὁ νοῦς ὁ ἔχων σοφίαν. Αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ ἑπτὰ ὄρη εἰσίν, ὅπου ἡ γυνὴ κάθηται ἐπ’ αὐτῶν. καὶ βασιλεῖς ἑπτά εἰσιν· ¹⁰οἱ πέντε ἔπεσαν, ὁ εἷς ἔστιν, ὁ ἄλλος οὔπω ἦλθεν, καὶ ὅταν ἔλθῃ ὀλίγον αὐτὸν δεῖ μεῖναι. ¹¹καὶ τὸ θηρίον ὃ ἦν καὶ οὐκ ἔστιν καὶ αὐτὸς ὄγδοός ἐστιν καὶ ἐκ τῶν ἑπτά ἐστιν, καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγει.

Αποκάλυψη / Revelation 17:9-11

Josef Schmid,
Der Apokalypse-Kommentar des Andreas von Kaisareia,
Karl Zink Verlag Munchen, 1955,
p./σ. 186.

The seventh "king" or âge, had not yet come at the time of the Apocalypse, nor at the time of Hippolytus, but Andrew believes himself to be living in that âge. He is about to explain why the earth did not end when it had completed 6,000 years, as Hippolytus believed it would. Andrew has concluded that the year 6,000 is the beginning of the seventh âge, the final "day," which Hippolytus had conceived of as the afterlife. Andrew sees this verse as indicating yet another earthly âge beyond the sixth, but it will probably not last very long since "it must remain a little while." Andrew does not accept Hippolytus' interprétation of the "kings" as periods of one thousand years but instead believes they represent a succession of kingdoms, each of which had world-wide domination, with each individual king representing the entire period of domination of that kingdom. Hippolytus lived in the sixth âge, because he lived prior to Constantine, who inaugurated the seventh kingdom and the reign of "Christ-loving kings."


Οι "βασιλιάδες" [...] αντιπροσωπεύουν τη διαδοχή βασιλείων, καθένα από τα οποία είχε παγκόσμια κυριαρχία, με καθένα βασιλιά να αντιπροσωπεύει ολόκληρη την περίοδο της κυριαρχίας του εκάστοτε βασιλείου.

* Presvytera Eugenia Constantinou,
Andrew of Caesarea and the Apocalypse
in the Ancient Church of the East:
Studies and Translation
[Ο Ανδρέας Καισαρείας και η Αποκάλυψη
στην Αρχαία Εκκλησία της Ανατολής:
Μελέτες και Μετάφραση],

2008, PhD at Université Laval.

[English/Αγγλικά, PDF]

Ποιος και γιατί ενοχλείται και μπλοκάρει στην πραγματικότητα τον αντιρατσιστικό νόμο;

«Όλοι οι ιερείς είμεθα αντίθετοι και σαφώς καταδικάζουμε οποιαδήποτε μορφή ρατσισμού, η οποία στρέφεται κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ελευθερία.

»Ωστόσο, το σχετικό Νομοσχέδιο κατά του ρατσισμού, όπως είναι μέχρι αυτή τη στιγμή διατυπωμένο, επιχειρεί στο όνομα του πολέμου κατά του ρατσισμού να φιμώσει την ελευθερία της σκέψεως και του λόγου.

»Απαγορεύει σε οποιονδήποτε Έλληνα πολίτη να εκφράσει ελεύθερα και δημόσια την άποψή του προκειμένου να στηλιτεύσει εκφυλιστικά κοινωνικά, όπως η πορνεία, η ομοφυλοφιλία, η εμπορία ναρκωτικών, θρησκευτικά, όπως είναι η αίρεση του Χιλιασμού, η Μασωνία, ο ισλαμικός νόμος της σαρία, στο όνομα του οποίου κατασφάζονται σήμερα οι αραβικοί χριστιανικοί πληθυσμοί της Μέσης Ανατολής, καθώς και πολιτικά φαινόμενα που έχουν άμεση σχέση με την ηθική και την απονομή του δικαίου, ενοχοποιώντας το νομοσχέδιο αυτό ακόμα και την πρόθεση κάποιου να εκφέρει μία απλή γνώμη για τα ανωτέρω φαινόμενα εναντίον ομάδων ή ατόμων που με την στάση τους προσβάλλουν την δημοσία αιδώ. Με αποτέλεσμα αφ ενός μεν, να παραβιάζεται η ελευθερία του λόγου, που σαφώς προβλέπεται από το Σύνταγμα, και αφετέρου να νομιμοποιούνται σαφώς τα ανωτέρω παθολογικά φαινόμενα, που ουσιαστικά εκμηδενίζουν και αφανίζουν την ηθική, εθνική και θρησκευτική υπόσταση του έθνους μας.

»Έχουμε την γνώμη, ότι απ' εδώ και πέρα ό,τι στραβό κι αν συμβαίνει ολόγυρά μας, θα είναι υπό την προστασία του Νόμου, αφού δηλ. εμείς δεν θα μπορούμε να εκφράσουμε την γνώμη μας δημοσίως, Δηλαδή:

»Ο γυμνισμός θα είναι ελεύθερος!
»Η ομοφυλοφιλία, η πορνεία και κάθε είδους διαστροφή θα κυριαρχήσουν ολόγυρά μας ανεμποδίστως, παρασύροντας τους νέους μας στην ηθική πτώση και την εξαθλίωση!
»Οι έμποροι ναρκωτικών καθώς και τα "βαποράκια" τους θα κινούνται ελεύθερα!

»Κανείς, μα κανείς, δεν θα μπορεί να αρθρώσει ένα λόγο εναντίον τους, μόνο και μόνο επειδή θα χαρακτηρίζεται "ρατσιστής"».

[...]

«Το μέτρο αυτό θα έχει σοβαρές επιπτώσεις για την Εκκλησία! Μεταξύ των άλλων θα φιμώνουν και τον ιερόν άμβωνα! Μια πιο προσεκτική ανάγνωση του Νομοσχεδίου μας οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι:

»Απαγορεύεται στον Επίσκοπο να διδάσκει τους πιστούς του!
»Απαγορεύεται στον ιεροκήρυκα να αναπτύσσει τον Ευαγγελικό Νόμο!
»Απαγορεύεται στον Εφημέριο να ενημερώνει τους Ενορίτες του για τα διάφορα ιδεολογικά ρεύματα της εποχής, για τις αιρέσεις κλπ. και να εφιστά την προσοχή τους.

»Εάν π.χ. τολμήσει να κηρύξει κατά των Χιλιαστών, θα συλλαμβάνεται!

»Έτσι λοιπόν:

»Οι Χιλιαστές ελεύθερα θα χτυπάνε την πόρτα μας!
»Οι έμποροι της σάρκας ανεμπόδιστοι θα παρενοχλούν τα παιδιά μας!
»Οι έμποροι των ναρκωτικών θα στήνωνται έξω από τα σχολεία, για να πωλούν την πραμάτειά τους!

»Κανείς από αύριο δεν θα μπορεί να πει κάτι εναντίον τους, αφού ο Νόμος μας το απαγορεύει!»

»Ο Εφημέριος, που θα βλέπει τους Χιλιαστές να αλωνίζουν στην Ενορία τους, δέν θα μπορεί να συστήσει στους χριστιανούς την απλή αυτή σύσταση: "μή τους ανοίγετε τήν πόρτα του σπιτιού σας! Μη δέχεσθε τα βιβλία τους και τα περιοδικά τους Είναι αιρετικοί!"

»Αν το τολμήσει, θα χαρακτηρίζεται ρατσιστής! Θα του προσάπτεται η κατηγορία, ότι "προκαλεί ή διεγείρει σε.......μίσος, κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων" !!!!!!!!

»Και όχι μόνον αυτό! Αλλά ενώ θα τρώμε και ξύλο από τους ξένους, θα πληρώνουμε εμείς τα σπασμένα!»

* Τα Νέα,
«Πένθιμα θα χτυπήσουν οι καμπάνες της Αιγιάλειας για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο»,
20 Μαΐου 2013.

*

Η τραγική καρικατούρα & το ιστορικό αίσχος του «εγκλήματος» του προσηλυτισμού: Το εκτρωματικό απομεινάρι της βυζαντινίστικης συνεύρεσης του Καθεστώτος της 4ης Αυγούστου και της Εκκλησίας της Ελλάδος, που δεν τόλμησε να αγγίξει επί 75 χρόνια η εγχώρια νομολογία /The 75-years disgraceful dictatorial-religious orientingGreek law about proselytism

Νεολαία του Καθεστώτος Μεταξά /
Metaxa's regime youths

Προσηλυτισμός. Το Σύνταγμα ρητά προβλέπει ότι ο προσηλυτισμός απαγορεύεται (άρθ. 13 § 2 εδ. γ' Συντ.), υπέρ ή κατά οποιασδήποτε θρησκείας. Σύμφωνα με την ειδική ποινική νομοθεσία (άρθ. 4 § 2 Α.Ν. 1363/1938, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθ. 2 Α.Ν. 1672/1939), προσηλυτισμός είναι η άμεση ή έμμεση προσπάθεια διεισδύσεως στη θρησκευτική συνείδηση του άλλου και με σκοπό τη μεταβολή της, 'ιδίως' όταν τούτο γίνεται με τη χρήση κάθε μορφής παροχών ή υποσχέσεων, με μέσα απατηλά ή με κατάχρηση της απειρίας ή εμπιστοσύνης του άλλου, ή με εκμετάλλευση της ανάγκης και της πνευματικής του αδυναμίας.

Ως προσηλυτισμός δεν μπορεί να θεωρηθεί η διάδοση των θρησκευτικών πεποιθήσεων με συναθροίσεις, κηρύγματα ή ιεραποστολή, ούτε η πώληση, αποστολή ή η απλή διανομή εντύπων και διαφημιστικών φυλλαδίων, εφόσον τα ανωτέρω δεν επιχειρούνται με τα πιο πάνω αθέμιτα μέσα.

Το έγκλημα του προσηλυτισμού τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή. Επιπλέον, επιβάλλονται ως παρεπόμενες κυρώσεις η αστυνομική επιτήρηση, αν ο δράστης είναι Έλληνας, και η απέλαση, εάν ο δράστης είναι αλλοδαπός. Για την στοιχειοθέτηση του εγκλήματος του προσηλυτισμού δεν απαιτείται να επιτεύχθηκε πράγματι ο επιδιωκόμενος σκοπός του δράστη ή να ήταν πρόσφορα τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την επίτευξη του εγκληματικού σκοπού (έγκλημα τυπικό).

* Κωνσταντίνος Γ. Παπαγεωργίου,
Εκκλησιαστικό δίκαιο: Θεωρία και νομολογία,
εκδ. Μπαρμπουνάκη, 2013,
σσ. 155-157.

Nationalistic school force & compulsion: A way for the nation's unity? /Εθνικιστική σχολική πίεση και καταναγκασμός: Τρόπος για την ενότητα του έθνους;

Perhaps the most famous instance of incumbent justices changing their mind on a high-profile issue occurred in the 1940s. The question was whether school children with religious objections to pledging allegiance to the flag could be required to do so, on pain of expulsion from school. Jehovah’s Witnesses, for whom saluting the flag is unacceptable, challenged the requirement as a violation of the First Amendment right to free exercise of religion. In 1940, the court ruled in Minersville School District v. Gobitis that the First Amendment did not prevent public school districts from expelling the Jehovah’s Witness children. The vote was 8 to 1, with only Chief Justice Harlan F. Stone dissenting.

The reaction by a country caught up in wartime patriotic fervor appalled the justices. Taking the Supreme Court’s decision as proof that Jehovah’s Witnesses were not good citizens, mobs attacked and burned the Witnesses’ places of worship. Members of the faith were fired from their jobs and some 2,000 Jehovah’s Witness children were expelled from school. When another case reached the court after only three years, three justices who had been in the earlier majority changed their votes. With the addition of two new justices to the court, the vote to affirm the religious rights of the Jehovah’s Witnesses was 6 to 3. The decision, West Virginia State Board of Education v. Barnette, with a majority opinion by the recently appointed Robert H. Jackson, remains a star in the First Amendment firmament.

Two of the three justices who changed their minds, Hugo L. Black and William O. Douglas, explained themselves in a concurring opinion. “Neither our domestic tranquility in peace nor our martial effort in war depend on compelling little children to participate in a ceremony which ends in nothing for them but a fear of spiritual condemnation,” the two wrote. The third justice to change his mind was Frank Murphy. It was in “freedom and the example of persuasion,” Justice Murphy wrote, “not in force and compulsion, that the real unity of America lies.”

* Linda Greenhouse,
"Who’s Sorry Now"
["Ποιος Λυπάται Τώρα"],
The New York Times,
May 1, 2013/1 Μαΐου 2013.

The "Lord" meaning Jehovah in the Letter of James /Ο "Κύριος" εννοώντας τον Ιεχωβά στην Επιστολή του Ιακώβου

In contrast to the relatively little explicit attention paid to Jesus, James has a rich set of statements concerning God. The term θεός occurs fifteen times (1:1, 5, 13, 20, 27; 2:5, 19, 23 (2); 3:9; 4:4(2), 6, 7, 8). James places the term “Father” (πατήρ) in apposition to θεός in 1:17, 27, and 3:9. Notably, he never calls God “Father of Jesus Christ.” In addition to θεός, at least some of James’s references to “Lord” (κύριος) refer to God rather than to Jesus (see 1:7; 3:9; 4:10, 15; 5:4, 11). In 108 verses, then, James mentions God some twenty-four times. This is properly designated a theocentric composition.


Σε αντιδιαστολή με την σχετικά μικρότερη εκπεφρασμένη προσοχή που δίνεται στον Ιησού, ο Ιάκωβος έχει ένα πλούσιο σύνολο δηλώσεων σχετικά με τον Θεό. Ο όρος θεός εμφανίζεται δεκαπέντε φορές. (1:1, 5, 13, 20, 27· 2:5, 19, 23 (2)· 3:9· 4:4(2), 6, 7, 8) Ο Ιάκωβος θέτει τον όρο πατήρ παραθετικά με τον όρο θεός στα εδ. 1:17, 27 και 3:9. Είναι αξιοσημείωτο ότι ποτέ δεν αποκαλεί τον Θεό "Πατέρα του Ιησού Χριστού". Επιπρόσθετα στον όρο θεός, τουλάχιστον ορισμένες από τις αναφορές του όρου κύριος από τον Ιάκωβο αναφέρονται στον Θεό μάλλον παρά στον Ιησού. (βλέπε Ιακώβου 1:7· 3:9· 4:10, 15· 5:4, 11) Συνεπώς, σε 108 εδάφια ο Ιάκωβος αναφέρει τον Θεό περίπου εικοσιτέσσερις φορές. Κατάλληλα προσδιορίζεται ως θεοκεντρικό σύγγραμμα.

* Luke T. Johnson,
Contested Issues in Christian Origins and the New Testament: Collected Essays (Supplements to Novum Testamentum vol. 146),
Brill, 2013,
p./σ. 457.

(James 1:7, NWT) In fact, let not that man suppose that he will receive anything from Jehovah;
(James 3:9) With it we bless Jehovah, even [the] Father, and yet with it we curse men who have come into existence “in the likeness of God.”
(James 4:10) Humble yourselves in the eyes of Jehovah, and he will exalt YOU.
(James 4:15) Instead, YOU ought to say: “If Jehovah wills, we shall live and also do this or that.”
(James 5:4) Look! The wages due the workers who harvested YOUR fields but which are held up by YOU, keep crying out, and the calls for help on the part of the reapers have entered into the ears of Jehovah of armies.
(James 5:11) Look! We pronounce happy those who have endured. YOU have heard of the endurance of Job and have seen the outcome Jehovah gave, that Jehovah is very tender in affection and merciful.



(Ιακώβου 1:7, ΜΝΚ) Μάλιστα ας μη νομίζει εκείνος ο άνθρωπος ότι θα λάβει κάτι από τον Ιεχωβά·
(Ιακώβου 3:9) Με αυτήν ευλογούμε τον Ιεχωβά, ναι, τον Πατέρα, και εντούτοις με αυτήν καταριόμαστε ανθρώπους που έχουν έρθει σε ύπαρξη «κατά την ομοίωση του Θεού».
(Ιακώβου 4:10) Ταπεινωθείτε στα μάτια του Ιεχωβά, και αυτός θα σας εξυψώσει.
(Ιακώβου 4:15) Αντίθετα, θα έπρεπε να λέτε: «Αν ο Ιεχωβά θέλει, θα ζήσουμε και θα κάνουμε αυτό ή εκείνο».
(Ιακώβου 5:4) Ορίστε! Ο μισθός των εργατών που θέρισαν τους αγρούς σας, ο οποίος όμως κατακρατείται από εσάς, κραυγάζει και οι επικλήσεις για βοήθεια από μέρους των θεριστών έχουν φτάσει στα αφτιά του Ιεχωβά των στρατευμάτων.
(Ιακώβου 5:11) Δείτε! Αποκαλούμε ευτυχισμένους εκείνους που έχουν υπομείνει. Έχετε ακούσει για την υπομονή του Ιώβ και έχετε δει την έκβαση που έφερε ο Ιεχωβά, ότι ο Ιεχωβά είναι πολύ τρυφερός σε στοργή και ελεήμων.

Thomas Bartholin (1616–1680)on blood transfusions & the Apostolic decree about blood / Ο Τόμας Μπάρθολιν (1616–1680)για τις μεταγγίσεις αίματος & το Αποστολικό διάταγμα σχετικά με το αίμα

“Transfusion surgery by novices has exceeded limits in recent years, since it has infused through an opened vein into the heart of a sick man not only invigorating liquids, but warm blood of animals or [blood] from one man into another . . . Indeed the learned man Elsholtz (in chap. 7 of the Clysmatica Nova [New Clyster]) pleads as an excuse that the Apostolic decree must in fact be understood with regard to the eating of blood done through the mouth, not at all with regard to infusion by the veins, but either manner of taking [blood] accords with one and the same purpose, that by this blood a sick body be nourished or restored [to health].”


«Οι εγχειρήσεις μεταγγίσεων που γίνονται από αρχάριους, έχουν ξεπεράσει τα όρια στα πρόσφατα χρόνια, επειδή έχουν αρχίσει να εισάγονται μέσω μιας ανοιχτής φλέβας, μέσα στην καρδιά του αρρώστου όχι μόνο τονωτικά υγρά αλλά και ζεστό αίμα ζώων ή [αίμα] από τον έναν άνθρωπο στις φλέβες του άλλου . . . Είναι αλήθεια ότι, ο πολυμαθής Έλσχολτζ (στο κεφ. 7 του Clysmatica Nova) επικαλείται σαν δικαιολογία, ότι το Αποστολικό διάταγμα θα πρέπει στην πραγματικότητα, να κατανοηθεί σε σχέση με τη βρώση αίματος που γίνεται από το στόμα και καθόλου σε σχέση με την εισαγωγή από τις φλέβες· αλλά είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο ληφθεί [αίμα], αυτό εναρμονίζεται με τον ένα και τον αυτό σκοπό, δηλαδή ότι με αυτό το αίμα ένα άρρωστο σώμα θα τραφεί ή θα αποκατασταθεί [σε υγεία]». 

Thomas Bartholin,
De sanguine vetito disquisitio medica cum Cl. Salmasii,
iudicis Francofurtum 1673,
p./σ. 11.

[Λατινικά/Latin, PDF]

*

Ο Αρεταίος ο Καππαδόκης (αρχές 2ου αι. Κ.Χ.) περί της πόσης ανθρωπίνου αίματος ως ιατρικού για τη θεραπεία της επιληψίας /Aretaeus of Cappadocia (early 2nd cent. CE)on drinking human blood as a remedy for curing epilepsy

ἐθεασάμην δὲ ἀνθρώπου γε νεοσφαγέος ὑποθέντας φιάλην τῷ τρώματι καὶ ἀρυσαμένους τοῦ αἵματος πίνοντας. ὢ τῆς παρεούσης μεγάλης ἀνάγκης, τλῆναι κακὸν ἀκέσασθαι μιάσματι κακῷ· εἰ δὲ καὶ ὑγιέες ἐκ τούτου ἐγένοντο, ἀτρεκὲς οὐδεὶς ἔχει μοι λέγειν· ἄλλη δέ τις γραφὴ ἔφραζεν, ἧπαρ ἀνθρώπου φαγεῖν. ἀλλὰ τάδε μὲν γεγράφθω τοῖσι μέχρι τῶνδε τλήμοσι.

Αρεταίος ο Καππαδόκης * ,
Χρονίων νούσων θεραπευτικόν 1:4.


I have seen persons holding a cup below the wound of a man recently slaughtered, and drinking a draught of the blood! O the present, the mighty necessity, which compels one to remedy the evil by such a wicked abomination! And whether even they recovered by this means no one could tell me for certain. There is another story of the liver of a man having been eaten. However, I leave these things to be described by those who would bear to try such means.


Aretaeus of Cappadocia,
Treatment of Chronic Diseases 1:4.

(Transl. Fr. Adams [Ελληνικά/Greek-English/Αγγλικά, PDF])

The Morning Prayer in Greek Kindergartens as a Field of Exercising Multiculturalism / Η Πρωινή Προσευχή στα Ελληνικά Νηπιαγωγεία ως Χώρος Άσκησης της Πολυπολιτισμικότητας

Morning prayer at a Greek elementary school

The morning prayer in all Greek schools is a custom and an obligation for the Greek teachers and is held everyday in all schools of the country. Students can be excepted from the prayer after a request of their parents or guardians. This option satisfies the constitutional claim.

A current trued for Greek educational policy is to associate religion with cultural events following (Efstathiou et al., 2008). Coulby’s (2008) position according which religious teaching can be more effective through cultural events than explicit teaching.

It can be said that the full exercise of social and cultural rights and the religious freedom of other religious groups such as Catholic Christians or Jehovah’s Witnesses, is not enough provided. Religion is an in strict part of the Greek culture and the collective morning prayer is a part of this reality. Only a small part of the Greek society seems to support the view for a division between church and state.

* K. Tsioumis, A. Kyridis & Z. Konstantinidou,
"The Morning Prayer in Greek Kindergartens as a Field of Exercising Multiculturalism"
["Η Πρωινή Προσευχή στα Ελληνικά Νηπιαγωγεία ως Χώρος Άσκησης της Πολυπολιτισμικότητας"],
Journal of Educational and Social Research,
Vol. 3 (2) May 2013,
p./σ. 67 [65-74].

*